نوشته شده توسط فرناز اخباری

مصرف شکر را برای نجات جان خود کاهش دهید؟ از دیدگاه مدرسه عالی پزشکی دانشگاه هاروارد

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, تغذیه سالم , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت harvard.edu

این مطالعه به بررسی پیشنهادات مربوط به غذاهای بسته‌بندی شده‌، نوشیدنی‌ها می‌پردازد.

به گزارش یک مطالعه منتشر شده در Circulation‌، کاهش ۲۰ درصد شکر از غذاهای بسته‌بندی شده و ۴۰ درصد از نوشیدنی‌ها می‌تواند از ۲٫۴۸ میلیون بیماری قلبی عروقی (مانند سکته‌، حمله قلبی‌، ایست قلبی)‌، ۴۹۰٫۰۰۰ مرگ‌و‌میر قلبی عروقی و ۷۵۰٫۰۰۰ مورد دیابت در ایالات متحده در طول عمر جمعیت بزرگسال جلوگیری کند.

یک محقق دانشکده پزشکی هاروارد در بیمارستان عمومی ماساچوست‌، به همراه محققان دیگر در دانشکده علوم و سیاست تغذیه فریدمن در دانشگاه تافتز‌، هاروارد، دانشکده بهداشت عمومی چان و دپارتمان بهداشت و روان شهر نیویورک‌، مدلی را برای شبیه‌سازی و تعیین عملگرایانه تاثیرات بهداشتی‌، اقتصادی و عدادلانه سیاست کاهش شکر پیشنهاد شده توسط موسسه ابتکار کاهش شکر و نمک ملی آمریکا( NSSRI)  پیشنهاد دادند.

NSSRI با مشارکت بیش از ۱۰۰ سازمان بهداشت محلی‌، ایالتی و ملی که توسط دپارتمان بهداشت و روان شهر نیویورک تشکیل شده است ، پیش‌نویس اهداف کاهش شکر برای غذاها و نوشیدنی‌های بسته‌بندی شده را در ۱۵ دسته در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد.

در فوریه امسال‌، NSSRI این سیاست را با هدف صنایع آن‌ها را متعهد کرد که به تدریج محصولات شکری خود را دوباره فرمول‌بندی جدید کنند.

با این حال‌، اجرای یک سیاست ملی مستلزم حمایت دولت برای نظارت بر شرکت‌ها در جهت دستیابی به اهداف و گزارش علنی از پیشرفت آن‌ها است.

محققان امیدوارند مدل آن‌ها در مورد نیاز به سیاست تغییر شکل ملی مصرف شکر در ایالات متحده به‌طور جامع ایجاد شود.

سیی شانگوان‌، نویسنده ارشد و پزشک معالج در بیمارستان جنرال ماساچوست، گفت:«ما امیدواریم که این مطالعه به پیشبرد طرح تجدید نظر در چند سال آینده کمک کند.»

شانگوان گفت: «کاهش میزان شکر غذاها و نوشیدنی‌های تجاری تأثیر بیش‌تری بر سلامت آمریکایی‌ها نسبت به سایر اقدامات برای کاهش شکر دارد‌، اقداماتی مانند ایجاد  مالیات بر شکر، برچسب زدن شکر اضافه شده یا ممنوعیت نوشیدنی‌های شیرین در مدارس.»

بر اساس مدل‌، ده سال پس از اجرایی شدن سیاست NSSRI‌، ایالات متحده می‌تواند ۴٫۲۸ میلیارد دلار در کل هزینه‌های خالص مراقبت‌های بهداشتی و ۱۱۸٫۰۴ میلیارد دلار در طول عمر جمعیت بزرگسال فعلی (سنین ۳۵ تا ۷۹) صرفه‌جویی کند.

با صرف هزینه‌های اجتماعی ناشی از کاهش بهره‌وری آمریکایی‌هایی که در اثر مصرف بیش از حد شکر دچار بیماری می‌شوند‌، کل صرفه‌جویی در هزینه سیاست NSSRI به ۱۶۰٫۸۸ میلیارد دلار در طول عمر افراد بالغ افزایش می‌یابد.

این مزایا به احتمال زیاد دست کم گرفته می‌شود زیرا محاسبات آنها محافظه کارانه بودند. این مطالعه همچنین نشان داد که حتی انطباق نسبی صنعت با این سیاست می‌تواند دستاوردهای بهداشتی و اقتصادی قابل‌توجهی را ایجاد کند.

کاهش نابرابری‌ها

محققان دریافتند که سیاست NSSRI در شش سال مقرون به صرفه می‌باشد و در ۹ سال نیز در کل هزینه صرفه‌جویی می‌شود. این سیاست همچنین می‌تواند نابرابری‌ها را کاهش دهد‌، که با بیش‌ترین برآورد سلامتی در بین بزرگسالان سیاه‌پوست و اسپانیایی و آمریکایی‌های کم در‌آمد با تحصیلات کمتر جمعیت‌هایی که بیش‌ترین میزان شکر را به عنوان پیامد تاریخی سیستم‌های نابرابر مصرف می‌کنند همراه است.

به‌طور کلی در بررسی‌ها نشان داده شده است که تلاش‌های بازسازی محصول در کاهش سایر مواد مغذی مضر مانند چربی‌های ترانس و سدیم موفق است.

با این‌حال‌، ایالات متحده در اجرای سیاست‌های قوی کاهش مصرف شکر از سایر کشورها عقب است‌، زیرا کشورهایی مانند انگلستان‌، نروژ و سنگاپور در تلاش برای تغییر شکل مصرف شکر پیشتاز هستند.

در صورت دستیابی به اهداف پیشنهادی NSSRI برای کاهش مصرف شکر، ایالات متحده ممکن است هنوز در محافظت از مردم خود در برابر خطرات مصرف بیش از حد شکر پیشرو باشد.

شانگوان گفت: «سیاست NSSRI دقیق‌ترین و جامع‌ترین و در عین حال دست یافتنی‌ترین طرح نوسازی مصرف شکر در جهان است.»

مصرف غذاها و نوشیدنی‌های شیرین با چاقی و بیماری‌هایی مانند دیابت نوع ۲ و بیماری‌های قلبی عروقی ارتباط دارد‌، و علت اصلی مرگ‌و‌میر در ایالات متحده در بیش از دو نفر از هر پنج بزرگسال آمریکایی چاق می‌باشد‌، از هر دو نفر یک نفر مبتلا به دیابت یا پیش دیابت و تقریباً یک نفر از دو مورد آن‌ها بیماری قلبی عروقی وجود دارد‌، در حالی که گروه‌های کم درآمد به‌طور نامتناسب میزان بیش‌تری از این بیماری‌ها را دارند.

داریوش مظفریان‌، نویسنده ارشد و رئیس دانشکده علوم و سیاست تغذیه فریدمن در دانشگاه تافتز می‌گوید: «شکر یکی از واضح‌ترین مواد افزودنی در عرضه مواد غذایی است که به مقدار معقول کاهش می‌یابد.»

مظفریان گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که اجرای برنامه ملی با اهداف داوطلبانه کاهش شکر همراه است که می‌تواند پیشرفت‌های عمده‌ای در سلامت‌، نابرابری‌های بهداشتی و هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی در کمتر از یک دهه ایجاد کند.»

 بودجه اصلی این مطالعه توسط موسسه ملی بهداشت ارائه شده است.

 منبع: harvard.edu


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

فشار‌خون بالای کنترل نشده چه پیامدهایی دارد؟

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, تغذیه سالم

 

فشار خون بالا بسیار شایع است و به همین دلیل شاید تصور کنید مسئله‌ی خاصی نیست؛ اما واقعیت این است که اگر فشار خون بالا کنترل نشده رها شود می‌تواند شما را در معرض بیماری‌ها و عوارض خطرناکی قرار دهد.

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا تخمین می‌زند حدود یک‌سوم بزرگسالان این کشور دچار فشارخون بالا هستند. فشار خون بالا بسیار شایع است و به همین دلیل شاید تصور کنید مسئله‌ی خاصی نیست؛ اما واقعیت این است که اگر فشار خون بالا کنترل نشده رها شود می‌تواند شما را در معرض بیماری‌ها و عوارض خطرناک قرار دهد.

ضمنا لازم است نسبت به ریسک‌فاکتورهای فشار خون بالا آگاه باشید. یک سری از رفتارها و عادت‌های سبک زندگی می‌توانند احتمال ابتلا به فشار خون بالا را افزایش دهند و خیلی از آن‌ها قابل پیشگیری یا کنترل با دارو یا با سبک زندگی‌اند.

احتمال حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهد

فشار خون بالا به دیواره‌ی رگ‌‌ها آسیب می‌زند و آن‌ها را مستعد تجمع پلاک می‌کند که نتیجه‌اش باریک شدن و سختی عروق خواهد بود. این تجمع پلاک منجر به لخته شدن خون نیز می‌شود. لخته‌های خون می‌توانند جریان خون به سمت قلب یا مغز را مسدود کرده و سبب حمله قلبی یا سکته مغزی شوند.
وقتی رگی در مغز مسدود یا پاره می‌شود، آن قسمت از مغز نمی‌تواند اکسیژن و خون مورد نیازش را دریافت کند و سپس شروع به مردن می‌کند. این اتفاق باعث می‌شود فرد توانایی کنترل حرکات بدن، حرف زدن، به خاطر آوردن چیزها یا درست فکر کردن را نداشته باشد.

احتمال نارسایی قلبی را افزایش می‌دهد

وقتی عروق باریک و سخت می‌شوند قلب مجبور است سخت‌تر کار کند تا خون را به جریان بیندازد. این کار زیاد باعث می‌شود قلب بزرگ شده و نتواند خون کافی به ارگان‌ها برساند.

ممکن است دچار درد قفسه سینه شوید

درد قفسه سینه که به آن آنژین نیز می‌گویند زمانی است که قلب خون مورد نیازش را دریافت نمی‌کند. وقتی افرادی که فشار خون بالا دارند فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی تند انجام می‌دهند، از پله‌ها بالا می‌روند یا ورزش می‌کنند، آنژین سبب درد و فشار یا احساس پُری و سنگینی در سینه‌شان خواهد شد.

می‌تواند به کلیه‌ها آسیب بزند

کلیه‌ها به بدن کمک می‌کنند از سموم پاکسازی شده و خیلی از عملکردهای پیچیده‌ی بدن را تنظیم می‌کنند. فشار‌خون بالا باعث می‌شود عروق اطراف کلیه‌ها آسیب ببینند و در نتیجه توانایی‌شان برای انجام عملکردشان افت کرده و در بدترین حالت منجر به نارسایی کلیوی شود.

در معرض مشکلات بینایی قرار می‌گیرید

چشم‌های شما پُر از رگ‌های ریزی هستند که تحت اثر فشار خون بالا به راحتی پاره شده یا آسیب می‌بینند. فشار خون بالا می‌تواند باعث تورم عصب بینایی شود. کاهش فشار خون گاهی می‌تواند مشکلات بینایی را برطرف نماید؛ اما فشارخون بالای کنترل نشده می‌تواند سبب از دست رفتن همیشگی بینایی شود.

ممکن است عملکرد جنسی‌تان دچار اختلال شود

فشار خون بالا می‌تواند در زنان بی‌میلی جنسی و در مردان اختلال نعوظ ایجاد کند.

احتمال ابتلا به بیماری شریان محیطی (PAD) بیشتر می‌شود

این بیماری زمانی روی می‌دهد که عروق پاها، دست‌ها، شکم یا سر باریک شده و درد و گرفتگی و خستگی ایجاد می‌کنند. اگر دچار بیماری شریان (سرخرگ) محیطی باشید در معرض حمله قلبی و سکته مغزی نیز خواهید بود.

احتمال اینکه فشارخون‌تان در حد خطرناکی بالا برود زیاد می‌شود

فشار خون ممکن است آنقدر بالا برود که فورا به ۱۲۰/۱۸۰ برسد. اگر فشار خونتان خیلی بالا برود به اندام‌ها آسیب می‌زند و عوارض خطرناکی ایجاد می‌کند.

علائم فشار‌خون بالا در حد بحرانی:

. تاری دید یا دیگر مشکلات بینایی؛
. سرگیجه؛
. سبکی سر؛
. خونریزی بینی؛
. تنگی‌نفس؛
. احساس درد یا ناراحتی در سینه؛
. احساس اضطراب یا بی‌قراری.

اگر هر یک از این علائم را دارید با اورژانس تماس بگیرید یا فورا به نزدیک‌ترین مرکز درمانی مراجعه کنید.

مراقبت از سلامت قلب و عروق
خوشبختانه پزشک می‌تواند با چکاپ‌های مکرر، فشار خون بالا را تشخیص دهد. اگر این عارضه زود تشخیص داده شود با ترکیبی از دارودرمانی و اصلاح سبک زندگی (یا گاهی فقط از طریق سبک زندگی) می‌توان آن را تحت کنترل گرفت. ایجاد تغییرات جزئی در عادت‌ها مانند مصرف نمک کمتر در غذاها، ورزش منظم، حفظ وزن سالم، عدم مصرف الکل و ترک سیگار می‌تواند فشار خون را به اندازه‌ی ۱۰ تا ۲۰ میلیمتر جیوه یا بیشتر کاهش دهد. ضمنا اگر پزشکتان دارویی برایتان تجویز کرد حتما آن را طبق دستور مصرف کنید.
جدی گرفتن عارضه فشار خون بالا و پیگیری دستورات پزشک معالج می‌تواند ریسک پیامدهای خطرناک را کاهش داده و تفاوت زیادی در وضعیت سلامتی‌تان ایجاد کند. اگر فشار خون کنترل نشده دارید یا فکر می‌کنید در معرض این عارضه هستید همین امروز به پزشک خانواده‌تان مراجعه کنید.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

اثر کاهش وزن بر ایمنی بدن

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, تغذیه سالم

 

آزمایش محققان نشان داده است، محدودیت غذایی شدید ممکن است باعث مستعد شدن فرد رژیم گیرنده به ابتلا شدن به برخی از انواع بیماری‌ها گردد.

بحث در مورد رژیم غذایی به تدریج در حال تغییر است. شاید شما هم موافقید که مشاهده‌ی پذیرش مفاهیم سالم‌تر در مورد کاهش وزن، مبنی بر اینکه کاهش وزن باید نتیجه‌ی فرعی مراقبت از خود باشد، باشید. اکنون، به نظر می‌رسد یک مطالعه‌ی جدید از این نگرش مهربانانه‌تر و مدرن‌تر در مورد لاغر شدن حمایت می‌کند، زیرا همانطور که آزمایش محققان نشان داده است، محدودیت غذایی شدید ممکن است باعث مستعد شدن فرد رژیم گیرنده به ابتلا شدن به برخی از انواع بیماری‌ها گردد.

نمونه‌ی مورد مطالعه

یک مطالعه‌ی جدید ایرانی، در مجله آمریکایی«American Journal of Translational Research»، که با هدف ارزیابی اینکه آیا محدود کردن قابل توجه کالری بر سیستم ایمنی بدن تأثیر می‌گذارد یا خیر منتشر شده است. برای دستیابی به این هدف، تیمی از پزشکان متخصص تغذیه و سلامت عمومی، ۲۹ شرکت‌کننده‌ی زن که دارای اضافه وزن بودند، با شاخص توده بدنی بیشتر از ۳۰ کیلوگرم بر متر مربع (که معیاری است که انجمن قلب آمریکا فرد دارای این شاخص توده‌ی بدنی را چاق می‌داند) جمع‌آوری کردند.

فاکتور‌ها

محققان ۲۹ زن را به دو گروه تقسیم کردند. گروه آزمایشی برای کاهش وزن دارو مصرف کردند، علاوه بر رژیم غذایی که از آن‌ها می‌خواست ۶۰۰ کالری کمتر از کالری مورد نیاز استاندارد در روز، مصرف کنند.
گروه دیگر از شرکت‌کنندگان می‌توانستند آزادانه غذا بخورند.

اندازه‌گیری‌ها

هم در شروع آزمایش و هم بعد از اینکه گروه آزمایش ۱۰ درصد از وزن بدن خود را از دست داد، محققان تعداد لنفوسیت‌ها (نوعی گلبول سفید که از عملکرد ایمنی بدن پشتیبانی می‌کند) را در هر یک از شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری کردند.
آن‌ها اظهار کردند که برای زنانی که تحت محدودیت کالری و مصرف دارو قرار گرفتند تا ۱۰ درصد وزن بدن خود را کاهش دهند، «سلول‌های کشنده طبیعی» آن‌ها که سلول‌های کلیدی برای سیستم ایمنی بدن هستند، کاهش یافت.
در همین حال، برای گروه کنترل که آزادانه غذا می‌خوردند، محققان گزارش کردند که هیچ تغییر قابل‌توجهی در نشانگر‌های ایمنی اندازه‌گیری‌شده، مشاهده نشد.

معنی این نتایج چیست؟

محققان از یافته‌های خود نتیجه می‌گیرند که کاهش وزن ناشی از محدودیت کالری ممکن است به طور مستقل، دفاع ایمنی ضد ویروسی را تضعیف کند. آن‌ها خاطرنشان می‌کنند که آزمایشات بالینی بیشتر در این مبحث، ضروری است.
همیشه باید قبل از شروع یک برنامه‌ی جدید مربوط به سلامتی، با پزشک متخصص خود مشورت نمایید. اما در مورد این گزارش، این مطالعه نباید شما را از کاهش وزن برای رسیدن به سایزی که برایتان سالم‌تر است، منصرف کند.


با این وجود، توجه به تغذیه و فعالیت بدنی به طور همزمان، از موارد مهم در دوره‌ی کاهش وزن شما هستند. و شاید مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، همانطور که این مطالعه ممکن است به این معنا تفسیر شود، مصرف کالری کمتر از آنچه متخصصان پیشنهاد می‌کنند که مفید است، ممکن است به شما کمک کند لاغر شوید…. اما به طرق دیگر، می‌تواند برای سلامتی شما مضر باشد.

کاهش وزن چگونه بر سیستم ایمنی‌بدنتان اثر می‌گذارد؟

رژیم گرفتن باعث همان پاسخ ایمنی خواهد شد که در نتیجه‌ی استرس شدید رخ می‌دهد. وقتی رژیم می‌گیریم، ارگانیسم‌های ما با شروع ترشح هورمون‌های استرس، برای تجزیه چربی‌ها، به کمبود قند واکنش نشان می‌دهند. بنابراین این چربی‌های تجزیه شده توسط جریان خون به کبد منتقل می‌شوند و در آنجا به گلوکز تجزیه خواهند شد. پس در حقیقت، این هورمون‌های استرس هستند که باعث کاهش وزن می‌شوند.

همه چیز تا اینجا عالی به نظر می‌رسد. اما متأسفانه، هورمون‌های استرس، نیز باعث کاهش سرعت سیستم‌ایمنی بدن می‌شوند.


این نقش مضاعف و تأسف‌بار هورمون‌های استرس سبب می‌شود که هر کاهش وزن شدیدی، با کند شدن عملکرد سیستم‌ایمنی بدن ما مرتبط باشد. بنابراین هنگام کاهش وزن، به خصوص اگر این کار با شدت انجام شود، میزان هورمون‌های استرس تا حد زیادی افزایش پیدا می‌کند. این هورمون‌ها، شدیداً سیستم ایمنی بدن ما را ضعیف می‌کنند.
رژیم گرفتن، تهدید دیگری برای سیستم‌ایمنی بدن ما به همراه دارد، سلول‌های ایمنی ما از دریافت مواد مغذی ضروری، به ویژه پروتئین‌ها، ویتأمین‌ها و مواد معدنی مورد نیاز برای پاسخ مؤثر سیستم ایمنی بدن، محروم می‌شود. رژیم افراطی تنها با خوردن یک نوع غذا (مثلاً فقط گوشت و تخم مرغ) می‌تواند مضر باشد، زیرا ما تمام مواد مغذی ضروری برای سیستم ایمنی خود را تأمین نمی‌کنیم.
بنابراین هنگام کاهش وزن بسیار مهم است که یک رژیم غذایی متعادل با محدودیت کالری دریافتی مناسب داشته باشید. همچنین، مصرف برخی مکمل‌های ویتأمین و مواد معدنی می‌تواند مفید باشد.

کاهش وزن به دو طریق بر سیستم ایمنی بدن ما اثر می‌گذارد:
از یک طرف، هورمو‌ن‌های استرس بر بدن ما غلبه و سیستم ایمنی بدن ما را کند می‌کنند، و از سویی دیگر، رژیم غذایی نامناسب می‌تواند به سیستم ایمنی بدن ما آسیب برساند، زیرا پروتئین، ویتأمین‌ها و مواد معدنی مناسب برای پاسخ ایمنی صحیح، ضروری است.

با هر روشی که این اتفاق رخ دهد، باید در نظر داشته باشیم که پس از کاهش وزن مشخص، بدن ما به زمان بیشتری برای بهبودی نیاز دارد. اگر یک پنجم وزن خود را کم کنیم، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که سیستم ایمنی بدنمان یک سال پس از پایان رژیم، مانند قبل از کاهش وزن عمل کند.
در این میان، باید از بروز عفونت‌های احتمالی جلوگیری کنیم (از دندان‌ها مراقبت کنیم، به زخم‌ها توجه کنیم و هنگام سرماخوردگی در رختخواب بمانیم). به خصوص چند هفته یا چند ماه پس از پایان رژیم، زمانی که بدن دیگر تحت استرس نیست هم نسبت به عفونت‌های شدید و حتی کشنده بسیار حساس است.
باید از هر چیزی که می‌تواند سیستم‌ایمنی ما را ضعیف کند دوری کنیم: عوامل استرس‌زا، فشار‌های فیزیکی شدید، مشکلات احساسی سنگین، بی‌خوابی‌های شبانه و سرمای شدید.


تحمیل یک فشار فیزیکی مشخص بر روی بدن، سیستم‌ایمنی را حتی ضعیف‌تر می‌کند. پزشکان ارتش ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ مطالعه‌ای را منتشر کردند که نشان می‌دهد ترکیبی از تمرینات و رژیم شدید (از دست دادن حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد وزن بدن) به طور قابل توجهی مؤلفه‌های ایمنی طبیعی را ضعیف کرده و حساسیت به عفونت‌های ویروسی را تا حد زیادی افزایش می‌دهد. بنابراین در دوران کاهش وزن، دوی ماراتن یا انجام سایر فعالیت‌های طاقت‌فرسا کار درستی نیست.
همچنین از تمام آنچه که گفته شد، مشخص است که ما سیستم ایمنی خود را با رژیم گرفتن تخریب می‌کنیم. به زودی وزن از دست رفته را برمی‌گردانیم و سپس کل این فرآیند را بار‌ها و بار‌ها تکرار می‌کنیم. بنابراین برای جلوگیری از آسیب سیستم ایمنی‌مان، بیش از یک رژیم فشرده در سال توصیه نمی‌شود.
اگر بعد از رژیم گرفتن، وزن از دست رفته را برگردانیم، باید صبر کنیم. نه تنها به خاطر سیستم ایمنی بدن، بلکه به این دلیل که در مورد علت وزن اضافی‌مان و روش طولانی‌تر کردن دوره‌ی کاهش وزن بعدی‎‌مان بیشتر فکر کنیم. احتمالاً بهتر است این شرط را بپذیریم؛ اینکه مقداری بافت چربی ناخوشایند داشته باشیم بهتر از این است که سیستم‌ایمنی آسیب‌دیده و به دنبال آن بیماری‌های متعدد را تجربه کنیم.

متبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط فرناز اخباری

سرگیجه چیست؟

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, تغذیه سالم , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت webmd.com

سرگیجه یک احساس عدم تعادل است. اگر سرگیجه دارید، ممکن است احساس کنید در حال چرخش هستید یا جهان اطراف شما در حال چرخش است.

علل سرگیجه

سرگیجه اغلب به دلیل مشکل گوش داخلی ایجاد می‌شود.

برخی از رایج‌ترین علل عبارتند از:

BPPV. این حروف اول نشان‌دهنده سرگیجه موضعی پاروکسیسمال خوش‌خیم است. BPPV زمانی اتفاق می‌افتد که ذرات ریز کلسیم (کانال‌ها) از محل طبیعی خود خارج شده و در گوش داخلی جمع می‌شوند. گوش داخلی سیگنال‌هایی را در مورد حرکت سر و بدن نسبت به جاذبه، به مغز ارسال می‌کند. و به شما کمک می‌کند تعادل خود را حفظ کنید.BPPV می‌تواند بدون دلیل شناخته شده رخ دهد و ممکن است با سن مرتبط باشد.

بیماری منیر. این یک اختلال گوش داخلی است که تصور می‌شود در اثر تجمع مایع و تغییر فشار در گوش ایجاد می‌شود که می‌تواند باعث بروز سرگیجه همراه با زنگ در گوش (وزوز گوش) و کاهش شنوایی شود.

نوریت دهلیزی یا لابیرنتیت. یک مشکل گوش داخلی است که معمولاً مربوط به عفونت (معمولاً ویروسی) است. عفونت باعث التهاب در گوش داخلی اطراف اعصاب می‌شود که برای کمک به بدن در ایجاد تعادل مهم است.

به ندرت سرگیجه ممکن است با موارد زیر همراه باشد:

  • آسیب به سر یا گردن؛
  • مشکلات مغزی مانند سکته مغزی یا تومور؛
  • داروهای خاصی که باعث آسیب به گوش می‌شوند؛
  • سردردهای میگرنی.

علائم سرگیجه

سرگیجه اغلب با تغییر پوزیشن سر ایجاد می‌شود.

افراد مبتلا به سرگیجه به‌طور معمول آن را چنین توصیف می‌کنند:

  • حال چرخش؛
  • کج شدن؛
  • تاب خوردن؛
  • عدم متعادل؛
  • به یک جهت کشیده شدن.

علائم دیگری که ممکن است با سرگیجه همراه شوند عبارتند از:

  • احساس تهوع؛
  • استفراغ؛
  • حرکات غیرطبیعی یا تکان‌دهنده چشم (نیستاگموس)؛
  • سردرد؛
  • تعریق؛
  • زنگ زدن در گوش یا کاهش شنوایی.

علائم ممکن است چند دقیقه تا چند ساعت یا بیش‌تر طول بکشد و ممکن است علائم مشخص شود و دوباره از بین برود.

درمان سرگیجه

درمان سرگیجه بستگی به علت ایجاد آن دارد. در بسیاری از موارد، سرگیجه بدون هیچ‌گونه درمانی برطرف می‌شود. زیرا مغز شما می‌تواند حداقل تا حدی با تغییرات داخلی گوش وفق داده شود و با تکیه بر مکانیسم‌های دیگر برای حفظ تعادل عمل کند.

برای برخی افراد، درمان مورد نیاز است و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

توانبخشی دهلیزی. این یک نوع درمان فیزیکی است که با هدف کمک به تقویت سیستم دهلیزی انجام می‌شود. عملکرد سیستم دهلیزی ارسال سیگنال‌هایی به مغز در مورد حرکات سر و بدن نسبت به گرانش است. در صورت بروز حملات مکرر سرگیجه‌، ممکن است توانبخشی دهلیزی توصیه شود. این به شما کمک می‌کند تا حواس دیگر را برای جبران حالت سرگیجه به کار گیرید.

مانورهای تغییر مکان Canalith. دستورالعمل‌های آکادمی مغز و اعصاب آمریکا یک سری حرکات سر و بدن خاص را برای BPPV توصیه می‌کند. این حرکت‌ها برای انتقال رسوبات کلسیم به خارج از کانال به داخل حفره گوش داخلی انجام می‌شود تا جذب بدن شوند. به احتمال زیاد در حین انجام حرکت کانالیت‌ها علائم سرگیجه خواهید داشت.

یک پزشک یا فیزیوتراپیست می‌تواند شما را در انجام این حرکات راهنمایی کند. این حرکات‌، ایمن و اغلب موثر هستند.

دارو. در برخی موارد، ممکن است برای تسکین علائمی مانند حالت تهوع یا بیماری حرکتی مرتبط با سرگیجه، دارو تجویز شود.

اگر سرگیجه ناشی از عفونت یا التهاب باشد، آنتی‌بیوتیک‌ها یا استروئیدها ممکن است تورم را کاهش داده و عفونت را درمان کنند.

برای بیماری منیر، ممکن است دیورتیک‌ها (قرص‌های دفع آب) برای کاهش فشار ناشی از تجمع مایعات تجویز شود.

عمل جراحی. در موارد معدودی، ممکن است برای سرگیجه به جراحی نیاز باشد.

اگر سرگیجه به دلیل یک مشکل اساسی جدی‌تر مانند تومور یا آسیب به مغز یا گردن ایجاد شود، درمان مشکلات ممکن است به کاهش سرگیجه کمک کند.

متبع: webmd.com


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

چرا دچار گرفتگی رگ قلب می‌شویم و راه درمان چیست؟

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, دارونامه, تغذیه سالم

 

به گزارش سایت medicalnewstoday.com

قلب به‌عنوان حیاتی‌ترین اندام بدن سه رگ اصلی دارد که انسداد یا گرفتگی هرکدام از آن‌ها خطر سکته قلبی و از کار افتادن قلب را به‌ دنبال خواهد داشت. گرفتگی رگ قلب به انگلیسی(Atherosclerosis) از جمله بیماری‌های قلبی شایع و یکی از عوامل اصلی مرگ‌ومیر در سراسر دنیا از جمله ایران محسوب می‌شود. سبک زندگی ناسالم و تغذیه ناسالم یکی از علل اصلی گرفتگی عروق قلب است.

اگر سبک زندگی ناسالمی دارید، ورزش نمی‌کنید و از غذاهای چرب و فست‌فود زیاد استفاده می‌کنید، و یا اگر سابقه خانوادگی این بیماری را دارید، بهتر است قبل از اینکه اتفاقی بیافتد تحت نظر متخصص قلب و عروق قرار بگیرید.

گرفتگی رگ قلب چیست؟

گرفتگی رگ قلب تحت عنوان بیماری قلبی عروقی و تصلب شرایین شناخته می‌شود. این معضل معمولا منجر به سکته قلبی و سایر بیماری‌های عروقی شده که به مجموعه آنها بیماری قلبی عروقی می‌گویند. شریان‌هایی که مسئول جابه‌جایی خون از قلب به سایر اندام‌های بدن هستند، یک لایه نازک سلولی به ‌نام اندوتلیوم (لایه درون رگی) دارند. در واقع این سلول‌ها به جریان خون اجازه می‌دهند تا به راحتی از رگ‌ها عبور کند.

سفت و ضخیم‌‌شدن رگ‌های خونی، جریان خون ورودی به بافت‌های بدن را محدود می‌کند. این سخت و سفت‌شدن دیواره شریان‌ها، موجب از بین رفتن خاصیت ارتجاعی عروق و آسیب‌دیدن اندوتلیوم می‌شود. پس از آن شاهد تجمع کلسترول در دیواره شریان و شروع آترواسکلروز خواهیم بود. بدن در واکنش به انباشت کلسترول، نوعی گلبول سفید را برای پاکسازی به محل گرفتگی می‌فرستد. اما گلبول‌های سفید همیشه هم موفق نمی‌شوند و گاهی نمی‌توانند در محل آسیب‌دیده کاری از پیش ببرند، در نتیجه در همان محل گیر می‌کنند.

تجمع کلسترول، کلسیم، ماکروفاژها و سایر مواد خونی باعث تشکیل پلاک می‌شود که گاهی فقط تا حد مشخصی رشد می‌کند و پس از آن رشدش متوقف می‌شود. به‌گونه‌ای که خطر و مشکلی برای فرد ایجاد نمی‌کنند. اما گاهی هم این پلاک‌ها شریان را مسدود و جریان خون را دچار مشکل می‌کنند. در چنین مواقعی، ریسک تشکیل لخته خون بالا می‌رود و خطر جدی‌تری فرد را تهدید می‌کند. در مواردی هم ازهم‌پاشیدن پلاک‌ها منجر به ایجاد لخته خون، مسدود شدن شریان و نهایتا سکته مغزی و حمله قلبی خواهد شد.

چرا رگ قلب می‌گیرد؟

انسداد شریان خون و گرفتگی رگ قلب علت دقیقی ندارد. رسوب توده‌های چربی، کلسیم‌، کلسترول، پسماندهای سلولی و فیبرین (ماده‌ای که در فرایند لخته شدن خون نقش دارد) در دیواره عروق به‌تدریج منجر به تشکیل پلاک در رگ‌ها می‌‌شوند. سلول‌های دیواره داخلی رگ‌ها در واکنش به ایجاد پلاک‌ها مواد اضافی ترشح می‌کنند و موجب تشدید انسداد و گرفتگی رگ می‌شوند. می‌توان گفت تشکیل پلاک در رگ‌های قلب و گرفتگی عروق قلبی به‌‌واسطه رژیم غذایی نامناسب و مصرف بی‌رویه مواد غذایی حاوی چربی، کلسترول، و کلسیم به وجود می‌آید.

در ادامه برخی از مواردی که علت گرفتگی رگ قلب هستند را معرفی می‌کنیم:

  • میزان کلسترول بالا: کلسترول ماده زرد رنگی است که به‌صورت طبیعی در بدن و غذاهای مصرفی وجود دارد. این ماده به دو نوع کلسترول خوب و بد تقسیم می‌شود. بالا بودن سطح کلسترول بد خون که به‌واسطه رژیم غذایی نامناسب و مصرف غذاهای چرب به‌وجود می‌آید، موجب تشکیل پلاک در شریان‌ها و نهایتا گرفتگی رگ قلب می‌شود.
  • فشارخون بالا: سرعت ایجاد پلاک‌های شریانی با بالا رفتن فشارخون چند برابر می‌شود. در نتیجه گرفتگی رگ‌های قلبی هم سرعت پیدا می‌کند.
  • دیابت: از دیگر عوامل گرفتگی عروق قلب می‌توان به بیماری دیابت یا قند خون بالا اشاره کرد. برای جلوگیری از گرفتگی رگ قلب ناشی از دیابت، باید رژیم غذایی مناسب داشته باشید.
  • استعمال سیگار: شواهد علمی نشان می‌دهند دود سیگار هم می‌تواند احتمال این مشکل عروقی را بیشتر ‌کند.
  • کم تحرکی، عدم فعالیت، چاقی
  • زیاده‌روی در مصرف نوشیدنی‌های الکلی
  • سابقه خانوادگی بیماری‌های قلبی عروقی و آترواسکلروز
  • نژادهای آسیای جنوبی، آفریقایی و کارائیبی
  • استرس.

سبک زندگی ناسالم یعنی خوردن غذاهای چرب، ورزش‌نکردن کشیدن‌سیگار و سوءمصرف الکل در کنار کلسترول بالا، فشارخون بالا، دیابت، سابقه خانوادگی و استرس از علل اصلی گرفتگی عروق قلب است.

علائم گرفتگی عروق قلب چیست؟

آترواسکلروزیس نوعی بیماری است که نخستین نشانه‌های آن در دوره نوجوانی ظاهر می‌شود و به‌تدریج با بالاتر رفتن سن، شکل می‌گیرد. در مراحل اولیه، رگه‌های گلبول‌های سفید روی جداره شریان‌ها تشکیل می‌شوند. در این حالت معمولا گرفتگی عروق خفیف خواهد بود و با گرفتگی رگ قلب بدون علامت مواجه هستیم که نشانه‌های خاصی ندارد. اما زمانی‌که شریان خونی بسته می‌شود، جریان خون کافی به بافت و اندام‌های بدن نمی‌رسد و اینجاست که با گرفتگی عروق قلبی روبرو خواهیم بود. نشانه‌ها و علائم گرفتگی رگ قلب بسته به شریانی که مسدود شده است بستگی دارد. در ادامه به علائم گرفتگی برخی از شریان‌های مهم می‌پردازیم:

۱. شریان‌های کاروتید: این رگ‌ها مسئول خونرسانی به مغز هستند. گرفتگی رگ قلب به مغز، خطر سکته مغزی را به ‌دنبال دارد.

از جمله علائم گرفتگی رگ قلب به مغز می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • سردرد؛
  • تنگی‌نفس؛
  • ضعف؛
  • بی‌حسی صورت و فلجی.

۲. عروق کرونری: این شریان‌ها وظیفه خون‌رسانی به قلب را برعهده دارند. زمانی‌که جریان خون‌رسانی به قلب محدود می‌شود، باید منتظر سکته قلبی بود.

در ادامه علائم گرفتگی عروق کرونری را مطالعه می‌کنید:

  • درد قفسه سینه؛
  • سرفه؛
  • استفراغ؛
  • اضطراب شدید؛
  • احساس ضعف.

۳. شریان‌های کلیوی: این شریان‌ها، خون مورد نیاز را به کلیه‌ها می‌رسانند. طبیعی است که محدودیت خون‌رسانی به کلیه‌ها احتمال ابتلا به بیماری‌های کلیوی را افزایش می‌دهد.

علائم گرفتگی شریان‌های کلیوی عبارت‌اند از:

  • بی‌اشتهایی؛
  • ورم دست و پاها؛
  • اختلال در تمرکز.

علائم گرفتگی رگ قلب در زنان

شواهد علمی و پزشکی نشان می‌دهند شیوع آترواسکلروز در مردان و زنان در سنین مختلف متفاوت است. احتمال ابتلای مردان در سنین پایین‌تر و پس از ۴۰ سالگی بیشتر می‌شود. اما میزان ابتلای گرفتگی رگ قلب خانم‌ها تا پیش از یائسگی به‌مراتب کمتر است. البته میزان ابتلای زنان پس از سن یائسگی، با مردان برابر می‌شود. علائم گرفتگی رگ قلب در زنان و مردان تفاوت زیادی باهم ندارد. صرفا این علائم در زنان به‌دلیل ماهیت فیزیولوژیکی‌شان کمی نامشخص‌تر خواهد بود. بارزترین نشانه بیماری قلبی در زنان، درد قفسه سینه است.

چگونه متوجه گرفتگی عروق قلب شویم؟

تنگی نفس، درد قفسه سینه، احساس خستگی بدون دلیل در طول روز، تعریق بیش از حد، سوهاضمه، لکنت زبان، درد در قسمت پا، سرگیجه و اختلال نعوظ از جمله علائمی هستند که با مشاهده آن‌ها می‌توانید متوجه گرفتگی عروق قلب شوید.

با مشاهده چهار نشانه زیر بلافاصله به پزشک مراجعه کنید:

  • احساس سوزش و درد شدید قفسه سینه در گرفتگی رگ‌: سوزش سینه و گرفتگی رگ قلب با هم رابطه مستقیم دارند. به این معنا که سوزش و درد قفسه سینه اولین نشانه گرفتگی عروق قلب است که می‌تواند به‌صورت درد در گردن، شکم، پشت یا دست‌ها هم بروز پیدا کند.
  • فشار قفسه سینه ناشی از گرفتگی رگ قلب: فشار قفسه سینه به ‌حدی است که فرد احساس می‌کند جسم سنگینی روی قفسه سینه‌اش قرار گرفته است و به ریه و قلب هم فشار می‌آورد.
  • تپش قلب ناشی از گرفتگی رگ قلب: تپش قلب و تنگی نفس دو نشانه شایع گرفتگی شریان قلب هستند. فرد مبتلا به تصلب شرایین در حالت عادی یا حین انجام فعالیت‌های بدنی شدید این دو علامت را احساس می‌کند.
  • تنگی‌نفس در گرفتگی رگ قلب: درست است که تنگی‌نفس جزو علائم آترواسکلروز به شمار می‌رود، اما لزوما هر نوع تنگی نفسی هم نشانه ابتلا به گرفتگی رگ نیست. تنگی نفس همراه با درد قفسه سینه در حالت عادی بدون انجام فعالیت بدنی شدید از نشانه‌هایی است که باید آن را جدی بگیرید.

احساس سوزش، درد و فشار در قفسه سینه، تپش قلب و تنگی نفس از علائم اصلی گرفتگی عروق قلب است. گرفتگی عروق قلبی زمینه را برای نارسایی قلبی سکته قلبی، سکته مغزی، بیماری عروق محیطی و بیماری مزمن کلیوی مهیا می‌کند.

 

گرفتگی رگ قلب چه عوارضی دارد؟

بیماری گرفتگی رگ قلب در صورتی‌که شدید باشد، می‌تواند خطرناک باشد و عوارض جدی برای فرد مبتلا به‌ دنبال داشته باشد. از جمله شایع‌ترین عوارض گرفتگی رگ قلب عبارت‌اند از:

  • نارسایی قلبی و سکته: گرفتگی عروق قلب، جریان خون قلب را محدود و مسدود می‌کند و نتیجه آن سکته و نارسایی قلبی خواهد بود.
  • بیماری عروق کرونری: گرفتگی رگ‌های نزدیک قلب منجر به مسدود شدن شریان‌های کرونری، درد قفسه سینه (آنژین صدری) و نهایتا حمله قلبی می‌شود.
  • سکته مغزی و بیماری شریان کاروتید: گرفتگی رگ‌های نزدیک مغز یا شریان کاروتیدی احتمال خطر سکته مغزی ناقص یا کامل را به‌دنبال دارد.
  • بیماری شریان محیطی: به گرفتگی رگ‌های دست ‌و پا و اختلال جریان خون در این اندام‌ها، بیماری شریان محیطی می‌گویند که حساسیت آن‌ها نسبت به سرما و گرما را پایین می‌آورد. سوختگی یا سرمازدگی از عوارض شایع ابتلا به بیماری شریان محیطی هستند.
  • بیماری مزمن کلیوی: محدود شدن شریان‌های ورودی به کلیه‌ها مانع از رسیدن خون و اکسیژن به کلیه می‌شود و به‌مرور زمان عملکرد کلیه را مختل می‌کند. در نهایت کلیه‌ها دیگر قادر به دفع مواد زاید بدن نخواهند بود.

روش تشخیص گرفتگی عروق قلب چیست؟

معمولا علائم بیماری‌های قلبی عروقی تا زمان ایجاد بیماری بروز پیدا نمی‌کنند. به همین دلیل بهتر است افرادی که در معرض خطر گرفتگی رگ قلب قرار دارند تحت نظر متخصص قلب و عروق باشند. متخصص قلب و عروق بر اساس سابقه پزشکی بیمار، معاینات بالینی و نتایج آزمایش‌ها وجود این مشکل را تشخیص دهد. آنژیوگرافی و سی‌تی آنژیوگرافی از جمله متداول‌ترین راه‌های تشخیص گرفتگی رگ قلب محسوب می‌شوند. آزمایش‌های تشخیصی عبارت‌اند از:

  • معاینه بالینی (فیزیکی): در این معاینه پزشک به صدای ضربان قلب و شریان‌ها گوش می‌دهد. اگر صدای غیرعادی از قلب شنیده یا آریتمی ضربان قلب وجود داشته باشد، ممکن است نشان‌دهنده انسداد جریان خون باشد. ضربان ضعیف هم نشانه محدود شدن شریان‌هاست. فشار خون پایین هم می‌تواند در نتیجه گرفتگی رگ قلب ایجاد شود. برجستگی ضربان‌دار در ناحیه شکمی یا پشت زانو نشانه آنوریسم است. محدودیت جریان خون باعث می‌شود زخم‌ها کامل بهبود پیدا نکنند. پزشک باید این زخم‌ها را از لحاظ وجود گرفتگی رگ قلب بررسی کند.
  • الکتروکاردیوگرام: در آزمایش نوار قلبی قسمت‌هایی که کمبود جریان خون دارند، با بررسی فعالیت الکتریکی قلب مشخص می‌شوند.
  • آزمایش خون جهت بررسی میزان کلسترول خون: آزمایش خون، سطح چربی، قند و پروتئین موجود در خون را نشان می‌دهد. میزان کلسترول بد بالا و چربی بالا در خون احتمال زیاد گرفتگی رگ قلب را نشان می‌دهد.
  • آزمایش ام‌آرآی (MRI) یا سی‌تی اسکن: این آزمایش برای اسکن شریان‌های بزرگ و اصلی بدن تجویز می‌شود. پزشک با انجام سی‌تی اسکن و مشاهده عکس گرفتگی رگ قلب، روش درمان مناسب را تجویز می‌کند.
  • آزمایش شاخص مچ پا (ABI): این تست پس از بروز علائم انسداد در دست و پاها تجویز می‌شود.
  • تست ورزش: در این تست، وضعیت ضربان قلب و فشار خون بیمار روی تردمیل یا دوچرخه ثابت بررسی می‌شود.
  • سونوگرافی داپلر.

درمان گرفتگی رگ قلب

نخستین گام برای درمان آترواسکلروز تغییر شیوه و سبک زندگی است. در صورتی‌که تغییر سبک زندگی تأثیری در روند بهبود بیماری نداشته باشد، نوبت به روش‌های درمان دارویی و نهایتا جراحی و عمل گرفتگی رگ قلب می‌رسد. در درمان گرفتگی رگ قلب باید به‌دنبال کاهش علائم در بیمار بود تا بتوان خطر ایجاد لخته خون را کاهش داد. علاوه بر این روش درمان باید عوامل خطر ایجاد تجمع پلاک‌ها را کاهش دهد و همچنین از انسداد شریان‌های خونی و بیماری‌های ثانویه مرتبط با گرفتگی رگ جلوگیری کند. روش‌های مختلف درمان آترواسکلروز به‌شرح زیر هستند:

  • تغییر سبک زندگی: با ایجاد تغییراتی در سبک زندگی مثل کنترل وزن و جلوگیری از چاقی، مدیریت استرس، تحرک و فعالیت بدنی، توقف مصرف الکل و ترک اعتیاد می‌توان گرفتگی عروق قلب خفیف را درمان کرد. در این راستا مصرف رژیم غذایی با چربی محدود و سرشار از فیبر هم توصیه می‌شود.
  • روش‌های دارویی: در مواردی که دیگر تغییر سبک زندگی جوابگو نیست، پزشک روش درمان با دارو تجویز می‌کند. داروهای ضدپلاکت و داروهای استاتین برای جلوگیری از ایجاد لخته خون و تجمع پلاک و کاهش کلسترول تجویز می‌شوند. برای کاهش فشار خون هم پزشک مصرف بازدارنده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین توصیه می‌کند.
  • جراحی: در مواردی که درصد گرفتگی رگ قلب شدید باشد جراحی توصیه می‌شود. آنژیوپلاستی عروق کرونری یا پیوند بای‌پس عروق (CABG) از روش‌های متداول درمان آترواسکلروز هستند. در روش آنژیوپلاستی به‌عنوان عمل گرفتگی رگ قلب، استنت درون رگ‌ها قرار می‌گیرد تا شریان خون باز شود.

چگونه از ابتلا به گرفتگی عروق قلب جلوگیری کنیم؟

شاید بد نباشد اشاره‌ای به جمله معروف داشته باشیم که «پیشگیری بهتر از درمان است». پیشگیری از گرفتگی رگ قلب بهترین روش درمان این بیماری خطرناک محسوب می‌شود. پیش از این اشاره کردیم که برای جلوگیری از تنگ یا مسدود‌شدن شریان‌ها و تجمع پلاک‌، باید سبک زندگی سالمی را انتخاب کنید. پس رعایت نکات زیر را در برنامه زندگی خود قرار دهید:

  • رژیم غذایی سالم، پرهیز از مصرف نوشیدنی‌های الکلی، عدم مصرف دخانیات و مواد مخدر، ورزش و تحرک بدنی از راه‌های پیشگیری از گرفتگی رگ قلب هستند.
  • مصرف مواد غذایی حاوی چربی‌های اشباع‌نشده مثل ماهی‌های چرب، آووکادو، روغن زیتون، آجیل، مغزدانه‌ها و گردو سطح کلسترول بد خون را پایین نگه می‌دارد و از گرفتگی رگ‌های قلبی پیشگیری می‌کند.

مصرف برخی مواد خوراکی هم در پیشگیری از بیماری گرفتگی عروق قلبی مؤثر خواهد بود:

  • روش درمان گرفتگی رگ قلب با سیر از جمله روش‌های کم‌هزینه و در دسترس است که با کاهش کلسترول بد خون باعث می‌شود خون راحت‌تر در رگ‌ها جریان پیدا کند.
  • سیب هم ماده خوراکی دیگری است که برای درمان این مشکل عروقی به ‌کار می‌رود. مصرف سیب، کلسترول و فشارخون را تنظیم می‌کند و مصرف روزانه‌ یک عدد سیب احتمال ابتلا به سکته قلبی را کاهش می‌دهد.
  • لیمو به‌دلیل آن‌که ویتامین C دارد، آنتی‌اکسیدانی است که با تنظیم فشارخون می‌تواند التهاب عروقی را کاهش دهد و نقش مؤثری در درمان گرفتگی رگ‌ قلب داشته باشد.

  • جو دوسر مثل روغن زیتون به‌خاطر آن‌که حاوی چربی خوب است، کلسترول بد را کاهش می‌دهد. مصرف جو دوسر به‌دلیل خاصیت پاکسازی رگ‌ها برای بیماران مبتلا به آترواسکلروز توصیه می‌شود.
  • انار با تصفیه خون از بسته شدن رگ‌های قلبی پیشگیری می‌کند.
  • اسفناج با دارا بودن پتاسیم، آهن و فیبر یکی از مواد غذایی مفید جهت پیشگیری از گرفتگی عروق قلب به‌ شمار می‌آید.

راهنمای مراجعه به پزشک

علم پزشکی هنوز دلیل اصلی گرفتگی رگ‌ها را پیدا نکرده است. چراکه آترواسکلروزیس یک بیماری پیچیده‌ محسوب می‌شود که به مرور زمان و شاید از دوران کودکی در بدن فرد شکل می‌گیرد. ولی به‌راستی گرفتگی رگ قلب تا چه حد خطرناک است؟ باید بدانید محدود‌شدن جریان خون در شریان‌ها مانع از رسیدن اکسیژن و مواد مغذی به قلب، مسدود شدن عروق قلبی و نهایتا نارسایی و سکته قلبی می‌شود.

درصورتی‌که هرگونه علائم گرفتگی شریان‌ها که به آنها اشاره شد را در خود مشاهده کردید، بلافاصله به متخصص قلب و عروق مراجعه کنید تا گرفتار عوارض گرفتگی رگ قلب نشوید. سبک زندگی سالم، رژیم غذایی حاوی چربی‌های مفید، کنترل وزن و ورزش برای گرفتگی رگ قلب، پیشنهاد دوستانه‌ای هستند که می‌توانید با رعایت آنها از ابتلا به آترواسکلروز پیشگیری کنید.

اگر سبک زندگی ناسالمی دارید، ورزش نمی‌کنید و از غذاهای چرب و فست‌فود زیاد استفاده می‌کنید، و یا اگر سابقه خانوادگی این بیماری را دارید، بهتر است قبل از اینکه اتفاقی بیافتد تحت نظر متخصص قلب و عروق قرار بگیرید.

منابع:

۱- medicalnewstoday.com

۲- doctoreto.com


 

0
نوشته شده توسط فرناز اخباری

افزایش آنزیم‌های کبدی

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, تغذیه سالم , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت clevelandclinic.org

اگر سطوح بالای آنزیم‌های کبدی در آزمایش خون شما باشد‌، ممکن است یک بیماری داشته باشید. افزایش آنزیم‌های کبدی نیز ممکن است موقتی باشد که می‌تواند به شما در درک نتایج و اقدامات بعدی کمک کند.

افزایش آنزیم‌های کبدی به چه معناست؟

اگر میزان آنزیم‌های کبدی در خون شما زیاد است‌، یعنی آنزیم‌های کبدی افزایش یافته است. سطوح بالای آنزیم کبدی ممکن است موقتی باشد‌، یا ممکن است نشانه‌ای از یک بیماری مانند هپاتیت یا بیماری کبدی باشد. برخی از داروها همچنین می‌توانند باعث افزایش آنزیم‌های کبدی شوند.

آنزیم‌های کبدی چیست؟

آنزیم‌های کبدی پروتئین‌هایی هستند که واکنش‌های شیمیایی را در بدن شما تسریع می‌کنند. این واکنش‌های شیمیایی شامل تولید صفرا و موادی است که به لخته شدن خون شما کمک می‌کند‌، غذا و سموم را تجزیه کرده و با عفونت مبارزه می‌کند.

آنزیم‌های رایج کبدی عبارتند از:

  • آلکالین فسفاتاز ALP
  • آلانین ترانس آمیناز ALT
  •  آسپارتات ترانس آمینازAST
  • گاما گلوتامیل ترانسفراز GGT

اگر کبد شما آسیب ببیند‌، آنزیم‌ها‌یش در جریان خون آزاد می‌شود (بیش‌ترALT  و AST)

چرا پزشکان آنزیم‌های کبدی را بررسی می‌کنند؟

پزشک ممکن است سطح آنزیم کبدی شما را با آزمایش عملکرد کبد یا پانل کبدی بررسی کند. آزمایش عملکرد کبد نوعی آزمایش خون است. اگر در معرض آسیب یا بیماری کبدی هستید یا علائم آسیب کبدی را دارید‌، پزشک شما ممکن است در طول یک معاینه منظم‌، آزمایش عملکرد کبد را نیز درخواست کند.

علت افزایش آنزیم‌های کبدی چیست؟

بیماری‌های کبدی‌، بیماری‌های دیگر‌، داروها و عفونت‌ها می‌توانند باعث افزایش آنزیم‌های کبدی شوند.

علل شایع افزایش آنزیم‌های کبدی عبارتند از:

  • برخی از داروها‌، مانند داروهای کاهنده کلسترول (استاتین) و استامینوفن.
  • بیماری کبد چرب‌، اعم از الکلی و غیر‌الکلی.
  • هموکروماتوز
  • هپاتیت A، هپاتیت B، هپاتیت C، هپاتیت الکلی و هپاتیت خود‌ایمنی.
  • مکمل‌های گیاهی و مکمل‌های ویتامین‌، مانند چاپارال‌، گل گاو زبان، آهن و ویتامینA

سایر علل افزایش آنزیم‌های کبدی عبارتند از:

  • کمبود آلفا -۱ آنتی تریپسین؛
  • سرطان؛
  • بیماری سلیاک؛
  • سیروز کبدی؛
  • همولیز؛
  • سندرم متابولیک؛
  • بیماری عضلانی‌، مانند پلی‌میوزیت؛
  • بیماری تیرویید؛
  • بیماری ویلسون؛
  • کلانژیت اسکلروزان اولیه؛
  •  سیروز صفراوی اولیه.

عوامل خطر افزایش آنزیم‌های کبدی چیست؟

عواملی که شما را در معرض خطر افزایش آنزیم‌های کبدی قرار می‌دهد عبارتند از:

  • سوء‌مصرف الکل؛
  • برخی داروها‌، گیاهان دارویی و مکمل‌های ویتامین؛
  • دیابت؛
  • سابقه خانوادگی بیماری کبدی؛
  • هپاتیت یا قرار گرفتن در معرض هپاتیت.

علائم افزایش آنزیم‌های کبدی چیست؟

اکثر افرادی که دارای آنزیم‌های کبدی بالا هستند هیچ علامتی ندارند.

اگر آسیب کبدی علت افزایش آنزیم‌های کبدی باشد‌، ممکن است علائم زیر را داشته باشید:

  • درد شکم (معده)؛
  • ادرار تیره؛
  • خستگی (احساس خستگی)؛
  • خارش؛
  • زردی (زرد شدن پوست یا چشم)؛
  •  مدفوع رنگ روشن؛
  • از دست دادن اشتها؛
  • تهوع و استفراغ.

درمان آنزیم‌های کبدی بالا چگونه انجام می‌شود؟

حدود یک سوم افرادی که دارای آنزیم‌های کبدی بالا هستند‌، پس از دو تا چهار هفته سطح آنزیم‌های کبدی طبیعی خواهند داشت. اگر آنزیم‌های کبدی شما بالا بمانند‌، پزشک ممکن است آزمایش خون بیشتر یا آزمایش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی‌، سی‌تی اسکن یا MRI را درخواست دهد. همچنین ممکن است شما را به متخصص کبد ارجاع دهند. درمان بستگی به علت افزایش آنزیم‌های کبدی دارد.

آیا می‌توان از افزایش آنزیم‌های کبدی جلوگیری کرد؟

نمی‌توان از برخی شرایط پزشکی که باعث افزایش آنزیم‌های کبدی می‌شوند جلوگیری کرد.

اما برای حفظ سلامت کبد می‌توانید اقدامات زیر را انجام دهید:

  • بسته به توصیه پزشک، از نوشیدن الکل یا نوشیدنی در حد متوسط ​​خودداری کنید.
  • سوزن یا اقلام آلوده به خون را به طور شریکی استفاده نکنید.
  • رژیم غذایی سالم داشته باشید.
  • واکسن هپاتیت A و B بزنید.
  • در صورت ابتلا به دیابت قند خون را کنترل کنید.
  • در مورد مصرف هرگونه دارو ، گیاهان و مکمل هایی که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.
  • مراقب وزن خود باشید
  • به‌طور منظم ورزش کنید

توصیه کلینیک کلیولند

افزایش آنزیم‌های کبدی دلایل مختلفی‌، از جمله بیماری‌های کبدی و داروها دارد. افزایش آنزیم‌های کبدی نیز ممکن است موقتی باشد. اگر آزمایش خون شما سطح بالایی از آنزیم‌های کبدی را نشان داد‌، با پزشک خود مشورت کنید. آن‌ها برای کشف علت تمام تلاش خود را به کار می‌برند.

منبع: clevelandclinic.org


0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

خواص شگفت‌انگیز چغندر برای سلامت بدن (و ضررهای احتمالی)

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, دارونامه , تغذیه سالم

 

به گزارش سایت healthline.com

با آغاز فصل سرد سال، چغندر به بازار می‌آید و لبوی داغ به یکی از محبوب‌ترین خوراکی‌های خیابانی تبدیل می‌شود. این ماده‌ی غذایی لذیذ و شگفت‌انگیز فواید زیادی برای بدن دارد و پر از مواد مغذی و ویتامین است.

چغندر، سرشار از ویتامین و مواد معدنی

چغندر یکی از سبزیجات ریشه‌ای است که مواد مغذی مهمی را در خود جای داده است. بدن به مقادیر کافی از این مواد مغذی نیاز دارد. چغندر سرشار از فیبر، اسید فولیک (ویتامین B9)، منگنز، پتاسیم، آهن و ویتامین C است. مصرف چغندر و آب چغندر فواید زیادی برای سلامتی دارد. بهبود گردش خون، کاهش فشار خون و بهبود عملکرد ورزشی از جمله‌ی این فواید هستند. چغندر حاوی مقادیر زیادی از نیترات‌های معدنی است و وجود همین ترکیبات معدنی دلیل بسیاری از فواید چغندر است.

چغندر خام خوشمزه است اما معمولا چغندر به صورت پخته یا به شکل ترشی مصرف می‌شود. البته برگ‌های چغندر هم خوراکی هستند. انواع مختلف چغندر با رنگ‌های متفاوتی که دارند شناخته می‌شوند؛ زرد، سفید و بنفش تیره.

در این مقاله تمامی مطالبی که باید درباره‌ی خواص چغندر بدانید بیان می‌شود.

ارزش غذایی

مواد اصلی تشکیل‌دهنده‌ی چغندر عبارتند از آب (۸۷ درصد)، کربوهیدرات (۸ درصد) و فیبر (۲ تا ۳ درصد). چغندر یک ماده‌ی غذایی کم‌کالری است که تقریبا بیشتر مواد معدنی و ویتامین‌های ضروری بدن را در خود جای داده است.

۱۳۶ گرم چغندر پخته کمتر از ۶۰ کالری دارد و ۱۰۰ گرم چغندر خام حاوی مواد مغذی زیر است.

  • کالری: ۴۳
  • آب: ۸۸ درصد
  • پروتئین: ۱٫۶ گرم
  • کربوهیدرات: ۹٫۶ گرم
  • قند: ۶٫۸ گرم
  • فیبر: ۲٫۸ گرم
  • چربی: ۰٫۲ گرم

کربوهیدرات

چغندر خام یا پخته نزدیک به ۸ تا ۱۰ درصد کربوهیدرات دارد. ۷۰ درصد این کربوهیدرات از نوع گلوکز و ۸۰ درصد آن از نوع فروکتوز است. گلوکز و فروکتوز هر دو از قندهای ساده هستند.

همچنین چغندر یکی از منابع حاوی فروکتان‌ها است. فروکتان‌ها کربوهیدرات‌هایی با زنجیره‌ی کوتاه هستند که با عنوان فادمپ‌ها (FODMAPs) طبقه‌بندی می‌شوند. بعضی افراد به دلیل ناتوانی در هضم فادمپ‌ها دچار علائم گوارشی ناخوشایندی می‌شوند.

شاخص قندخونی چغندر ۶۱ است که متوسط در نظر گرفته می‌شود. شاخص قندخونی (GI) معیاری برای اندازه‌گیری سرعت افزایش سطح قند خون بعد از خوردن مواد غذایی مختلف است. از طرف دیگر، بار قندخونی چغندر تنها ۵ واحد است که میزان بسیار کمی است. به عبارت ساده‌تر، چغندر تأثیر زیادی روی افزایش سطح قند خون ندارد چرا که با مصرف یک وعده چغندر کربوهیدرات کمی دریافت می‌شود.

فیبر

چغندر فیبر زیادی دارد و هر ۱۰۰ گرم چغندر خام حاوی ۲ تا ۳ گرم فیبر است. فیبرهای خوراکی سهم مهمی در یک رژیم غذایی سالم دارند و می‌توانند خطر ابتلا به بیماری‌های مختلفی را کاهش دهند.

ویتامین‌ها و مواد معدنی

چغندر منبعی غنی از ویتامین‌ها و مواد معدنی مهمی است که بدن به آن‌ها نیاز دارد. مهم‌ترین خواص چغندر به خاطر وجود همین ویتامین‌ها و مواد مغذی است.

اسید فولیک (ویتامین B9)

اسید فولیک یکی از ویتامین‌های گروه B است که نقش مهمی در رشد طبیعی بافت‌ها و عملکرد سلولی دارد. به ویژه برای زنان باردار دریافت میزان کافی از این ویتامین بسیار ضروری است. ۱۰۰ گرم چغندر پخته می‌تواند ۲۰ درصد از نیاز روزانه‌ به اسید فولیک را تأمین کند.

منگنز

منگنز یک عنصر شیمیایی کمیاب است که بدن به آن نیاز دارد. غلات کامل، حبوبات، میوه‌ها و سبزیجات حاوی مقدار زیادی منگنز هستند. ۱۰۰ گرم چغندر پخته می‌تواند ۱۶ درصد از نیاز روزانه به منگنز را تأمین کند.

پتاسیم

رژیم غذایی سرشار از پتاسیم به کاهش فشار خون کمک می‌کند و تأثیرات مثبتی روی سلامت قلب دارد. ۱۰۰ گرم چغندر پخته می‌تواند ۹ درصد از نیاز روزانه به پتاسیم را تأمین کند. کاهش فشار خون یکی از مهم‌ترین خواص چغندر است.

آهن

آهن یکی از مواد معدنی است که برای بدن بسیار لازم است و در بسیاری از عملکرد‌های مهم بدن نقش دارد. آهن در انتقال اکسیژن توسط گلبول‌های قرمز خون نقشی اساسی ایفا می‌کند. ۱۰۰ گرم چغندر پخته می‌تواند ۴ درصد از نیاز روزانه به آهن را تأمین کند.

ویتامین C 

شاید ویتامین C را بهتر از هر ویتامین دیگری بشناسیم. این ویتامین خواص آنتی‌اکسیدانی دارد و به بهبود عملکرد سیستم ایمنی و سلامت پوست کمک می‌کند. ۱۰۰ گرم چغندر پخته می‌تواند ۶ درصد از نیاز روزانه به ویتامین C را تأمین کند.

سایر ترکیبات گیاهی

ترکیبات گیاهی فرآورده‌های طبیعی هستند که در گیاهان تولید می‌شوند و بعضی از آن‌ها می‌توانند به حفظ سلامتی کمک کنند. مهم‌ترین ترکیبات گیاهی موجود در چغندر به شرح زیر هستند.

بتانین

بتانین بیشترین رنگدانه‌ای است که در چغندر وجود دارد. چغندر به دلیل وجود همین ترکیب شیمیایی قرمز پررنگ است. کارشناسان می‌گویند بتانین فواید مختلفی برای سلامتی دارد.

نیترات معدنی

سبزیجات برگ‌داری که رنگ برگ آن‌ها سبز است، چغندر و آب چغندر حاوی مقدار زیادی نیترات معدنی هستند. نیترات معدنی در بدن به نیتریک اکسید تبدیل می‌شود و در بسیاری از عملکردهای مهم بدن نقش دارد.

ولگاگزانتین

این رنگدانه‌ی زرد یا نارنجی در چغندر و به ویژه چغندر زرد وجود دارد.

نیترات‌های معدنی

نیترات‌های معدنی شامل نیترات‌ها، نیتریت‌ها و نیتریک اکسید هستند. چغندر و آب چغندر حاوی مقادیر زیاد و قابل توجهی از نیترات‌ها هستند.

مدت‌ها است که درباره‌ی نیترات‌ها بحث می‌شود. بعضی از مردم باور دارند که نیترات‌ها مضر هستند و باعث سرطان می‌شوند در حالی که بعضی دیگر این خطر را به نیتریت‌های موجود در فرآورده‌های گوشتی آماده نسبت می‌دهند. بیشترین مقدار نیتراتی که از طریق رژیم غذایی دریافت می‌کنیم با مصرف میوه‌ها وسبزیجات دریافت می‌شود؛ بین ۸۰ تا ۹۵ درصد. از طرفی دیگر، با مصرف محصولات حاوی افزودنی‌های غذایی، غذاهایی که در تهیه‌ی آن‌ها از خمیر استفاده می‌شود، غلات فرآوری‌شده و فرآورده‌های گوشتی آماده نیتریت دریافت می‌کنیم.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند رژیم‌های غذایی سرشار از نیترات‌ها و نیتریت‌ها می‌توانند تأثیرات مثبتی روی سلامتی داشته باشند. کاهش سطح فشار خون و کاهش خطر ابتلا به بسیاری از بیماری‌ها از جمله‌ی این تأثیرات مثبت هستند. بدن می‌تواند نیترات‌هایی را که از طریق رژیم غذایی دریافت می‌کند به نیتریک اکسید تبدیل کند. این تبدیل درباره‌ی نیترات‌هایی که با مصرف چغندر دریافت می‌شوند هم اعمال می‌شود.

این مواد هنگام عبور از سرخرگ‌ها پیام‌هایی را به سلول‌های کوچک موجود در ماهیچه‌های اطراف سرخرگ‌ها ارسال می‌کنند. نتیجه‌ی این پیام‌رسانی، آرام‌شدن ماهیچه‌های صاف در دیواره‌ی رگ‌ها و به دنبال آن اتساع عروق (گشادتر شدن رگ‌های خونی) است. اتساع عروق باعث کاهش فشار خون می‌شود.

خواص چغندر برای سلامتی

چغندر و آب چغندر فواید زیادی برای سلامتی دارند و به ویژه برای حفظ سلامت قلب و بهبود عملکرد ورزشی مفید هستند.

کاهش‌ فشار خون

پرفشاری خون می‌تواند به قلب و رگ‌های خونی آسیب برساند. علاوه بر این، یکی از مؤثرترین عواملی که خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی، سکته و مرگ‌های ناگهانی را در سراسر جهان افزایش می‌دهد همین فشار خون بالا است. مصرف میوه‌ها و سبزیجات سرشار از نیترات‌های معدنی باعث کاهش فشار خون و افزایش تشکیل نیتریک اکسید در بدن می‌شود و می‌تواند خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را کاهش دهد.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند چغندر یا آب چغندر می‌تواند در مدت چند ساعت فشار خون را به میزان ۳ تا ۱۰ میلی‌متر جیوه کاهش دهد. این تأثیر احتمالا با افزایش سطح نیتریک اکسید در بدن و اتساع عروق ناشی از آن ارتباط دارد.

البته بعد از دریافت نیترات‌ها از طریق رژیم غذایی، فقط نزدیک به ۶ ساعت سطوح بالای نیترات در خون باقی می‌مانند. بنابراین تأثیر چغندر در کاهش فشار خون یک تأثیر موقتی است و برای کاهش طولانی‌مدت فشار خون باید چغندر به شکل منظم مصرف شود.

بهبود عملکرد ورزشی

بسیاری از پژوهش‌ها نشان می‌دهند نیترات‌ها می‌توانند به افراد کمک کنند تا عملکرد بهتری در انجام تمرینات داشته باشند و به ویژه در تمرینات استقامتی با شدت بالا این تأثیر نیترات‌ها مشهودتر است.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند نیترات‌هایی که از طریق رژیم غذایی دریافت می‌شوند روی میزان فعالیت میتوکندری‌ها تأثیر می‌گذارند و باعث کاهش مصرف اکسیژن در طول ورزش می‌شوند. میتوکندری‌ها اندامک‌های درون سلول‌ها هستند که وظیفه‌ی تولید انرژی را بر عهده دارند. از آن‌جایی که چغندر و آب چغندر حاوی مقادیر زیادی نیترات‌های معدنی هستند، مصرف آن ها همین تأثیر را دارد و معمولا هم به همین دلیل توسط ورزشکاران مصرف می‌شوند.

مصرف چغندر می‌تواند در انجام بهتر تمریناتی مانند دویدن و دوچرخه‌سواری به شما کمک کند، استقامت شما را افزایش دهد و باعث شود تا در طول تمرینات به اکسیژن کمتری نیاز داشته باشید. به طور کلی، مصرف چغندر باعث بهبود عملکرد ورزشی می‌شود.

البته از آن‌جایی که سطح نیترات خون در مدت ۲ تا ۳ ساعت به بالاترین حد خود می‌رسد، توصیه می‌شود برای اینکه مصرف چغندر بیشترین تأثیر را داشته باشد، ۲ تا ۳ ساعت قبل از تمرین یا مسابقه چغندر را مصرف کنید.

ضررهای احتمالی

غیر از خواص چغندر شاید درباره‌ی مضرات آن هم شنیده باشید. به جز افرادی که مستعد ابتلا به سنگ کلیه هستند، معمولا سایر افراد با مصرف چغندر دچار مشکل خاصی نمی‌شوند. همچنین ممکن است مصرف چغندر باعث شود رنگ ادرار قرمز یا صورتی شود که اگر چه معمولا با خون اشتباه گرفته می‌شود اما کاملا طبیعی است و هیچ ضرری ندارد.

اگزالات‌

برگ‌ چغندر حاوی مقدار زیادی اگزالات است که می‌تواند به تشکیل سنگ کلیه کمک کند. همچنین اگزالات خواص ضدتغذیه‌ای دارد و می‌تواند در جذب ریزمغذی‌ها اختلال ایجاد کند. با اینکه میزان اگزالات در برگ‌ها بسیار بیشتر از ریشه است اما چغندر به عنوان یک ماده‌ی غذایی حاوی اگزالات فراوان در نظر گرفته می‌شود.

 فادمپ

چغندر حاوی فادمپ‌هایی از نوع فروکتان است. این فادمپ‌ها کربوهیدرات‌هایی با زنجیره‌ی کوتاه هستند که باکتری‌های روده از آن‌ها تغذیه می‌کنند. فادمپ‌ها می‌توانند در افراد حساس مانند مبتلایان به سندرم روده‌ی تحریک‌پذیر (IBS) باعث ایجاد ناراحتی‌های گوارشی شوند.

توصیه‌ی پایانی

چغندر منبعی غنی از مواد مغذی، فیبر و ترکیبات گیاهی مفید است. چغندر حاوی نیترات‌های معدنی است و به همین دلیل فوایدی برای سلامتی دارد که مهم‌ترین آن‌ها حفظ سلامت قلب و بهبود عملکرد ورزشی است.

برای اضافه کرن به انواع سالاد، چغندر یک گزینه‌ی شیرین و خوشمزه است که به راحتی آماده می‌شود. برای استفاده از خواص چغندر می‌توانید آن را به صورت خام، آب‌پز یا تنوری مصرف کنید. البته از آن‌جایی که نیترات‌های موجود در چغندر محلول در آب هستند، برای اینکه نیترات بیشتری دریافت کنید بهتر است چغندر را به شکل خام یا تنوری مصرف کنید.

این مطلب فقط جنبه‌ی آموزش و اطلاع‌رسانی دارد. پیش از استفاده از توصیه‌های این مطلب حتما با پزشک متخصص مشورت کنید.

منابع:

۱- healthline.com

۲- digikala.com


 

0
نوشته شده توسط فرناز اخباری

جنبه‌های احساسی غذا خوردن در بیماری کرون

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, تغذیه سالم , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت webmd.com

یکی از مواردی که افراد مبتلا به بیماری التهابی روده (IBD)، که شامل بیماری کرون می‌شود، و از پزشک خود می‌پرسند این است که «چه چیزی بخورم؟» در گذشته، پزشکان می‌گفتند: «رژیم غذایی مهم نیست.» این ممکن است برای برخی از افراد مفید باشد، اما آسیب زیادی به سلامتی من وارد کرد.

هنگامی که بیماری کرون تشخیص داده شد، فقط با خوردن چند غذا علائم من تحریک می‌شد، اما این علائم را نادیده گرفتم. با گذشت زمان، نسبت به غذای بیش‌تری واکنش نشان دادم تا جایی که احساس درد معده، خستگی، تهوع و ناسازگاری روده به صورت ۲۴ ساعته و ۷ روزه داشتم. حتی با وجود تمام داروهایی که مصرف می‌کردم، من احساس بدی داشتم. آن‌قدر ضعیف شدم که ۳ ماهه در بیمارستان سیاتل بستری شدم.

در آن زمان تصمیم گرفتم بیشتر به روش‌های رعایت رژیم غذایی بپردازم. این روزها، اطلاعات زیادی در مورد نحوه غذا خوردن وجود دارد پالئو، کتو، گیاهی، بدون گلوتن، لیست رژیم‌های دیگر همچنان ادامه دارد.

من در مورد نحوه غذا خوردنم در رسانه‌های اجتماعی مطالب زیادی به اشتراک می‌گذارم، بنابراین از این فضا برای بحث در مورد مواردی مانند جنبه‌های ذهنی و احساسی اصلاح رژیم غذایی من که به راحتی در اینترنت یافت نمی‌شود استفاده خواهم کرد.

اول؛ من تنها کسی در خانواده بودم که نیاز به تغییرات اساسی داشت، بنابراین مجبور شدم آشپزی را برای خودم یاد بگیرم. همچنین برای اجتناب از مواد موجود در غذا که نمی‌دانم، به رستوران‌ها نرفتم.

درست کردن بیش‌تر وعده‌های غذایی از ابتدا زمان طولانی نیاز دارد و برای تازه کاری مثل من بیش‌تر لحظه‌ها را در آشپزخانه می‌گذرانم. مدت زیادی طول کشید تا غذایی درست کنم که از آن لذت ببرم. من از محروم شدن از غذایی که دوست داشتم و نمی‌خوردم غصه می‌خوردم و از سخت درست شدن غذاها خسته می‌شدم. هنگام بیماری آشپزی کردن از ابتدا انرژی زیادی از من می‌گیرد. لحظات زیادی وجود داشت که من دم گاز گریه می‌کردم.

خوردن وعده‌های غذایی به تنهایی برایم بسیار منزوی بود. غذا یک تجربه مهم اجتماعی است. من بسیاری از رفت و آمدهای خود را با دوستانم لغو کردم زیرا نمی‌خواستم ظاهری عجیب داشته باشم که چیزی نمی‌خورم.

و به ویژه عرب‌ها از نظر عشق و مهمان‌نوازی خود از طریق غذا معروف هستند. غذاهای خاورمیانه/شمال آفریقا یکی از غذاهای مورد علاقه من است، اما متأسفانه بسیاری از غذاها حاوی موادی هستند که وقتی بیمار هستم نمی‌توانم آن را تحمل کنم.

در هرجمعی که می‌رفتم غذای خود را می‌بردم، که در فرهنگ من بسیار بی‌ادبانه تلقی می‌شود. این حالت زمانی بدتر می‌شد که بزرگان فامیل سعی کردند من را وادار کنند تا از غذاهای آن‌ها بخورم.

همچنین مردم مصر هنگام میزبانی به مردم علاقه‌مند هستند، بنابراین من خیلی از آن‌ها شنیدم که «چیزی نمی‌شود این غذا را بخورید.»

من چندین بار در برخی از مراسم از خوردن آن غذاها امتناع کردم، که باعث شد احساس بدی داشته باشم زیرا متوجه شدم که  آن‌ها می‌خواهند مرا کمک کنند. اکثر عمه‌های من به این حالت عادت کردند و خوشحال بودند که وضعیت سلامتی من رو به بهبودی است، اما زوجی بودند که مرا انتقاد کردند.

آن‌قدر برایم ناراحت کننده بود که دیگر به هیچ یک از مجالس آن‌ها نرفتم. خوشبختانه برخی از دوستان از همان روز اول از من حمایت کردند، اما هنوز برایم سخت بود که احساس کنم که یک طردشده نیستم.

با وجود این‌ها، همچنان به شیوه‌ای که برای سلامتی من بهترین بود و به خاطر آن بهبود یافتم ادامه می‌دهم. من انواع غذاها را تحمل می‌کنم و می‌توانم در مکان‌هایی که با محدودیت‌های من سازگار است غذا بخورم.

برای هرکسی که برای حفظ رژیم سالم تلاش می‌کند، در راه خود ثابت قدم بماند. این یک مرحله سخت نظر جسمی و احساسی است و برای همه به یک اندازه مناسب نیست. بدانید که چه چیزی برای شما مفید است، ثابت قدم باشید و با افراد حامی در ارتباط باشید شما این را دارید!

منبع: webmd.com


 

0
نوشته شده توسط فرناز اخباری

سندرم کبدی ریوی (Hepatopulmonary syndrome)، از دیدگاه مایو کلینیک (Mayo Clinic)

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, دارونامه , تغذیه سالم , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت mayoclinic.org

سندرم کبدی ریوی یک بیماری غیرشایع است که ریه‌های افراد مبتلا به بیماری کبدی پیشرفته را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سندرم ناشی از بزرگ شدن (متسع شدن) رگ‌های خونی در ریه‌ها و افزایش تعداد آن‌هاست که باعث می شود اکسیژن به درستی در گلبول‌های قرمز خون جذب نشود. در نتیجه ریه‌ها نمی‌توانند مقدار کافی اکسیژن را به بدن برساند، که منجر به کاهش سطح اکسیژن (هیپوکسمی) می‌شود.

هنگامی که کبد به درستی کار نمی‌کند، ممکن است رگ‌های خونی در ریه ها متسع شوند. اگر شدید باشد، ریه‌ها توانایی خود را در انتقال اکسیژن به بدن از دست می‌دهند. این سندرم، سندرم کبدی ریوی HPS نامیده می‌شود و تقریباً در ۵-۳۲ % از بیماران مبتلا به زخم کبد (سیروز) ایجاد می‌شود.

سندرم کبدی ریوی یک عارضه نادر ریوی در بیماری کبد است.

برجسته‌ترین علامت HPS معمولاً تنگی‌نفس شدید و سطح پایین اکسیژن خون است. بیماران همچنین ممکن است متوجه شوند که نوک انگشتان آن‌ها آبی می‌شود یا انگشتان آن‌ها حالت چماقی به خود می‌گیرد. اکسیژن اضافی اغلب برای درمان علائم HPS مورد نیاز است، اما این ممکن است در موارد خفیف‌تر ضروری نباشد. در حال حاضر، تنها درمان شناخته شده برای HPS پیوند کبد است. پس از جایگزینی کبد در بیماران HPS، ریه‌ها در عرض تقریباً یک سال به حالت عادی برمی‌گردند.

معرفی

اولین توصیف ثبت شده از سطح پایین اکسیژن در خون (هیپوکسمی) با اختلال عملکرد کبد توسط Flückiger در سال ۱۸۸۴ بود. تقریباً یک قرن بعد، در سال ۱۹۷۷، کندی و نادسون یک بیمار را با این یافته‌های کلاسیک توصیف کردند و اصطلاح «سندرم کبدی ریوی» را به کار بردند.

امروزه HPS یک عارضه شناخته و نسبتاً شایع بیماری کبدی است که علل متفاوتی دارد (هر چند در کل به‌عنوان یک بیماری نادر است، زیرا فقط بیماران مبتلا به بیماری کبدی می‌توانند به آن مبتلا شوند).

HPS با سه ویژگی مشخص می‌شود:

(۱) بیماری کبد (اختلال عملکرد کبد یا فشارخون غیرطبیعی بالا در ورید بزرگ که خون را از روده به کبد و شاخه‌های آن می‌رساند (به نام فشارخون بالا).

(۲) افزایش خون عروقی که به ریه‌ها وارد می‌شوند (اتساع عروقی داخل ریوی یا IPVDs است)

(۳) اکسیژن‌رسانی غیرطبیعی. اگرچه در مقالات گزارش شده تفاوت‌هایی وجود دارد و برخی در مورد آستانه اکسیژن‌رسانی صحیح برای شناسایی HPS مرتبط با بیماری بحث می‌کنند، یک گروه از محققان این بیماری را با گرادیان شریان آلوئولار بزرگ‌تر مساوی ۱۵میلی‌متر جیوه (و بیش‌تر از ۲۰ میلی‌متر جیوه در بیماران بالای ۶۴ سال) تعریف کردند.

توجه به این نکته ضروری است که فشارخون بالای ریوی اغلب با سندرم کبدی ریوی اشتباه گرفته می‌شود، اما این‌ها بیماری‌های کاملاً متفاوتی هستند.

علائم و نشانه‌ها

اکثر بیماران (۸۲%) در ابتدا با ویژگی‌های بیماری کبدی خود مواجه بودند، در حالی که تعداد کم‌تری از آنان (۱۸%) ابتدا با شکایت‌های ریوی مراجعه کردند. به طور کلی، شایع‌ترین شکایت تنگی‌نفس پیشرونده در حالت استراحت یا هنگام تمرین است که در ۹۵٪ بیماران گزارش شده و معمولاً بعد از سال‌ها بیماری کبدی ایجاد می‌شود. با این‌حال، با توجه به شیوع زیاد و اغلب چند عاملی بودن تنگی‌نفس در بیماران مبتلا به سیروز، این شکایت به راحتی نادیده گرفته می‌شود و طبق گزارشات، بیماران HPS علائم تنفسی را به مدت ۴٫۸ سال قبل از تشخیص داشته‌اند. علاوه‌بر این، این کاهش پیشرونده اغلب علیرغم عملکرد پایدار کبد وجود دارد.

شکایت خاص‌تر پلاتی پنه است تنگی‌نفس در حالت عمودی و نشسته که هنگام خوابیدن بهبود می‌یابد (وضعیت خوابیده به پشت). این امر به نوبه خود با یافته عینی ارتودوکسی ( کاهش ۴ میلی‌متر جیوه در فشار اکسیژن یا در اشباع در هنگام تغیر پوزیشن از حالت خوابیده به حالت ایستاده ارتباط دارد ) که در ۸۸ درصد بیماران HPS رخ می‌دهد.

سایر تظاهرات بالینی HPS عبارتند از:

  • آنژیومات عنکبوتی (عروق خونی کوچک و متسع که در نزدیکی سطح پوست قرار گرفته‌اند. (احتمالHPS 21%)
  • گرفتگی انگشتان دست یا پا (احتمال HPS 78%)
  • سیانوز (تغییر رنگ مایل به آبی غیرطبیعی پوست یا مخاط به دلیل بافتهای نزدیک سطح پوست با اشباع اکسیژن کم) (احتمال HPS100%)

توجه به این نکته ضروری است که عکس و  سی‌تی اسکن قفسه سینه اغلب در HPS مشکل خاصی ندارند. فقدان ناهنجاری‌های رادیوگرافی شواهد کافی برای رد HPS نیست.

همچنین باید توجه داشت که HPS فقط در بیماران مبتلا به اختلال شدید عملکرد کبد نیست. در حقیقت، بسیاری از بیماران مبتلا به HPS متوسط ​​تا شدید عملکرد کبدی را به خوبی حفظ کرده‌اند.

علل

علت HPS نامشخص است و علت ابتلای برخی از بیماران مبتلا به بیماری کبدی به IPVD مشخص نیست. هیپوکسمی در HPS در درجه اول به دلیل محدودیت در میزان اکسیژن از ریه‌ها به جریان خون (محدودیت انتشار) و ناهماهنگی بین هوای در حال حرکت از طریق ریه‌ها و خون در حال حرکت در ریه‌ها ناشی از وجود IPVDs (عدم تطابق تهویه و پرفیوژن) است.

بر این اساس، جهت یافتن علت HPS، بر علل ایجاد IPVDهایی که زمینه‌ساز هیپوکسمی HPS هستند متمرکز شده‌اند. کالبد شکافی در بیماران HPS تایید کرده است که رگ‌های خونی کوچک (مویرگ‌ها) در ریه‌ها به شدت بزرگ شده‌اند (متسع شده). این اتساع ممکن است ناشی از افزایش تولید یا اختلال در ترشح کبد از مواد شیمیایی باشد که باعث اتساع عروق خونی می‌شود و یا به علت کاهش تولید یا عدم حساسیت به ماده شیمیایی که معمولاً از کبد سالم ناشی از انقباض عروق خونی ایجاد می شودباشد.

اگرچه ماهیت این «عامل کبدی‌» نامشخص است، اما واضح است که در سطح رگ‌های خونی ریوی، نیتریک اکسید به عنوان عامل مهم اتسع عروق خونی (متسع شدن عروق)  می‌باشد. NO ممکن است از چندین مسیر منتشر شود، از جمله التهاب ناشی از باکتری‌ها و مواد باکتریایی که در بیماران مبتلا به سیروز (انتقال باکتری از روده) از روده به گردش خون منتقل می‌شود، که باعث جذب سلول‌هایی به نام ماکروفاژها به رگ‌های خونی ریوی می‌شود که NO14 را تولید و آزاد می‌کنند. علاوه بر این، در موش‌های صحرایی مبتلا به HPS تولید بیش از حد مواد شیمیایی به نام اندوتلین -۱ را در کبد یافت شدکه باعث تولید و انتشار NO در ریه‌ها می‌شود.

همان‌طور که درک ما از علت HPS بیشتر شود، مشخص می‌شود که این تغییرات با واسطه NO در اندازه عروق خونی ریوی به احتمال زیاد منجر به تغییر مزمن‌تری در ساختار خود عروق خونی می‌شود که به آن بازسازی عروق می‌گویند. به نوبه خود، این حالت ممکن است ناشی از عدم تعادل عوامل آزاد شده از کبد باشد که باعث تحریک و جلوگیری از رشد سلول‌های رگ‌های خونی ریوی (سلول اندوتلیال) می‌شود، که هنوز مشخص نشده است.

جمعیت آسیب‌دیده

در میان افراد مبتلا به سیروز که در انتظار پیوند کبد ارتوتوپیک هستند (جایگزینی کبد فرد دریافت‌کننده با کبد اهدا کننده)، تقریباً ۷۰٪ از تنگی‌نفس شکایت دارند، ۳۴ تا ۴۷٪ دارای اتساع عروقی داخل ریوی  (IPVD) و ۵-۳۲٪ دارای HPS هستند.

HPS در کودکان و بزرگسالان، در مردان و زنان و در افراد از هر قومیتی رخ می‌دهد. با این حال HPS در افراد مبتلا به هیپرتانسیون پورتال غیرسیروزی با عملکرد سنتزی طبیعی کبد گزارش شده است (به عنوان مثال: هیپرپلازی رژنراتیو ندولار)، شایع‌ترین علت سیروز است، اگرچه ارتباطی بین علت یا شدت سیروز با میزان شیوع و شدت HPS دیده نشده است.

اختلالات مرتبط

فشارخون بالای ریوی یکی دیگر از عوارض عروقی بیماری کبد است که اغلب با HPS اشتباه گرفته می‌شود. با این حال، سندرم کبدی ریوی و فشارخون بالا یک بیماری مشابه نیستند. اگرچه هر دو ناهنجاری عروق ریوی ناشی از بیماری کبدی هستند، HPS با اتساع عروق و هیپوکسمی مشخص می‌شود در حالی که فشارخون بالا ریه با انسداد یا تنگ شدن عروق خونی و فشار خون شریانی ریوی مشخص می شود.

تشخیص

از آن‌جا که تنگی‌نفس در بیماری‌های کبدی شایع است، HPS اغلب دیر تشخیص داده می‌شود یا اصلا تشخیص داده نمی‌شود. در موقع عدم وجود علایم فوق، اگر میزان اشباع اکسیژن کم‌تر از۹۶ باشد نشان‌دهنده HPS است.

تشدید تنگی‌نفس در حالت ایستاده با حالت خوابیده به پشت(پلاتی پنه) و ارتودوکسی (فشار اکسیژن بیش از ۵ % یا ۴ میلی‌متر جیوه در حالت ایستاده کاهش می‌یابد) فقط در ۲۵ % ا ز بیماران رخ می‌دهد اما مختص HPS است (تصور می‌شود که ناشی از توزیع مجدد گرانشی جریان خون به قسمت‌های بازال ریه‌ها یعنی جایی که اتساع عروقی شدیدتر است می‌باشد)، مانند گرفتگی یا سیانوز (در هر بیمار مبتلا به بیماری کبد).

بر این اساس، پزشکان باید در مورد بیماران مبتلا به بیماری‌های کبدی و اشباع اکسیژن بی‌علت کمتر از ۹۶% هر یک از موارد زیر: پلاتی پنه، ارتودوکسی، تغیرات کلابینگ یا سیانوز، HPSرا مد نظر داشته باشند. پس از ارزیابی ریوی، هر بیمار با گرادیان اکسیژن PaO2 <80 میلی‌متر جیوه یا شیب آلوئولار-شریانی ۱۵میلی‌متر جیوه که تابحال تشخیص خاصی برایش داده نشده، باید برای انجام آزمایش تشخیصی برای HPS احتمالی ارجاع داده شود.

روش تشخیصی برای HPS شامل آزمایش برای هر یک از سه جزء تعریف شده آن است. در ابتدا، شواهد مربوط به بیماری کبدی از طریق تصویربرداری شکمی برای ناهنجاری‌های کبدی از جمله سیروز، و همچنین علائم جانبی فشارخون بالا، مانند بزرگ شدن وریدها (واریس) و یا بزرگ شدن طحال (اسپلنومگالی) انجام می‌شود. علاوه بر این، آزمایشات خونی که شواهد بیوشیمیایی اختلال عملکرد مصنوعی کبد را نشان می‌‌دهد، از جمله آلبومین، بیلی‌روبین و INR، که شواهدی برای سیروز است انجام می‌شود.

در مرحله بعد، شواهد IPVDs از طریق اکوکاردیوگرافی کنتراست (یا آزمایش شنت آلبومین جمع آوری شده)، و وجود افزایش شیب اکسیژن آلوئولار-شریانی با تجزیه و تحلیل گازهای خون شریانیABG)  ) تعیین می‌شود.

با توجه به تأثیر مهم ارتودوکسی، در موارد مشکوک به HPS، توصیه می‌شود تجزیه تحلیل گازهای خونی تنها پس از ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در حالت استراحت در حالت ایستاده انجام شوند.

  • پالس اکسی متری. در پالس اکسی متری، یک سنسور متصل به انگشت یا گوش شما از نور برای تعیین میزان اکسیژن در خون شما استفاده می‌کند.
  • تصویربرداری از قفسه سینه. اشعه ایکس، سی‌تی اسکن یا تصویربرداری اکوکاردیوگرام می‌تواند در سایر بیماری‌های قلب یا ریه کمک کنده باشد.

ارزیابی و آزمایش بالینی

تمام آزمایشاتی که برای ارزیابی HPS احتمالی استفاده می‌شوند غیرتهاجمی هستند.

ارزیابی اولیه باید شامل برخی یا همه آزمون‌های زیر باشد:

آزمایشات عملکرد ریوی

آزمایشات عملکرد ریوی در بیماران HPS معمولاً جریان طبیعی و حجم ریه‌ها را نشان می‌دهد، اگرچه حجم ریه بیماران ممکن است با تجمع مایع در شکم (آسیت شدید) یا مایع اضافی در اطراف ریه‌ها (پلورال افیوژن) کاهش یابد.

کاهش حرکت اکسیژن از ریه‌ها به جریان خون (اختلال انتشار) یک یافته مکرر در HPS است که در ۸۳٪ از بیماران در یک مطالعه کیس سری وجود داشت، اما این یافته در افراد مبتلا به سیروز کبدی که HPS ندارند نیز مکرر است. در ۵۰-۷۰ درصد از بیماران مبتلا به سیروز رخ می‌دهد. با این حال، افراد HPS کاهش شدیدتری در ظرفیت انتشار دارند، که با میانگین پیش‌بینی شده DCLO  ۵۵ درصد در مقابل ۷۲٪ در افراد مبتلا به سیروز کبدی که HPS ندارندمی باشد.

آزمایش پیاده‌روی شش دقیقه‌ای و در صورت نیاز، تیتراسیون اکسیژن

یک آزمایش پیاده‌روی شش دقیقه‌ای امکان ارزیابی عینی ظرفیت ورزش و هرگونه سطح پایین اشباع اکسیژن خون با ورزش را دارد. اگر اشباع فشار اکسیژن بیماران کم‌تر از ۸۸ شود، باید یک مطالعه تیتراسیون اکسیژن برای شناسایی و مطابقت با نیازهای اکسیژن انجام شود.

آزمایش عملکرد کبد

شامل تصویربرداری با سونوگرافی شکم و یا سی‌تی اسکن و برخی آزمایشات خون برای تعیین شدت بیماری کبدی بیمار است.

گازهای خون شریانی

برای این آزمایش، مقدار کمی خون از شریان مچ دست گرفته می‌شود. سپس سطح اکسیژن و دی اکسید کربن در خون تجزیه و تحلیل می‌شود تا مشخص شود که آیا ریه‌های بیمار به درستی عمل می‌کند یا خیر.

اکوکاردیوگرام

اکوکاردیوگرام که به سونوگرافی قلب نیز معروف است، تکنیکی است که از امواج صوتی برای گرفتن تصاویر از قلب استفاده می‌کند. در بیماران HPS، مقدار کمی آب نمک (محلول سالین) در حین اکوکاردیوگرام به ورید بازو تزریق می‌شود. این آزمایش کمک می‌کند تا مشخص شود که آیا رگ‌های خونی در ریه‌ها متسع شده‌اند؟ همان‌طور که می‌دانید این یکی از علائم بارز HPS است.

۲- اکوکاردیوگرافی دی ترانس توراسیک کنتراست سالین برای انتخاب IPVDها به یک تست انتخابی تبدیل شده است. میکرو حباب‌های سالین با اندازه ۱۵-۱۸۰ um با مخلوط کردن ۱۰ میلی‌لیتر نرمال سالین با ۱۰ میلی‌لیتر هوا ایجاد می‌شوند و در طی اکوکاردیوگرافی معمولی ترانس توراسیک به صورت داخل وریدی تزریق می‌شوند. در عرض چند ثانیه، این حباب‌ها در حفره‌های قلب سمت راست ظاهر می‌شوند و در صورت عدم وجود IPVD ، در بستر مویرگی ریوی به دام می‌افتند و در نهایت جذب می‌شوند.

با این‌حال، در HPS ، IPVD اجازه می‌دهد تا حباب‌ها از بستر عروق ریوی عبور کنند و در نتیجه حباب‌های قابل تشخیص در حفره‌های قلب سمت چپ ایجاد می‌شود. از آنجایی که شانت داخل قلبی می‌تواند همان تأثیر را داشته باشد، زمان ظهور حباب سمت چپ به دقت کنترل می‌شود و اگر حباب‌ها در عرض ۱ تا ۳ ضربان قلب ایجاد شوند، احتمالاً شانت داخل قلب است و اگر بعد از ۳ ضربان قلبی (معمولاً در داخل) ظاهر شود، داخل ریوی خواهد بود.

اسکن پرفیوژن ریه آلبومین تراکم بالا

گاهی اوقات یک اسکن کلی بدن آلبومین با برچسب تکنتیوم -۹۹ (اسکن MAA  ) برای تعیین میزان ناهنجاری‌های اکسیژناسیون بیمار تجویز می‌شود. برای این آزمایش، مقدار کمی ذرات ایمن و رادیواکتیو به نام Tc99m-MAA به بازوی بیمار تزریق می‌شود و سپس از یک دوربین تخصصی برای تشخیص این که این ذرات در کجای بدن می‌رسند، استفاده می‌شود. این یک روش اختصاصی‌تر برای آزمایش تشخیص وجود اتساع و شدت عروق خونی متسع در ریه‌ها است.

به ویژه در بیمارانی که شواهدی از بیماری قلبی تنفسی همزمان وجود دارد، ممکن است از اسکن MAA برای تعیین میزان وجود HPS در ناهنجاری‌های تبادل گاز استفاده شود.

در این روش، مجموعه ای از لیبل‌های رادیوایزوتوپ آلبومین با دیامتر بین ۲۰ تا ۶۰ میلی‌متر در ورید تزریق می‌شود. در افراد سالم، این ترکیبات آلبومین در رگ‌های خونی ریوی به دام می‌افتد و سینتی گرافی هسته‌ای نشان اکثریت میزان جذب رادیوایزوتوپ ریوی را نشان می‌دهد.

با این حال، در صورت وجود IPVD یا شانت داخل قلبی، این سنگدانه‌ها از مویرگ‌های ریوی فیلتر کننده رد شده و وارد گردش خون (سیستمیک) بدن می‌شوند و عمدتا در بسترهای مویرگی مغز، کلیه و کبد به دام می‌افتند. مقدار رادیوایزوتوپ شانت شده را می‌توان اندازه‌گیری کرد و امکان محاسبه فراکشن شانت شده کل جریان خون ریوی خون می‌باشد.

سی‌تی اسکن قفسه سینه

این آزمایش برای ارزیابی سایر ناهنجاری هایی که ممکن است در اکسیژن‌رسانی غیرطبیعی نقش داشته باشند، انجام می‌شود. اگرچه رگ‌های خونی ریوی به‌طور کلی متسع شده‌اند، اما سی‌تی اسکن HPS را از بیماری کبدی بدون HPS متمایز نمی‌کند.

ویزیت‌های بعدی اغلب شامل آزمایش‌های عملکرد ریوی، تست پیاده‌روی شش دقیقه‌ای، مطالعه تیتراسیون اکسیژن و گازهای خونی شریانی برای بررسی پیشرفت بیماری است.

درمان‌های استاندارد

درمان

اکسیژن درمانی درمان مکمل اصلی تنگی‌نفس ناشی از سطح پایین اکسیژن در خون است. پیوند کبد تنها درمان سندرم کبدی است.

پیوند کبد تنها درمان موثر برای HPS است، بهبود قابل توجه اکسیژن‌رسانی در اکثر بیماران طی یک سال پس از پیوند مشاهده می‌شود. بیماران نیاز به ارزیابی دقیق و پیگیری توسط متخصصان ریه و کبد قبل و بعد از پیوند دارند. اکسیژن‌درمانی طولانی مدت پایه اصلی درمان حمایتی برای HPS است و همچنین ممکن است در توانبخشی ریوی قبل و بعد از عمل  نقش داشته باشد.

در بیماران HPS با غلطت اکسیژن کمتر از ۶۰ میلی‌متر جیوه، میزان بقای ۵ ساله با پیوند کبد در مقایسه با بیمارانی که درمان حمایتی داشتند، به‌طور قابل‌توجهی بهتر بود. در نتیجه، شبکه مشترک پیوند اعضای بدن، اختصاص امتیازهای اضافی در سیستم اولویت‌بندی تخصیص اندام در بیماری‌های کبدی مرحله آخر(MELD)، برای افراد HPS با اکسیژن کمتر از۶۰ میلی‌متر جیوه، با هدف پیوند ظرف ۳ ماه را توصیه می‌کند.

از آن‌جا که هیپوکسمی در HPS پیشرونده است و پیش آگهی قبل از عمل و نتایج جراحی با شدت هیپوکسمی ارتباط تنگاتنگی دارد، بیماران HPS باید در اسرع وقت برای عمل پیوند در نظر گرفته شوند. همچنین، قابل‌توجه است که در دهه گذشته، علاقه و تخصص روزافزونی در زمینه پیوند کبد ایجاد شده است، به نظر می‌رسد که این روش تأثیر مشابهی بر پیوند کبد از فرد فوت شده با HPS دارد.

تعدادی از عوارض مهم در مورد پیوند کبد برای HPS وجود دارد. اولاً، گزارش های متعددی از هیپوکسمی شدید پس از پیوند گزارش شده است که نیاز به تهویه مکانیکی طولانی مدت و تکنیک‌های نوآورانه برای مدیریت هیپوکسمی بوجود آمد. همچنین، تعدادی از مراکز، افزایش عفونت‌های بعد از عمل و نشت صفرا از بین مجاری صفراوی (نشت مجاری صفراوی آناستوموتیک) را ذکر کرده‌اند که به نظر محققان به دلیل هیپوکسمی، تاخیر در ترمیم زخم نیز خواهند داشت.

همچنین، تعداد زیادی از مطالعات لخته خون اولیه بعد از عمل در ورید پرتال و لخته شدن درشریان کبدی گزارش کرده‌اند ، احتمالاً به علت تولید بیش از حد گلبول‌های قرمز (پلی‌سیتمی)ناشی از هیپوکسمی مزمن است. علاوه بر این، گزارش‌هایی از عود مجدد HPS پس از پیوند در نتیجه اختلال در پیوند ناشی از التهاب کبد و آسیب ناشی از تجمع چربی در کبد (استئاتوهپاتیت غیرالکلی ) یا هپاتیت C مکرر وجود دارد.

همچنین، گزارشی از رفع هیپوکسمی پس از پیوند و به دنبال آن افزایش فشارخون ریوی پیش رونده گزارش شده است. در نهایت، گزارش‌های متعدد نشان داده است که کاهش ظرفیت انتشار ریه‌ها در بیماران HPS ( با وجود بهبود اکسیژن‌رسانی) پس از پیوند بهبود نمی‌یابد.

درمان‌های تحقیقی

با توجه به کمبود اهداکننده اعضا و مرگ‌ومیر بالا در پیوند کبد دربیماران HPS، بسیاری از درمان‌های پزشکی برای HPS پیشنهاد شده است، اما متأسفانه هیچ کدام موثر نبودند. نتایج مطالعات کوچک کنترل‌نشده درباره عواملی مانند سوماتوستاتین، آمیلترین، ایندومتیسین، تعویض پلاسما و آسپرین منفی بوده است. در برخی از مطالعات، سیر پتانسیل خود رادر موثر بودن نشان داده است.

در مطالعه آزمایشی تصادفی کنترل شده نورفلوکساسین منفی بود، و گزارش‌های قبلی از پنتوکسیفیلین نتایج متناقضی داشته است. محصولات بازدارنده نیتریک اکساید مانند نیتروال آ رژنین متیل استر یا متیلن بلو بازدارنده NO  نتایج متناقضی داشته است و نمی‌توان آن را به عنوان درمان طولانی مدت مدنظر داشت. روش TIPSS شامل قرار دادن استنت فلزی قابل گسترش با مقاومت کم باآنژیوگرافی بین ورید کبدی و قسمت داخل کبدی ورید پورتال است. این روش در کاهش موقت فشار پرتال در عوارض خطرناکی مانند خونریزی واریسی مفید است. استفاده از TIPSS قبلاً به‌عنوان یک درمان احتمالی در HPS پیشنهاد شده بود، اما نتایج در مطالعات و گزارشات متفاوت بوده است.

منابع:

۱- mayoclinic.org

۲- rarediseases.org


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

خوردن هیجانی و دلایل ایجاد آن

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, دارونامه , تغذیه سالم

خوردن هیجانی چیست؟

ما همیشه هم برای پاسخ به گرسنگی فیزیکی‌مان غذا نمی‌خوریم. خیلی از ما برای داشتن احساس بهتر، تسکین استرس و یا پاداش دادن به خودمان هم به غذا روی می‌آوریم. و وقتی این کار را می‌کنیم، تمایل داریم سمت هله‌هوله‌ها، شیرینی‌ها و دیگر غذاهای ناسالم و دم‌دستی برویم. ممکن است شما وقتی احساس بی‌حالی می‌کنید سراغ بستنی بروید، خسته‌اید یا تنها هستید پیتزا سفارش بدهید، و یا بعد از یک روز پُر از استرس خود را به یک رستوران فست فود برسانید.
خوردن هیجانی به استفاده از غذا برای رسیدن به احساس بهتر گفته می‌شود. خوردن هیجانی بیشتر برای پُر کردن نیازهای هیجانی است تا پُر کردن معده. متأسفانه خوردن هیجانی، مشکلات هیجانی را برطرف نمی‌کند. در واقع، خوردن هیجانی باعث می‌شود احساس بدتری پیدا کنید. بعد از خوردن هیجانی، نه تنها مشکل هیجانی اصلی پابرجاست بلکه بابت پُرخوری‌تان احساس گناه نیز خواهید کرد.

سیکل خوردن هیجانی چگونه است؟

گاهی استفاده از غذا به عنوان راهی برای رسیدن به حال بهتر یا پاداش دادن به خود، لزوماً چیز بدی نیست؛ اما وقتی خوردن، اولین مکانیسم هیجانی شماست، یعنی وقتی اولین واکنش شما در زمان استرس، خشم، اندوه، خستگی یا دل‌زدگی باز کردن در یخچال است، در سیکلی ناسالم گرفتار می‌شوید در حالی که احساس یا مشکل شما هرگز رفع نخواهد شد.

گرسنگی هیجانی با غذا جواب داده نمی‌شود. خوردن ممکن است در لحظه احساس خوبی به شما بدهد اما احساسی که سبب خوردن شده همچنان باقی است. و شما اغلب به احساسی بدتر از احساسی که داشتید خواهید رسید زیرا کالری غیرضروری گرفته‌اید. خودتان را بابت پُرخوری ملامت می‌کنید و از خود شاکی هستید که چرا اراده نداشتید.
با ندیده گرفتن مشکل اصلی، شما دست از یادگرفتن راه‌های سالم‌تر برای غلبه بر هیجانات خود خواهید کشید و سخت‌تر می‌توانید وزنتان را کنترل کنید و بیشتر احساس بی‌اراده بودن در برابر غذا و احساساتتان خواهید کرد؛ اما مهم نیست چقدر احساس بی‌اراده بودن در برابر خوراکی‌ها و احساسات خود می‌کنید؛ به هر حال شما می‌توانید تغییرات مثبتی ایجاد کنید. شما می‌توانید راه‌های سالم‌تری برای برخورد با هیجانات خود یاد بگیرید، از محرک‌های عصبی اجتناب کنید، با اشتهایتان مبارزه کنید و در نهایت جلوی هیجانی خوردن‌تان را بگیرید.

تفاوت میان گرسنگی هیجانی و گرسنگی فیزیکی

پیش از اینکه بتوانید سیکل هیجانی خوردن را متوقف نمایید، اول باید یاد بگیرید چطور گرسنگی هیجانی را از گرسنگی واقعی تشخیص دهید. این مهارت سخت‌تر از آنچه به نظر می‌رسد است، خصوصاً اگر مدام از غذا برای کنار آمدن با احساسات خود استفاده می‌کنید.
خوردن هیجانی می‌تواند قدرتمند باشد، بنابراین به راحتی می‌توانید آن را با گرسنگی واقعی اشتباه بگیرید؛ اما نشانه‌هایی وجود دارد که می‌توانید از آن‌ها کمک بگیرید تا ماهیت گرسنگی‌تان را تشخیص دهید.

خوردن هیجانی، ناگهانی سراغتان می‌آید: خوردن هیجانی ناگهان سراغتان می‌آید و احساس آشفتگی و شتاب به شما می‌دهد. اما گرسنگی فیزیکی تدریجی بروز می‌کند. تمایل به خوردن در اثر گرسنگی واقعی، ناگهانی نیست یا فوراً راضی‌تان نمی‌کند، مگر اینکه برای مدت طولانی گرسنه مانده باشید.

خوردن هیجانی، تمایل به غذاهای دم‌دستی در شما ایجاد می‌کند: وقتی شما واقعاً گرسنه‌اید، تقریباً هر غذایی خوب به نظر می‌رسد، از جمله غذاهای سالمی مانند سبزیجات. اما خوردن هیجانی، تمایل به خوردن غذاهای شیرین یا هله‌هوله‌ها را در شما ایجاد می‌نماید که فوراً به شما انرژی بدهند. شما احساس می‌کنید نیاز به پیتزا یا چیزکیک دارید و انگار به هیچ چیز دیگری میل ندارید.

خوردن هیجانی اغلب منجر به بدون فکر خوردن می‌شود: پیش از اینکه متوجه شوید، تمام یک بسته چیپس را خورده‌اید، بدون اینکه واقعاً از آن لذت برده باشید. اما وقتی در پاسخ به گرسنگی فیزیکی و واقعی چیزی می‌خورید، معمولاً نسبت به کاری که می‌کنید آگاهید.

خوردن هیجانی راضی‌تان نمی‌کند مگر اینکه کاملاً احساس پُر شدن کنید: دلتان می‌خواهد بیشتر و بیشتر بخورید، اغلب آن‌قدر می‌خورید تا در معده‌تان احساس ناراحتی کنید. اما گرسنگی فیزیکی نیازی نیست شما را تا مرز ناراحتی معده پیش ببرد و وقتی احساس کردید به اندازه کافی سیر شده‌اید راضی می‌شوید و دست از خوردن می‌کشید.

خوردن هیجانی ربطی به معده ندارد: به جای اینکه شکمتان قاروقور کند و معده‌تان چنگ بزند، احساس می‌کنید وسوسه‌ی غذا چیزی است که نمی‌توانید از فکرش دربیایید. شما روی مزه‌ها و بوهای خاصی متمرکز شده‌اید.

خوردن هیجانی اغلب منجر به پشیمانی و احساس گناه و شرمندگی می‌شود: وقتی شما چیزی می‌خورید تا به گرسنگی فیزیکی‌تان جواب بدهید، احتمالاً احساس گناه یا شرمندگی نمی‌کنید زیرا به بدنتان چیزی را می‌دهید که نیاز دارد. اگر بعد از خوردن احساس گناه می‌کنید، احتمالاً به این دلیل است که می‌دانید بابت ارزش غذایی یا تأمین نیازهای بدنتان نخورده‌اید.

گرسنگی هیجانی گرسنگی فیزیکی
اشتهای هیجانی ناگهانی بروز می‌کند اشتهای فیزیکی تدریجاً ایجاد می‌شود
اشتهای هیجانی این احساس را به شما می‌دهد که باید فوراً به آن پاسخ بدهید اشتهای فیزیکی را می‌توانید تا مدتی تحمل کنید
اشتهای هیجانی تمایل به غذاهای خاصی را ایجاد می‌کند اشتهای فیزیکی شما را به سمت خوردن طیف گسترده‌ای از غذاها سوق می‌دهد
اشتهای هیجانی با رفع گرسنگی متوقف نمی‌شود اشتهای فیزیکی با احساس سیری متوقف می‌شود
خوردن بعد از اشتهای هیجانی احساس گناه و پشیمانی و بی‌اراده بودن می‌دهد خوردن بعد از اشتهای فیزیکی احساس بدی نسبت به خودتان در شما ایجاد نمی‌کند

 

علت‌های شایع هیجانی خوردن

استرس
تا به حال متوجه شده‌اید استرس چگونه به شما احساس گرسنگی می‌دهد؟ استرس فقط در ذهنتان نیست. وقتی استرس مزمن می‌شود، بدن میزان زیادی هورمون استرس ترشح می‌کند. کورتیزول یا هورمون استرس، سبب تمایل به غذاهای شور و شیرین و سرخ شده ایجاد می‌کند که غذاهایی هستند که یک انرژی فوری و لذت به شما می‌دهند. هر چه استرس کنترل نشده‌ی بیشتری در زندگی داشته باشید، بیشتر احتمال دارد برای تسکین خود سراغ غذا بروید.

احساسات سرکوب شده
خوردن می‌تواند راهی برای ساکت کردن موقتی احساسات ناراحت‌کننده باشد از جمله خشم و ترس و اندوه و اضطراب و تنهایی و شرمندگی. شما در حالی که خودتان را با خوردن سرگرم می‌کنید می‌توانید از احساسات سخت و ناراحت‌کننده‌ی خود کمی فاصله بگیرید.

عواملی را که گرسنگی هیجانی در شما ایجاد می‌کنند بشناسید

اولین قدم برای توقف هیجانی خوردن این است که عواملی را که سبب ایجاد این حس در شما می‌شوند پیدا کنید و بشناسید. چه موقعیت‌ها، مکان‌ها و یا احساساتی باعث می‌شوند سراغ غذای دم‌دستی بروید؟ بیشتر هیجانی خوردن‌ها با احساسات ناخوشایند مرتبط هستند؛ اما احساسات مثبت هم می‌توانند عامل اشتهای هیجانی باشند، مثلاً پاداش دادن به خودتان بابت رسیدن به یک هدف یا موفقیت یا خوش‌گذرانی در یک تعطیلات یا یک رویداد شاد.

احساس کسالت یا پوچ بودن
آیا پیش آمده فقط به این دلیل چیزی بخورید که کاری کرده باشید تا از احساس کسالت فرار کنید یا خلائی را در زندگی خود پُر کنید؟ وقتی احساس پوچ بودن می‌کنید، غذا راهی برای درگیر کردن دهان و زمانتان است. این کار در لحظه آرامتان می‌کند و حواستان را از احساس بد و پنهانی که دارید پرت می‌نماید و باعث می‌شود ناامیدی و عدم رضایت‌تان از زندگی را احساس نکنید.


عادات کودکی
به خاطراتی که در مورد غذا از دوران کودکی خود دارید فکر کنید. آیا پدر و مادرتان، پاداش رفتارهای خوبتان را با خوراکی می‌دادند یا اگر کارنامه‌ی خوبی می‌آوردید شما را به رستوران‌های فست فود می‌بردند؟ یا هر وقت احساس ناراحتی می‌کردید به شما شکلات می‌دادند؟ این عادت‌ها اغلب می‌توانند تا بزرگسالی ادامه پیدا کنند. یا اینکه خوردن شما ممکن است ناشی از نوستالژی باشد. شما می‌خورید تا خاطرات کودکی‌تان را زنده کنید، مثلاً این خاطره که با پدرتان در بالکن کباب درست می‌کردی یا با مادرتان کلوچه می‌پختید.

تأثیرات اجتماعی
دور هم جمع شدن برای صرف غذا راهی بسیار خوب برای تسکین استرس است اما می‌تواند موجب پُرخوری هم بشود. صرفاً به این دلیل که غذای زیادی مقابل شماست یا همه مشغول خوردن هستند، ممکن است به راحتی پُرخوری کنید. همچنین ممکن است برای فرار از اضطراب اجتماعی، پُرخوری کنید. یا شاید خانواده و اطرافیان شما تشویقتان می‌کنند زیاد غذا بخورید و گروهی پُرخوری کردن بسیار ساده‌تر است.

منبع: tebyan.net


 

0
1 8 9 10 11 12 46