نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

همه چیز در مورد حمله خواب

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

 

افرادی که حمله خواب دارند بیشتر در معرض فلج خواب یا بختک هستند. در فلج خواب، فرد احساس می‌کند در شروع خواب یا بعد از بیداری نمی‌تواند حرکت کند، در حالی که کاملا هشیار است.

نارکولپسی یا حمله خواب اختلالی است که فرایند خواب و بیداری را به هم می‌ریزد. اصلی‌ترین علامت حمله خواب، خواب‌آلودگی زیاد طی روز است. علت حمله خواب این است که مغز نمی‌تواند به خوبی، خواب و بیداری را تنظیم کند. یک خواب نرمال چند مرحله دارد و مرحله حرکت سریع چشم (REM) مرحله نهایی است که معمولا یک ساعت یا بیشتر بعد از به خواب رفتن روی می‌دهد؛ اما در حمله خواب، مرحله REM‌ نامنظم بوده و اغلب در عرض چند دقیقه بعد از به خواب رفتن اتفاق می‌افتد که خیلی زودتر از حد نرمال است.

در افردی که حمله خواب دارند، مرحله REM‌ فورا شروع می‌شود، زیرا تغییراتی در مغز وجود دارد که نحوه‌ی عملکرد خواب را به هم می‌ریزد. این اختلالات و بی‌نظمی‌ها باعث خواب‌آلودگی طی روز و دیگر علائم حمله خواب می‌شوند.

انواع حمله خواب

حمله خواب بر دو نوع است:

حمله خواب نوع اول
حمله خواب نوع اول با علائم کاتاپلکسی یا بی‌اختیاری ناگهانی عضلات مرتبط است. در گذشته، حمله خواب نوع اول را نارکولپسی با کاتاپلکسی می‌نامیدند.
البته همه‌ی افرادی که تشخیص داده شده حمله خواب نوع اول دارند، حملات کاتاپلکسی را تجربه نمی‌کنند. همچنین زمانی که فرد دارای سطح پایینی از هیپوکرتین – ۱ است، ممکن است تشخیص حمله خواب نوع اول داده شود. هیپوکرتین- ۱ یا نورکسین ماده‌ای شیمیایی در بدن است که به کنترل ضعف کمک می‌کند.

حمله خواب نوع دوم
حمله خواب نوع دوم قبلا نارکولپسی بدون کاتاپلکسی نامیده می‌شد. افرادی که حمله خواب نوع دوم دارند، دارای علائم مشابه زیادی با حمله خواب نوع اول هستند؛ اما کاتاپلکسی ندارند یا سطح هیپوکرتین- ۱ در بدنشان پایین نیست.
اگر کسی که حمله خواب نوع دوم دارد، بعدا دچار کاتاپلکسی یا افت هیپوکرتین – ۱ شود، ممکن است از نظر تشخیصی در دسته حمله خواب نوع اول قرار بگیرد. این تغییر در تشخیص، در ۱۰ درصد موارد رخ می‌دهد.

حمله خواب چقدر شایع است؟

حمله خواب، اختلالی نسبتا نادر است و در مردان و زنان تقریبا به یک اندازه رخ می‌دهد و هم افراد بزرگسال و هم کودکان می‌توانند دچارش شوند. حمله خواب در هر سنی می‌تواند روی دهد؛ اما طبق یافته‌ها حمله خواب در حدود ۱۵ سالگی و یک بار دیگر در حدود ۳۵ سالگی اوج می‌گیرد.

علائم حمله خواب چیست؟

متداول‌ترین علائم حمله خواب:
. خواب آلودگی زیاد طی روز: اساسی‌ترین علامت حمله خواب همین است. بیمار طی روز تمایل دارد بخوابد و اغلب هم نمی‌تواند در برابر این میل مقاومت کند. خواب‌آلودگی زیاد معمولا باعث می‌شود فرد کم‌دقت و بی‌تمرکز شود. حمله خواب می‌تواند باعث «حملات خواب» شود که طی آن‌ها فرد ناگهان به خواب می‌رود. افرادی که حمله خواب دارند معمولا بعد از چرت زدن، موقتا احساس شادابی می‌کنند.

. رفتارهای ناخودآگاهانه: تلاش برای مقابله با خواب‌آلودگی می‌تواند سبب بروز رفتارهای ناخودآگاهانه شود که زمانی روی می‌دهند که فرد آگاه هشیار نیست. مثلا یک دانش‌آموز در کلاس ممکن است به نوشتن ادامه دهد اما در واقع فقط در حال خط خطی کردن و نامفهوم نوشتن روی کاغذ است.

. اختلال در خواب شب: تکه تکه بودن خواب در افرادی که حمله خواب دارند متداول است، یعنی این افراد طی شب بارها از خواب بیدار می‌شوند. مشکلاتی مانند حرکت بدنی زیاد و آپنه خواب نیز در این افراد شایع است.

. فلج خواب: افرادی که حمله خواب دارند بیشتر در معرض فلج خواب یا بختک هستند. در فلج خواب، فرد احساس می‌کند در شروع خواب یا بعد از بیداری نمی‌تواند حرکت کند، در حالی که کاملا هشیار است.

. هپروت‌های مرتبط با خواب: دیدن تصاویری توهم برانگیز می‌تواند در شروع خواب یا در بیداری رخ دهد. این اتفاق ممکن است با فلج خواب همراه باشد که تا حدود زیادی آشفته‌کننده و وحشت‌برانگیز است.

. کاتاپلکسی: کاتاپلکسی به از دست دادن ناگهانی اختیار و کنترل عضلات گفته می‌شود و تنها در افرادی رخ می‌دهد که حمله خواب نوع اول دارند. یک رویداد از کاتاپلکسی اغلب در واکنش به هیجانات مثبتی مانند خنده یا لذت روی می‌دهد. کاتاپلکسی برای هر دو طرف بدن اتفاق می‌افتد و تنها چند ثانیه یا چند دقیقه طول می‌کشد. بعضی از افرادی که حمله خواب نوع اول دارند، تنها دو سه بار در سال دچار کاتاپلکسی می‌شوند، در حالی که عده‌ای دیگر ممکن است بارها طی روز این حمله را تجربه کنند.

تبعات حمله خواب چیست؟

علائم حمله خواب می‌توانند پیامدهای قابل‌توجهی برای سلامت و تندرستی فرد داشته باشند. مثلا حین رانندگی یا در شرایطی که هشیاری برای ایمنی ضرورت دارد، حمله خواب و کاتاپلکسی می‌تواند واقعا خطرناک باشد و منجر به مرگ شود. تخمین زده شده افرادی که حمله خواب دارند، سه تا چهار برابر بیشتر احتمال دارد دچار تصادفات رانندگی شوند.
همچنین حمله خواب می‌تواند در کار و تحصیل هم اختلال ایجاد کند. خواب‌آلودگی و کمبود دقت و تمرکز می‌تواند به عملکرد فرد آسیب بزند و ممکن است به عنوان مشکلات رفتاری تلقی شود، خصوصا در مورد کودکان.
خیلی از بیماران حمله خواب احساس می‌کنند به دلیل عارضه‌ای که با آن درگیرند از سوی دیگران برچسب می‌خورند که همین می‌تواند سبب کناره‌گیری از اجتماع شود. اگر این فرد مورد حمایت قرار نگیرد ممکن است دچار ناهنجاری‌هایی در سلامت روان شود.

کسانی که حمله خواب دارند بیشتر در معرض دیگر عوارض هستند، مانند چاقی، مشکلات قلبی و عروقی مثل فشارخون بالا و مشکلات روانی مانند افسردگی، اضطراب و نقص‌توجه و بیش‌فعالی.

علت‌های حمله خواب

تحقیقات، جزئیاتی از علت‌ها و بیولوژی حمله خواب را آشکار کرده است اما هنوز تا فهمیدن دقیق علت این بیماری و ریسک فاکتورهای آن راه زیادی در پیش داریم.

حمله خواب نوع اول
در حمله خواب نوع اول، نورون‌هایی در مغز که مسئول تولید هیپوکرتین هستند از بین می‌روند. هیپوکرتین یا اورکسین ماده‌ای شیمیایی است که به تنظیم خواب و بیداری کمک می‌کند. بعضی از افراد از نظر ژنتیکی ممکن است دچار آسیب‌هایی در این نورون‌ها باشند که جنبه خودایمنی دارد.
برخی شواهد علمی نشان می‌دهند حمله خواب نوع اول، نوسانات فصلی دارد که احتمال می‌رود بی‌ارتباط با ویروس آنفلوانزا نباشد.

بر اساس این اطلاعات، یکی از تئوری‌ها این است که یک عامل بیرونی، سیستم ایمنی را جوری فعال می‌کند که سبب حمله به نورن‌های مغز که سازنده‌ی هیپوکرتین هستند می‌شود. اما این واکنش خودایمنی فقط گاهی روی می‌دهد، بنابراین تنها دلیل نمی‌تواند باشد.
دانشمندان دریافته‌اند ۹۸ درصد از افرادی که به حمله خواب نوع اول مبتلا هستند، ژنی به نام DQB1*060215 دارند. این ژن در عملکرد ایمنی بدن نقش دارد، بنابراین می‌تواند فرد را به طور ژنتیکی مستعد ابتلا به حمله خواب نوع اول کند.
در مواردی نادر، حمله خواب نوع اول به دلیل یک عارضه‌ی دیگر که سبب آسیب به قسمت‌هایی از مغز می‌شود که نورون‌های هیپوکرتین ساز را در بردارند، روی می‌دهد. در چنین حالتی، این عارضه، حمله خواب ثانویه نامیده می‌شود و می‌تواند ناشی از ضربه مغزی یا یک عفونت در سیستم عصبی مرکزی باشد.

حمله خواب نوع دوم
در مورد بیولوژی یا ریسک فاکتورهای حمله خواب نوع دوم هنوز اطلاعات چندانی در دست نیست. برخی کارشناسان عقیده دارند حمله خواب نوع دوم، کمبود نه چندان قابل توجه نورون‌های سازنده‌ی هیپوکرتین است، اما افرادی که حمله خواب دارند معمولا دچار کمبود هیپوکرتین نیستند. کارشناسان دیگر هم عقیده دارند حمله خواب نوع دوم ممکن است مقدمه‌ی حمله خواب نوع اول باشد، اما کاتاپلکسی تنها در ۱۰ درصد از موارد افرادی که حمله خواب نوع دوم دارند مشاهده می‌شود.
بر اساس این اطلاعات، یکی از تئوری‌ها این است که یک عامل بیرونی، سیستم ایمنی را جوری فعال می‌کند که سبب حمله به نورن‌های مغز که سازنده‌ی هیپوکرتین هستند می‌شود. اما این واکنش خودایمنی فقط گاهی روی می‌دهد، بنابراین تنها دلیل نمی‌تواند باشد.
دانشمندان دریافته‌اند ۹۸ درصد از افرادی که به حمله خواب نوع اول مبتلا هستند، ژنی به نام DQB1*060215 دارند. این ژن در عملکرد ایمنی بدن نقش دارد، بنابراین می‌تواند فرد را به طور ژنتیکی مستعد ابتلا به حمله خواب نوع اول کند.
در مواردی نادر، حمله خواب نوع اول به دلیل یک عارضه‌ی دیگر که سبب آسیب به قسمت‌هایی از مغز می‌شود که نورون‌های هیپوکرتین ساز را در بردارند، روی می‌دهد. در چنین حالتی، این عارضه، حمله خواب ثانویه نامیده می‌شود و می‌تواند ناشی از ضربه مغزی یا یک عفونت در سیستم عصبی مرکزی باشد.

حمله خواب نوع دوم
در مورد بیولوژی یا ریسک فاکتورهای حمله خواب نوع دوم هنوز اطلاعات چندانی در دست نیست. برخی کارشناسان عقیده دارند حمله خواب نوع دوم، کمبود نه چندان قابل توجه نورون‌های سازنده‌ی هیپوکرتین است، اما افرادی که حمله خواب دارند معمولا دچار کمبود هیپوکرتین نیستند. کارشناسان دیگر هم عقیده دارند حمله خواب نوع دوم ممکن است مقدمه‌ی حمله خواب نوع اول باشد، اما کاتاپلکسی تنها در ۱۰ درصد از موارد افرادی که حمله خواب نوع دوم دارند مشاهده می‌شود.

در برخی موارد گزارش شده که حمله خواب نوع دوم به دنبال یک عفونت ویروسی به‌وجود آمده اما در بیشتر موارد برای این عارضه، دلیل مشخصی پیدا نشده است. حمله خواب نوع دوم هم مانند حمله خواب نوع اول می‌تواند در اثر عوارض دیگر ایجاد شود، مانند ضربه مغزی، ام اس و دیگر بیماری‌هایی که بر مغز اثر می‌گذارند.

درمان حمله خواب

برای حمله خواب نوع اول و دوم، درمانی وجود ندارد. هدف از درمان حمله خواب، بیشتر کردن امنیت بیمار، کاهش علائم و بالاتر بردن کیفیت زندگی اوست. برای خیلی از افرادی که حمله خواب دارند، این بیماری به طور کلی طی سال‌ها ثابت می‌ماند. در برخی موارد، یک سری از علائم ممکن است با بالاتر رفتن سن بیمار بهتر شوند. تاکنون کارشناسان نمی‌دانند چرا این بیماری در افراد گوناگون، متفاوت ظاهر می‌شود.
درمان حمله خواب نوع اول و دوم مشابه است، به جز اینکه درمان حمله خواب نوع دوم شامل مصرف دارویی برای کاتاپلکسی نمی‌شود.
ترکیبی از دارودرمانی و تغییراتی در سبک زندگی می‌تواند علائم حمله خواب را به میزان چشمگیری کاهش دهد؛ اما آن‌ها را از بین نمی‌‌برد. تمام روش‌های درمانی باید تحت نظر پزشک انجام شوند، چون فقط پزشک می‌تواند متناسب با شرایط فردی بیمار، بهترین برنامه درمانی را توصیه کند.

رویکردهای رفتاری در کنترل حمله خواب

رویکردهای رفتاری شامل انواعی از روش‌های غیردارویی می‌شود که به سادگی می‌توانید آن‌ها را وارد سبک زندگی و عادت‌های روزانه خود بکنید:
. طی روز، چُرت‌های کوتاه بزنید. خواب‌های کوتاه برای کسانی که حمله خواب دارند، مفید و انرژی بخش‌اند. طبق برنامه این کار را انجام دهید و دیگران را نیز در جریان این برنامه قرار دهید.

. بهداشت خواب سالمی داشته باشید. برای مقابله با کسر خواب شبانه‌تان، حتما لازم است که بهداشت خواب را رعایت کنید. یک برنامه منظم برای خواب و بیداری‌تان داشته باشید، محیط خوابتان کاملا ساکت و آرام باشد و قبل از خواب از هیچ ابزار الکترونیکی استفاده نکنید.
. با احتیاط رانندگی کنید. افرادی که حمله خواب دارند باید در مورد ایمنی حین رانندگی با پزشک مشورت کنند. چُرت زدن قبل از رانندگی و اجتناب از رانندگی مسیرهای طولانی، نمونه‌هایی از مواردی هستند که ایمنی بیشتری به شما می‌دهند.
. رژیم غذایی متعادلی داشته باشید. افرادی که حمله خواب دارند، بیشتر مستعد چاقی‌اند که باعث می‌شود داشتن رژیم غذایی متعادل برای حفظ سلامت عمومی‌شان از ضروریات باشد.
. ورزش کنید. فعال بودن می‌تواند جلوی اضافه وزن را بگیرد و منجر به بهبود کیفیت خواب شبتان شود.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

کیست پانکراس چیست و چه علائمی دارد؟

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

 

پانکراس یا لوزالمعده غده‌ای است که پشت معده قرار دارد و عملکرد اصلی آن، سنتز هورمون‌های مرتبط با متابولیسم گلوکز است. همچنین پانکراس آنزیم‌هایی ترشح می‌کند که در گوارش دخالت دارند. لوزالمعده می‌تواند تحت تاثیر انواع عوارض قرار بگیرد و عملکردش تغییر کند، مثلا کیست لوزالمعده.

کیست لوزالمعده، حفره‌ای مسدود شده و پُر از مایعی است که روی آن را سلول‌های بافت پوششی گرفته‌اند. این کیست‌ها در هر قسمتی از لوزالمعده می‌توانند ایجاد شوند و می‌توانند از هر نوع بافتی باشند. به‌علاوه این کسیت‌ها ممکن است در داخل خود لوزالمعده یا روی آن باشند.

خوشبختانه در بیشتر موارد کیست لوزالمعده خوش‌خیم است و حاوی سلول‌های سرطانی نیست. اما درصد کمی از آن‌ها سرطانی می‌شوند.

انواع کیست‌های لوزالمعده

کیست‌های لوزالمعده به دو دسته تقسیم می‌شوند: کیست کاذب و کیست واقعی. اصلی‌ترین تفاوت بین این دو نوع کیست این است که کیست‌های کاذب با بافت پوششی پوشانده نشده‌اند و در عوض لایه‌ای از بافت فیبروز اطراف آن‌هاست.
کیست‌های کاذب، شایع‌ترین نوع تومورها در لوزالمعده‌اند که ظاهرا ۹۰ درصد موارد را تشکیل می‌دهند.

علائم کیست لوزالمعده

بیشتر موارد کیست‌های لوزالمعده بدون علامت‌اند، بنابراین تشخیص آن معمولا اتفاقی است. علائمی هم که ظاهر می‌شوند معمولا نتیجه‌ی فشاری است که به دیگر اندام‌ها وارد می‌شود:

. تهوع و استفراغ
. درد مداوم در قسمت بالای شکم
. یرقان یا زرد شدن پوست و غشای مخاطی
. توده‌ای قابل لمس در بالای شکم
. کاهش وزن
. احساس پُری خیلی زود بعد از شروع خوردن غذا

علت تشکیل کیست لوزالمعده چیست؟

کیست‌های لوزالمعده معمولا دلیل به‌خصوصی ندارند. کیست‌های کاذب لوزالمعده ممکن است با التهاب این عضو یا برخی دیگر از فرایندهای التهابی لوزالمعده مرتبط باشند. زیرا آنزیم‌های گوارشی، مانند آمیلاز، لوزالمعده را تحریک می‌کنند.
از طرفی دیگر کیست لوزالمعده می‌تواند مربوط به عوارض کمتر شایع ژنتیکی دیگری باشد، مانند بیماری کلیه پلی‌کیستیک یا حتی هیپل لینداو. در واقع مطالعات نشان داده‌اند ۴۷ درصد افرادی که کیست لوزالمعده دارند، دچار بیماری هیپل لینداو می‌باشند.

ریسک فاکتورهای کیست لوزالمعده

مصرف الکل و سنگ کیسه صفرا از ریسک فاکتورهای التهاب لوزالمعده‌اند و التهاب لوزالمعده نیز خودش ریسک فاکتوری برای کیست کاذب این عضو است.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

به ندرت پیش می‌آید کیست لوزالمعده عفونی شود؛ اما اگر تب و شکم‌درد مداوم داشتید باید به پزشک مراجعه کنید. پارگی کیست لوزالمعده می‌تواند وضعیت اورژانسی برای بیمار ایجاد کند اما خوشبختانه این اتفاق نادر است. پارگی کیست لوزالمعده می‌تواند حفره شکم را دچار عفونت کند.

تشخیص کیست لوزالمعده

در خیلی از موارد تشخیص کیست لوزالمعده تصادفی روی می‌دهد. به طور کلی، معمولا در آزمایشات تصویری که برای دیگر عوارض انجام می‌شود، کیست‌های لوزالمعده شناسایی می‌شوند. وقتی کیست شناسایی شد، پزشک متخصص باید تست‌های دیگری برای بررسی ویژگی‌های این کیست تجویز کند که معمولا شامل تست‌های زیر می‌شود:

. ام آر آی
. سی تی اسکن
. سونوگرافی شکم
. اندوسکوپی
. ای آر سی پی

ام آر آی یکی از آزمایشات تصویری است که بیشترین و دقیق‌ترین اطلاعات را ارائه می‌دهد و می‌تواند کیست‌های ریز و تمام تغییراتی را که علائم بدخیمی‌اند نشان دهد. تست ERCP نیز برای تشخیص بین خوش‌خیمی و بدخیمی تومورها مفید است زیرا پزشک می‌تواند نمونه‌هایی برای بیوپسی بگیرد.

درمان کیست لوزالمعده

درمان کیست لوزالمعده بستگی به اندازه آن، علائمی که ایجاد می‌کند و احتمال بدخیمی آن دارد. بیشتر کیست‌های کاذب خودبه‌خود برطرف می‌شوند، بنابراین فقط نیاز به پیگیری دارند.
اگر کیست لوزالمعده خیلی بزرگ باشد یا علائم ناراحت کننده‌ای برای بیمار ایجاد کند، ممکن است نیاز به تخلیه‌ی کیست باشد. تخلیه کیست لوزالمعده می‌تواند حین اندوسکوپی، لاپاراسکوپی یا از طریق سطح پوست انجام شود.
در مورد کیست‌های بسیار بزرگ یا کیست‌هایی که به طور واضح ریسک بدخیمی دارند، عمل جراحی برای برداشتن کامل تومور انجام می‌شود. حین عمل باید تمام سلول‌های کیست به طور کامل برداشته شوند تا عود نکنند.

چگونه می‌توان از ایجاد کیست لوزالمعده پیشگیری کرد؟

بهترین راه پیشگیری از کیست لوزالمعده، پیشگیری از التهاب آن است که معمولا در اثر مصرف الکل یا سنگ کیسه صفرا ایجاد می‌شود. اگر سنگ کیسه صفرا عامل التهاب لوزالمعده باشد، احتمالا لازم است کیسه صفرا برداشته شود.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

محرک‌های درد نقرس را بشناسید

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

 

نقرس اغلب در دوره‌هایی بدون علامت و دوره‌هایی علامت‌دار رخ می‌دهد. وقتی علائم وجود دارند، به آن حمله یا شعله‌ور شدن بیماری می‌گویند. حملات نقرس می‌توانند همراه با درد، تورم، قرمزی و مشکل در حرکت دادن مفصل باشند و معمولا یک تا دو هفته طول می‌کشند. طیف گسترده‌ای از عوامل می‌توانند سبب حمله نقرس شوند: از غذا گرفته تا دارو و کم‌آب شدن بدن.

نقرس نوع رایجی از آرتریت است که می‌تواند هر مفصلی را درگیر کند و اغلب انگشت بزرگ پا درگیر نقرس می‌شود. نقرس اغلب در دوره‌هایی بدون علامت و دوره‌هایی علامت‌دار رخ می‌دهد. وقتی علائم وجود دارند، به آن حمله یا شعله‌ور شدن بیماری می‌گویند. حملات نقرس می‌توانند همراه با درد، تورم، قرمزی و مشکل در حرکت دادن مفصل باشند و معمولا یک تا دو هفته طول می‌کشند. طیف گسترده‌ای از عوامل می‌توانند سبب حمله نقرس شوند: از غذا گرفته تا دارو و کم‌آب شدن بدن.

عوامل متداولی که باعث حمله نقرس می‌شوند

نقرس به دلیل سطح بالای اوریک اسید در بدن ایجاد می‌شود. اوریک اسید زمانی تولید می‌شود که بدن پورین‌ها را تجزیه می‌کند. پورین‌ها مواد شیمیایی هستند که به طور طبیعی در بدن و در بعضی از غذاها وجود دارند. اوریک اسید معمولا تجزیه شده و از طریق ادرار دفع می‌شود. وقتی اوریک اسید به طور مناسب از بدن دفع نمی‌شود، تجمع آن منجر به تشکیل کریستال‌های سوزن مانند در مفاصل می‌شود که برانگیزاننده‌ی علائم نقرس‌اند.
عواملی وجود دارند که می‌توانند سبب یک حمله نقرس شوند و به این دلیل که این عوامل تا حدود بسیار زیادی قابل اجتناب‌اند، لازم است آن‌ها را بشناسید تا بتوانید جلوی نقرس را بگیرید یا درد این بیماری را مدیریت کنید.

بعضی از انواع گوشت و غذاهای دریایی
خیلی از غذاهای پورین‌دار می‌توانند سطح اوریک اسید را در بدن بالا ببرند، و درنتیجه ریسک حمله نقرس را افزایش دهند:
. گوشت قرمز مثل گوشت گاو
. گوشت اندام‌های داخلی مثل جگر و قلوه
. بعضی از غذاهای دریایی مانند ساردین
البته همه‌ی غذاهای پورین‌دار لزوما سطح اوریک اسید بدن را بالا نمی‌برند. سبزیجاتی مانند نخودسبز، لوبیا سبز، عدس، مارچوبه، اسفناج و قارچ سرشار از پورین هستند اما اگر در حد اعتدال مصرف شوند، اثری بر ریسک نقرس ندارند.

غذاها و نوشیدنی‌هایی که فروکتوز بالا دارند
فروکتوز که نوعی قند است، تنها قندی است که اوریک اسید بدن را افزایش می‌دهد. نوشیدنی‌هایی که فروکتوز بالایی دارند، مانند آبمیوه‌ها و نوشابه‌های قنددار می‌توانند اوریک اسید خون را افزایش دهند.
مصرف غذاها با فروکتوز بالا، مثل آبنبات و شیرینی‌جات موجب افزایش ریسک نقرس می‌شوند. اجتناب از این مواد غذایی یا محدودکردن مصرف آن‌ها می‌تواند احتمال نقرس را کاهش دهد.

بالا بودن شاخص توده بدنی
چاقی یا اضافه وزن با بروز اولیه نقرس در بدن مرتبط است. هرچه شاخص توده بدنی بالاتر باشد، سطح اوریک اسید بدن هم بالاتر است. این ارتباط می‌تواند احتمال نقرس را بیشتر کند. پس اگر چاق هستید یا اضافه وزن دارید، کاهش وزن با رژیم غذایی و ورزش منظم می‌تواند راهی برای پایین آوردن اوریک اسید بدنتان باشد تا از نقرس پیشگیری کنید.

دیگر عوامل غیرمنتظره‌ای که باعث حمله نقرس می‌شوند

علاوه بر عواملی که گفتیم می‌توانند منجر به یک حمله نقرس شوند و مربوط به غذاها و نوشیدنی‌ها و سبک زندگی بودند، عوامل دیگری نیز وجود دارند که خوب است با آن‌ها آشنا باشید:

استرس
ارتباط دقیق بین استرس و نقرس هنوز مشخص نبوده و مورد مطالعه است. اما تاکنون تحقیقات نشان داده استرس می‌تواند سطح اوریک اسید خون را بالا ببرد. دانشمندان توصیه می‌کنند افرادی که نقرس دارند باید سعی کنند استرس خود را کاهش دهند.

آسپیرین
آسپیرین با دوز پایین می‌تواند سطح اوریک اسید خون را بالا ببرد و گاهی حتی ریسک نقرس را دوبرابر کند. پژوهشی دریافته که احتمال حمله نقرس بعد از دو روز مصرف آسپیرین با دوز پایین افزایش می‌یابد. ظاهرا هر چه دوز مصرفی آسپیرین پایین‌تر باشد، این ارتباط قوی‌تر می‌شود.
اما از آسپیرین با دوز پایین اغلب برای پیشگیری از بیماری‌های قلبی و عروقی استفاده می‌شود؛ بنابراین هرچند ممکن است عاملی برای حمله نقرس باشد اما اگر آسپیرین را به منظور پیشگیری از سکته قلبی یا مغزی مصرف می‌کنید، توصیه نمی‌کنیم مصرف آن را متوقف کنید یا دوز مصرفی‌تان را تغییر دهید، درعوض می‌توانید به دیگر عوامل نقرس توجه کنید که ممکن است در زندگی‌تان وجود داشته باشند، مثلا مصرف الکل و گوشت قرمز.

دهیدراته شدن بدن
دهیدراسیون یا کم‌آبی بدن می‌تواند منجر به افزایش سطح اوریک اسید بدن شود، زیرا کمتر ادرار می‌کنید و اوریک اسید در بدنتان می‌ماند.
افرادی که نقرس دارند، برای کاهش ریسک حمله نقرس باید زیاد آب بنوشند. اگر ورزش می‌کنید یا مدت زمان طولانی در محیط گرم هستید لازم است مقدار بیشتری آب بنوشید.

تغییرات دما
هوا هم می‌تواند بر نقرس اثر بگذارد. دمای زیاد و رطوبت کم هر یک می‌توانند ریسک یک حمله نقرس را افزایش دهند. خصوصا ترکیبی از هوای گرم و خشک می‌تواند منجر به بروز علائم نقرس شود. رطوبت خیلی زیاد هم می‌تواند احتمال حمله نقرس را بیشتر کند، اما به میزان کمتر.
دلیل قطعی ارتباط هوا با نقرس هنوز کاملا شناخته نشده اما یکی از تئوری‌ها این است که دهیدراسیون در این ارتباط نقش دارد. افرادی که نقرس دارند در هوای گرم و خشک باید بدن خود را هیدراته نگه دارند تا دچار حملات نقرس مرتبط با هوا نشوند.

در پایان
هرکسی که نقرس دارد لزوما با تمام عوامل محرک ذکرشده در معرض حمله نقرس قرار نمی‌گیرد. برای اینکه مشخص کنید چه عواملی باعث حمله نقرس در شما می‌شوند، باید چیزهایی را که مصرف می‌کنید یا فعالیت‌هایی را که انجام می‌دهید یادداشت کنید. با یادداشت کردن این عوامل احتمالا می‌توانید به یک الگوی مشخص برسید.
پزشک هم می‌تواند به شما کمک کند این عوامل را پیدا کنید و بتوانید جلوی حملات بعدی نقرس را بگیرید. در مورد گزینه‌های درمانی با پزشکتان مشورت کنید. درمان نقرس می‌تواند شامل داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مثل ایبوپروفن یا داروهای تجویزی برای کنترل درد شود.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

سوال و جواب‌های مهم در مورد زخم‌های گوارشی

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

 

در گذشته این طور تصور می‌شد که استرس یا برخی از غذاها می‌توانند زخم معده ایجاد کنند. اما امروز محققان شواهدی پیدا نکرده‌اند که این تئوری‌ها را ثابت نمایند. در عوض مطالعات نشان داده‌اند زخم گوارشی، دو علت اصلی دارد: هلیکوباکتر پیلوری و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی

بیماری زخم گوارشی چیست؟

بیماری زخم گوارشی عارضه‌ای است که در آن، زخم‌های دردناکی در دیواره‌ی مخاطی معده یا ابتدای روده باریک (دئودنوم) ایجاد می‌شود. به طور طبیعی، لایه‌ی ضخیمی از موکوس، دیواره‌ی داخلی معده را از اسیدهای گوارشی محافظت می‌کند؛ اما خیلی چیزها می‌توانند این لایه‌ی محافظ را ضعیف کنند و اجازه دهند اسید معده به بافت آسیب بزند.

چه افرادی بیشتر ممکن است دچار زخم گوارشی شوند؟

یک‌دهم افراد به زخم‌های گوارشی دچار می‌شوند.
ریسک فاکتورهای این عارضه بیشتر شامل موارد زیر می‌شوند:
. استفاده‌ی مکرر از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، گروهی از داروهای رایج مسکن که شامل ایبوپروفن (ادویل) می‌شوند
. سابقه‌ی زخم‌های گوارشی در خانواده
. بیماری‌هایی مانند بیماری کبد، کلیوی یا ریوی
. مصرف الکل
. سیگار کشیدن

چه چیزهایی سبب زخم گوارشی می‌شوند؟

در گذشته این طور تصور می‌شد که استرس یا برخی از غذاها می‌توانند زخم معده ایجاد کنند. اما امروز محققان شواهدی پیدا نکرده‌اند که این تئوری‌ها را ثابت نمایند. در عوض مطالعات نشان داده‌اند زخم گوارشی، دو علت اصلی دارد:
. هلیکوباکتر پیلوری
. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی

هلیکوباکتر پیلوری
هلیکوباکتر پیلوری معمولاً معده را درگیر می‌کند. تقریباً ۵۰ درصد از جمعیت دنیا دچار عفونت هلیکوباکتر پیلوری هستند و اغلب علامتی هم ندارند. محققان عقیده دارند افراد می‌توانند این باکتری را از شخصی به شخص دیگر انتقال بدهند، خصوصاً در دوران کودکی.
هلیکوباکترپیلوری به لایه‌ی موکوس سیستم گوارشی می‌چسبد و سبب التهاب می‌شود که می‌تواند این لایه‌ی محافظ را تخریب نماید. این تخریب مشکل‌ساز است زیرا معده‌ی شما دارای اسیدهای بسیار قوی برای هضم غذاست. اگر معده، لایه‌ی محافظ نداشته باشد، این اسیدها می‌تواند بافت معده را بخورند.
اما برای بیشتر افراد، وجود هلیکوباکترپیلوری، اثر منفی خاصی ندارد. تنها ۱۰ تا ۱۵ درصد از افرادی که هلیکوباکتر پیلوری دارند در نهایت دچار زخم معده می‌شوند.

داروهای مسکن غیراستروئیدی
علت اصلی دیگر زخم گوارشی، استفاده از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی است. یعنی گروهی از داروها که برای تسکین درد به کار می‌روند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌توانند لایه‌ی موکوس سیستم گوارش را از تضعیف کنند. این داروها این پتانسیل را دارند که موجب زخم‌های گوارشی شوند:
استامینوفن یک ضدالتهاب غیراستروئیدی نیست و به معده آسیب نمی‌زند. افرادی که نمی‌توانند داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی مصرف کنند اغلب استامینوفن برایشان تجویز می‌شود. هرکسی که ضدالتهاب غیراستروئیدی مصرف می‌کند دچار زخم گوارشی نمی‌شود. بلکه داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی در کنار عفونت هلیکوباکتر پیلوری این پتانسیل را دارد که خطرناک باشد. کسانی که هلیکوباکتر پیلوری دارند و اغلب از این داروها استفاده می‌کنند، بیشتر احتمال دارد به لایه‌ی موکوس گوارش خود آسیب بزنند و این آسیب می‌تواند شدیدتر باشد.

ابتلا به زخم معده در اثر مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی در صورت شرایط زیر نیز بیشتر می‌شود:
. مصرف دوزهای بالای ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی
. سن ۷۰ سال به بالا
. خانم بودن
. مصرف کورتیکواستروئیدها یا همان کورتون‌ها (داروهایی که پزشک برای آسم، آرتریت یا لوپوس تجویز می‌کند) همزمان با مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی
. مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی به طور پیوسته و درازمدت
. داشتن سابقه‌ی زخم گوارشی

علت‌های نادر زخم‌های گوارشی
شرایط و عوامل دیگری هم می‌توانند سبب ایجاد زخم‌های گوارشی شوند اما کمتر شایع‌اند:
. بیماری جدی ناشی از عفونت‌های گوناگون
. عمل جراحی
. مصرف دیگر داروها، مانند استروئیدها
داشتن بیماری نادری به نام سندرم زولینگر – الیسون نیز می‌تواند احتمال زخم گوارشی را افزایش دهد. این عارضه سبب تشکیل توموری از سلول‌های تولیدکننده‌ی اسید در سیستم گوارش می‌شود. این تومورها می‌تواند سرطانی یا خوش‌خیم باشند. سلول‌های این تومور، مقدار زیادی اسید تولید می‌کنند که به بافت معده آسیب می‌زند.

آیا قهوه و غذاهای تند می‌توانند سبب زخم معده شوند؟

این باور اشتباه بسیار رایج است که قهوه و غذاهای تند باعث زخم معده می‌شوند. در گذشته زیاد می‌شنیدیم که افرادی که زخم معده دارند باید رژیم غذایی خاصی داشته باشند. اما امروزه می‌دانیم که اگر زخم معده دارید باز هم می‌توانید از انواع و اقسام غذاها لذت ببرید، تا زمانی که علائمتان بدتر نشوند. فقط زیاده‌روی ذر افرادی که زخم معده دارند آن‌‌را تحریک می‌‌کند.

برخی از علائم زخم‌های گوارشی
بعضی از افرادی که زخم گوارشی دارند، هیچ علامتی ندارند. اما علائم این عارضه می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
. درد سوزش مانند یا گرسنگی مانند در وسط یا بالای معده که بین وعده‌های غذایی یا شب‌ها سراغتان می‌آید
. دردی که اگر چیزی بخورید یا داروی ضد اسید مصرف کنید موقتاً فروکش می‌کند
. نفخ
. سوزش سر دل
. استفراغ یا تهوع

در موارد شدید، علائم می‌توانند شامل این موارد بشوند:
. مدفوع سیاه (به دلیل خونریزی)
. استفراغ
. کاهش وزن
. درد شدید در قسمت وسط به سمت بالای شکم

زخم‌های گوارشی چگونه تشخیص داده می‌شوند؟

پزشک ممکن است تنها با صحبت کردن با شما در مورد علائمی که دارید، تشخیص دهد که زخم گوارشی دارید. اگر دچار زخم گوارشی شده‌اید و داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی هم مصرف نمی‌کنید، پس به احتمال زیاد هلیکوباکتر پیلوری دارید. برای تائید این تشخیص لازم است تست‌های زیر را انجام دهید:

آندوسکوپی
اگر علائمتان شدید باشند، پزشک توصیه می‌کند آندوسکوپی انجام دهید تا معلوم شود زخم دارید یا نه. در این مرحله، پزشک یک اندوسکوپ را از راه حلق وارد معده‌تان می‌کند تا ناهنجاری‌های احتمالی را به‌دقت ببیند.

تست‌های هلیکوباکتر پیلوری
تست‌های مربوط به هلیکوباکتر پیلوری امروزه استفاده‌ی گسترده‌ای دارند و پزشک با کمک آن‌ها درمان مناسب را تجویز می‌کند تا این باکتری‌ها از بین بروند و علائمتان برطرف شوند. تست تنفس، ساده‌ترین راه شناسایی هلیکوباکتر پیلوری است. با آزمایش خون یا آزمایش مدفوع هم می‌توان این باکتری را تشخیص داد. ضمناً نمونه‌برداری حین آندوسکوپی هم می‌تواند به تشخیص هلیکوباکتر پیلوری کمک کند.

تست‌های تصویری
البته کمتر متداول است اما از تست‌های تصویری مانند عکس با اشعه ایکس و سی‌تی‌اسکن هم می‌توان برای تشخیص زخم‌های گوارشی استفاده کرد. قبل از انجام این تست‌های تصویری شما باید مایعی بنوشید که سیستم گوارش را پوشش می‌دهد و زخم‌ها را در دستگاه قابل رویت‌تر می‌کند.

آیا زخم‌های گوارشی خودبه‌خود التیام می‌یابند؟

هرچند زخم‌های گوارشی گاهی خودبه‌خود خوب می‌شوند اما شما نباید علائم هشداردهنده‌ی آن را نادیده بگیرید. زخم‌های گوارشی در صورت عدم درمان درست می‌توانند منجر به مشکلات جدی‌تری شوند مانند:
. خونریزی
. سوراخ شدن دیواره‌ی معده
. انسداد خروجی معده در اثر تورم یا اسکار که باعث می‌شود راه معده به روده باریک مسدود شود

چه درمان‌هایی برای زخم‌های گوارشی وجود دارند؟

اگر زخم گوارشی‌تان خونریزی داشته باشد، پزشک حین آندوسکوپی با تزریق داروهایی آن را درمان خواهد کرد. همچنین پزشک می‌تواند بافت آسیب دیده را بسوزاند تا زخم بسته شده و خونریزی متوقف شود.
برای بیشتر افراد پزشکان داروهای زیر را جهت درمان زخم‌های گوارشی تجویز می‌کنند:
مهارکننده‌های پمپ پروتون: این داروها، اسید معده را کاهش می‌دهند تا زخم فرصت التیام داشته باشد.
مهارکننده‌های گیرنده‌ی هیستامین: این داروها نیز تولید اسید معده را کاهش می‌دهند.
آنتی‌بیوتیک‌ها: این داروها باکتری‌های را از بین می‌برند. پزشکان از آن‌ها برای درمان هلیکوباکتر پیلوری استفاده می‌کنند.
داروهایی که نقش حفاظتی دارند: این داروها زخم را پوشش می‌دهند و در لایه‌ای محافظ آن را نگه می‌دارند تا جلوی آسیب بیشتر در اثر آنزیم‌ها و اسیدهای گوارشی گرفته شود.

چگونه می‌توان از زخم‌های گوارشی پیشگیری کرد؟

. از پزشکتان بپرسید امکان جایگزین کردن داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی وجود دارد یا خیر
. اگر نمی‌توانید مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی را متوقف کنید از پزشکتان در مورد اقدامات پیشگیرانه سؤال کنید
. سعی کنید کمترین دوز داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی را آن هم همراه با غذا مصرف کنید
. سیگار را ترک کنید
. الکل ممنوع

آیا زخم‌های گوارشی قابل درمان هستند؟

در بیشتر موارد درمان، علت اصلی زخم گوارشی را هدف می‌گیرد (معمولاً هلیکوباکتر پیلوری یا مصرف داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است) و در رفع زخم‌های گوارشی مؤثر واقع می‌شود. البته زخم‌های گوارشی می‌توانند تکرار شوند، مخصوصاً اگر هلیکوباکتر پیلوری به طور کامل از سیستم گوارشی پاکسازی نشود یا مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا کشیدن سیگار ادامه پیدا کند.

درمان زخم‌های گوارشی چقدر طول می‌کشد؟

به طور کلی چند هفته طول می‌کشد تا یک زخم گوارش التیام بیابد.

آیا نوشیدن شیر به زخم معده کمکی می‌کند؟

خیر. شیر فقط می‌تواند درد و ناراحتی زخم معده را موقتاً تسکین دهد زیرا مخاط معده را می‌پوشاند. ضمناً شیر باعث می‌شود معده‌ی شما اسید بیشتری تولید کند که می‌تواند زخم را تشدید نماید.

آیا مجاز به مصرف داروهای ضداسید هستید؟

آنتی‌اسیدها موقتاً علائم زخم گوارشی را تسکین می‌دهند اما می‌توانند در تأثیرگذاری داروهای تجویزشده اختلال ایجاد نمایند. در مورد مصرف آنتی‌اسیدها با پزشکتان مشورت کنید.

کسی که زخم گوارشی دارد چه باید بخورد؟

هنوز ثابت نشده که چه غذاهایی تأثیر مثبت یا منفی بر زخم گوارشی دارند. اما داشتن یک رژیم غذایی خوب و متعادل و ورزش کافی و خواب باکیفیت برای سلامت عمومی‌تان لازم است.

از پزشکم چه سؤال‌هایی باید بپرسم؟

در صورتی که زخم گوارشی دارید سؤال‌های زیر را از پزشک خود بپرسید:
. به جای ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی چه داروی مسکنی می‌توانم مصرف کنم؟
. از کجا باید بفهمم هلیکوباکتری پیلوری من از بین رفته است؟
. از کجا باید بفهمم زخم گوارشی‌ام درمان شده است؟
. طی دوره‌ی درمان چه راهکارهای خانگی می‌توانم برای تسکین علائم به کار ببرم؟

در نهایت این که:
برخلاف باور عموم، زخم‌های گوارشی در اثر استرس یا غذاهای خاصی ایجاد نمی‌شوند و بیشتر اوقات، باکتری‌ها عامل این عارضه هستند. پزشکان می‌توانند با استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها و دیگر داروها، باکتری‌ها را از بین ببرند.
اگر اخیراً زیاد از داروهای آنتی‌اسید استفاده می‌کنید یا مدام مجبورید چیزی بخورید تا درد سوزش داری که در معده احساس می‌کنید تسکین پیدا کند یا علائم دیگری از زخم معده را دارید، بهترین کاری که می‌توانید بکنید این است که به پزشک مراجعه کنید. درمان مناسب می‌تواند یک زخم گوارشی را در ظرف چند هفته التیام ببخشد.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

چرا بعد از غذاخوردن معده درد می‌گیرم؟

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

 

معده درد در هیچ زمانی خوب نیست؛ اما معده درد بعد از غذا خوردن جور دیگری ناخوشایند است. شاید فکر کنید غذای خاصی باعث این درد شده، اما آلرژی‌های غذایی در میان بزرگسالان چندان شایع نیستند.

فهمیدن اینکه دقیقا چه غذایی باعث معده دردتان می‌شود می‌تواند زمان‌بر باشد و لازم است در مورد عادت‌های غذایی و علائمی که دارید با یک پزشک مشورت کنید.

احتمالا حدس می‌زنید که یکی از شایع‌ترین علت‌های معده‌درد بعد از خوردن غذا، دیس پپسی یا سوءهاضمه است. سوءهاضمه باعث شکم‌درد، نفخ و احساس پُری بعد از خوردن غذا می‌شود.
هرچند سوءهاضمه معمولا خودبه‌خود برطرف می‌شود اما ممکن است معده درد بعد از غذای شما مربوط به عارضه‌ی دیگر هم باشد.

رفلاکس معده و مری (GERD)

این عارضه زمانی روی می‌دهد که اسید معده، مخاط مری را تحریک کرده و سوزش سردل و معده درد ایجاد می‌کند. اگر پُرخوری کنید یا کلا عاشق غذاهای تند باشید، بیشتر احتمال دارد به رفلاکس معده و مری دچار شوید چون این دو عامل باعث می‌شوند اسید معده به سمت مری بالا بیاید و حالت دردناکی ایجاد کند.
اگر فکر می‌کنید دچار چنین عارضه‌ای هستید، پس سعی کنید مصرف غذاهای تند و پُرادویه و کافئین را کنار بگذارید و از آنتی‌اسیدهای بدون نسخه استفاده کنید تا علائمتان کمتر شود. اگر این راهکارها جواب نداد باید به پزشک مراجعه کنید.

سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS)

سندرم روده تحریک‌پذیر یک اختلال روده‌ای است که می‌تواند سبب معده‌درد، گاستریت، اسهال و یبوست شود. این عارضه خود را به صورت‌های مختلفی نشان می‌دهد؛ اما قطعا موجب معده درد بعد از غذاخوردن می‌شود. اگر بعد از غذاخوردن معده درد می‌گیرید و درگیر اسهال یا یبوست هم هستید، بهتر است برای بررسی دقیق‌تر به پزشک مراجعه کنید.

بیماری سلیاک

بیماری سلیاک یک واکنش ایمنی نسبت به خوردن گلوتن است که می‌تواند از راه‌های گوناگونی افراد را تحت تاثیر قرار دهد. یکی از این اثرات، معده درد بعد از خوردن گلوتن است. اگر عدم تحمل گلوتن‌تان خفیف هم باشد بازهم ممکن است معده درد بگیرید؛ اما این حالت با بیماری سلیاک متفاوت است.
در بیماری سلیاک، روده‌ی باریک فرد با خوردن گلوتن آسیب می‌بیند؛ اما در کسی که عدم تحمل گلوتن دارد ممکن است فقط دچار واکنش‌هایی مانند اسهال یا نفخ بعد از خوردن گلوتن شود. پزشک می‌تواند تشخیص دهد ریشه مشکلتان چیست.

زخم گوارشی

اگر مدتی است بعد از خوردن غذا معده درد می‌گیرید و کاهش وزن و کم‌خونی و استفراغ و مشکل در بلع یا خون در مدفوع هم دارید، می‌تواند علامت زخم گوارشی باشد. زخم گوارشی، جراحت دردناکی است که در مخاط مری، معده یا روده باریک ایجاد می‌شود و معمولا با داروهای کاهنده اسید و در برخی موارد آنتی‌بیوتیک قابل درمان می‌باشد. در این وضعیت واقعا نیاز دارید به پزشک مراجعه کنید.

گاستروپارزی یا فلج معده

گاستروپارزی که به نام فلج معده نیز شهرت دارد، باعث می‌شود بخشی از عضلات معده نسبتا فلج شده و جلوی گوارش مناسب را بگیرند. به همین دلیل، غذا مدت طولانی‌تری در معده می‌ماند. در نتیجه معده نمی‌تواند غذای بیشتری را که می‌خورید تحمل و هضم کند و سبب گرفتگی و درد و اسپاسم در معده می‌شود. ممکن است تهوع یا استفراغ هم وجود داشته باشد.
بیشتر موارد فلج معده خود به خود و معمولا بعد از یک عفونت ویروسی یا باکتریایی به‌وجود می‌آیند، اما عفونت کووید – ۱۹ در پاندمی اخیر هم می‌تواند موجب فلج معده شود.
اگر دچار این عارضه هستید، سعی کنید غذایتان را در حجم کمتر و در وعده‌های مکررتر بخورید تا غذا راحت‌تر بتواند از معده‌تان خارج شود. همچنین شاید بهتر باشد غذاهای پُرفیبر مانند پرتقال، بروکلی، چغندر و کرفس نخورید و میوه‌ها و سبزی‌ها را به صورت پخته و نه خام مصرف کنید. پزشکتان هم ممکن است داروهایی برای تقویت عضلات معده و تسکین حالت تهوعتان تجویز کند.

رشد بیش از اندازه باکتری روده باریک (SIBO)

SIBO زمانی رخ می‌دهد که تعداد باکتری‌های روده باریک به طور غیرمعمول زیاد می‌شود. وقتی باکتری‌های بد زیاد می‌شوند، در عملکرد باکتری‌های خوب روده اختلال ایجاد می‌شود. درنتیجه روی گوارش اثر گذاشته و باعث نفخ، اسهال و شکم‌درد بعد از خوردن غذا خواهد شد.
ریسک فاکتورهای SIBO شامل سن بالا، سابقه‌ی عمل جراحی در شکم، اختلالات خودایمنی و یا یبوست مزمن می‌شود. درمان این عارضه نیز شامل مصرف آنتی‌بیوتیک‌هایی برای توقف رشد باکتری‌های زیادی و تغییراتی در عادت‌های غذایی می‌شود.

بیماری کیسه صفرا

بیماری کیسه صفرا در میان خانم‌ها در دهه چهل زندگی‌شان شایع است و منجر به انواع مشکلاتی می‌شود که درد در قسمت وسط یا بالای سمت راست شکم می‌شود.

کیسه صفرا با چربی تحریک می‌شود و به همین دلیل ممکن است بعد از خوردن یک غذای چرب، دچار دردی خفیف تا شدید در شکمتان شوید. التهاب ناشی از انسدادی که سنگ صفرا ایجاد می‌کند نیز می‌تواند منجر به درد شدیدی شود. شاید نیمه شب با شکم‌درد خیلی بدی از خواب بیدار شوید که معمولا علامت مشکلی در کیسه صفراست.
مشکلات مربوط به کیسه صفرا معمولا خودبه‌خود رفع نمی‌شوند، بنابراین اگر مکررا بعد از خوردن غذا دچار شکم درد می‌شوید و علائم دیگری هم دارید باید زودتر به پزشک مراجعه کنید. پزشک ممکن است داروهایی برای تسکین دردتان تجویز کند؛ اما معمولا لازم است عمل جراحی برای برداشتن کیسه صفرا و پیشگیری از عوارض شدیدتر انجام شود.

بیماری کرون

بیماری کرون یک نوع بیماری التهابی در روده است که می‌تواند هر قسمتی از سیستم گوارش را، از دهان گرفته تا مقعد، درگیر کند. التهاب ناشی از بیماری کرون می‌تواند موجب درد خفیف تا شدید در شکم شود و با علائمی مانند استفراغ، اسهال، خستگی، شکم‌درد، گرفتگی و اسپاسم، کاهش اشتها و خون در مدفوع همراه است.
علت شناخته شده‌ای برای بیماری کرون وجود ندارد؛ اما این عارضه معمولا با رژیم غذایی و ژنتیک مرتبط است. هرچند بیماری کرون یک بیماری مزمن است که نیازمند پیگیری‌های منظم و مدیریت مناسب می‌باشد؛ اما پزشک معالج ممکن است توصیه به مصرف دارو، تغییراتی در رژیم غذایی و عمل جراحی برای تسکین طولانی‌‌مدت‌تر علائم کند.

کولیت زخمی

کولیت زخمی نیز نوع دیگری از بیماری‌های التهابی روده است که به‌طورکلی کولون یا روده بزرگ را درگیر کرده و سبب زخم‌های کوچکی در تمام کولون یا رکتوم می‌شود. علائم این بیماری معمولا به مرور زمان ایجاد شده و شامل شکم‌درد یا درد در رکتوم، اسهال خونی، خونریزی از مقعد، نیاز فوری به دستشویی، خستگی و کاهش وزن می‌شوند. در این بیماری، شکم‌درد بعد از خوردن غذای پُرقند یا چربی‌های اشباع مانند کره و روغن نارگیل و کیک چرب تشدید می‌شود.
علت دقیق کولیت زخمی هنوز مشخص نیست؛ اما ترکیبی از جنبه‌های ژنتیکی، استرس، رژیم غذایی و اختلال در سیستم ایمنی بدن می‌تواند علت این بیماری باشد. اگر بعد از خوردن غذا دچار شکم‌درد بدی می‌شوید یا در مدفوعتان خون می‌بینید، به پزشک مراجعه کنید. درمان کولیت زخمی معمولا شامل داروهای ضدالتهابی می‌شود اما در بعضی موارد شدیدتر، ممکن است نیاز به عمل جراحی باشد.

پانکراتیک یا التهاب لوزالمعده

پانکراتیک به التهاب لوزالمعده گفته می‌شود که درد در قسمت بالای شکم ایجاد می‌کند و این درد به پشت هم می‌زند. لوزالمعده آنزیم‌هایی تولید می‌کند که به گوارش کمک می‌کنند و پانکراتیک زمانی رخ می‌دهد که این آنزیم‌ها خیلی زود ترشح می‌شوند و به‌جای غذای داخل معده به لوزالمعده حمله می‌کنند.
درد پانکراتیک می‌تواند ناگهانی ظاهر شود یا اینکه عارضه‌ای مزمن و مرتبط با سنگ صفرا، سنگ لوزالمعده یا الکلیسم باشد. پانکراتیک حاد و خفیف معمولا در عرض چند روز برطرف می‌شود و درد آن را می‌توان با داروهای مسکن و استراحت کنترل کرد، اما در موارد شدیدتر ممکن است عمل جراحی لازم باشد. اگر دردتان ناگهانی شروع می‌شود، تهوع و استفراغ دارید، تب دارید و یا قسمت بالای شکمتان بی‌نهایت حساس و دردناک شده، هر چه سریع‌تر به پزشک مراجعه کنید.

بازهم یادآوری می‌کنیم که دلیل معده دردتان بعد از خوردن غذا می‌تواند چیز ساده‌ای مثل پُرخوری باشد، اما اگر می‌بینید این درد مکررا آزارتان می‌دهد، حتما به پزشک مراجعه کنید تا کمکتان کند علت را پیدا کنید.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

دارونامه؛ آشنایی با داروی نوراگل(Neurogol)، بهبود کیفیت خواب

بیماری‌‌ها و راه درماندارونامه , پیشگیری بهتر از درمان

 

موارد مصرف‌:

  •  ضد‌اضطراب؛
  • بی‌خوابی‌های عصبی؛
  • آرام‌بخش؛
  • برطرف کننده بی‌نظمی ضربان قلب؛

موارد منع مصرف‌:

کودکان زیر ۶ سال نباید مصرف شود.

چنان‌چه افراد نسبت به فرآورده‌های آرام‌بخش حاوی سنبل‌الطیب حساسیت دارند از مصرف این دارو باید خود‌داری کنند. و بیماران با مشکلات کبدی، از مصرف این دارو اجتناب کنند.

مصرف در دوران بارداری و شیردهی‌:

بی‌خطر بودن این دارو در دوران بارداری و شیردهی هنوز به اثبات نرسیده است. بنابراین مصرف آن در این موارد توصیه نمی‌شود.

توصیه و هشدار‌:

– تا ۲ ساعت پس از مصرف این دارو از رانندگی کردن و کار با ماشین‌آلات خودداری شود.
– چنان‌چه داروی دیگری استفاده می‌نمائید پزشک و یا داروساز خود را مطلع نمائید.
– محدودیت زمانی برای مصرف این فرآورده وجود ندارد. با این وجود چنان‌چه علائم بیماری بیش از دو هفته ادامه داشت یا بدتر گردید بایستی به پزشک مراجعه کنید.
– چنان‌چه دچار عوارض جانبی خاصی شدید که در این بروشور ذکر نگردیده بایستی پزشک خود را مطلع نمائید.
– قرص‌های روکش‌دار نوراگل را نباید در حالت خوابیده میل کرد. لطفاً قرص‌های روکشدا را بدون جویدن و با مقدار کافی مایعات (یک لیوان آب) میل نمائید.
– در هنگام مصرف این دارو از نوشیدن الکل خودداری شود.

تداخل دارویی‌:

– همزمان با بنزودیازپین‌ها و باربیتورانت‌ها نباید مصرف شود زیرا سبب افزایش اثر این داروها می‌شود.
– همزمان با مصرف الکل نباید استفاده شود.
– همزمان با مصرف لوپرامید نیز نباید استفاده شود.

عوارض جانبی‌:

والریان معمولاً گیاه بی‌خطر بوده و توسط اداره نظارت بر غذا و داروی آمریکا مورد تایید قرار گرفته است.
مصرف این فرآورده به ندرت باعث عوارض معده‌ای – روده‌ای می‌شود که جهت بر طرف شدن این عوارض کافیست مصرف دارو قطع شود.

دستور مصرف‌:

روزی ۲ بار هر بار ۱ تا ۲ قرص روکش‌دار نوراگل همراه با غذا یا با مایعات میل شود.

اجزای فرآورده‌: 

مقدار مواد بکار رفته در هر قرص روکش‌دار عبارتند از:
عصاره خشک ریشه سنبل‌الطیب ۱۶۰ میلی‌گرم
عصاره خشک برگ بادرنجبویه ۸۰ میلی‌گرم

 مواد موثره‌:

سنبل‌الطیب: الکالوئیدها شامل اکتینیدین Actinidine والریا نین و والرین
والپوتریات‌ها (Valepotriaes) شامل والترات‌ها، دیدرووالترت‌ها و ایزووالترات‌ها
روغن‌های فرار شامل کامفن، آلفا و بتا پینن، بورنئول، اورژنول، بیزابولن، والرنول و اسید والرنیک
بادرنجبویه: روغن فرار سیترال b،a ژرانیال، اکسید کاریوفیلن، لینالوال، فلاونوئیدها، لوتئولین  ۷  گلوکوزید، و رامنازین و ترکیبات پلی فنلیک

آثار فارماکولوژی‌:

مطالعات آزمایشگاهی بر روی حیوانات نشان داده است که گیاه سنبل‌الطیب دارای اثر آرام بخش بوده و این اثر مربوط به روغن فرار و ترکیبات والپوتریات است. همچنین معلوم شده است که والرنال و اسید والرنیک از قوی‌ترین ترکیبات آرام‌بخش موجود در سنبل‌الطیب هستند.

مطالعات بیوشیمیائی مستند نشان داده‌اند که اسید والرنیک سیستم مسئول آنزیمی مسئول کاتابولیسم گابا را مهار می‌سازد و افزایش غلظت گابا در مغز موجب بروز اثرات آرام‌بخش این دارو می‌گردد.

مطالعات بالینی مستند اثرات آرام‌بخش سنبل‌الطیب را در انسان به ثبوت رسانیده‌اند. اثر خواب‌آور سنبل‌الطیب در افراد دارای خواب طبیعی و هم در افراد کم‌خواب ظاهر می‌شود. در یک دوسوکور که روی ۱۰۰ بیمار به مدت دو هفته انجام گرفته است نشان داده شده است که اثر سنبل‌الطیب در بر طرف نمودن علائم اضطراب موثرتر از دیازپام بوده است‌.

منبع: drsaniei.darooyab.ir


موارد مصرف‌:

  •  ضد‌اضطراب؛
  • بی‌خوابی‌های عصبی؛
  • آرام‌بخش؛
  • برطرف کننده بی‌نظمی ضربان قلب؛

موارد منع مصرف‌:

کودکان زیر ۶ سال نباید مصرف شود.

چنان‌چه افراد نسبت به فرآورده‌های آرام‌بخش حاوی سنبل‌الطیب حساسیت دارند از مصرف این دارو باید خود‌داری کنند. و بیماران با مشکلات کبدی، از مصرف این دارو اجتناب کنند.

مصرف در دوران بارداری و شیردهی‌:

بی‌خطر بودن این دارو در دوران بارداری و شیردهی هنوز به اثبات نرسیده است. بنابراین مصرف آن در این موارد توصیه نمی‌شود.

توصیه و هشدار‌:

– تا ۲ ساعت پس از مصرف این دارو از رانندگی کردن و کار با ماشین‌آلات خودداری شود.
– چنان‌چه داروی دیگری استفاده می‌نمائید پزشک و یا داروساز خود را مطلع نمائید.
– محدودیت زمانی برای مصرف این فرآورده وجود ندارد. با این وجود چنان‌چه علائم بیماری بیش از دو هفته ادامه داشت یا بدتر گردید بایستی به پزشک مراجعه کنید.
– چنان‌چه دچار عوارض جانبی خاصی شدید که در این بروشور ذکر نگردیده بایستی پزشک خود را مطلع نمائید.
– قرص‌های روکش‌دار نوراگل را نباید در حالت خوابیده میل کرد. لطفاً قرص‌های روکشدا را بدون جویدن و با مقدار کافی مایعات (یک لیوان آب) میل نمائید.
– در هنگام مصرف این دارو از نوشیدن الکل خودداری شود.

تداخل دارویی‌:

– همزمان با بنزودیازپین‌ها و باربیتورانت‌ها نباید مصرف شود زیرا سبب افزایش اثر این داروها می‌شود.
– همزمان با مصرف الکل نباید استفاده شود.
– همزمان با مصرف لوپرامید نیز نباید استفاده شود.

عوارض جانبی‌:

والریان معمولاً گیاه بی‌خطر بوده و توسط اداره نظارت بر غذا و داروی آمریکا مورد تایید قرار گرفته است.
مصرف این فرآورده به ندرت باعث عوارض معده‌ای – روده‌ای می‌شود که جهت بر طرف شدن این عوارض کافیست مصرف دارو قطع شود.

دستور مصرف‌:

روزی ۲ بار هر بار ۱ تا ۲ قرص روکش‌دار نوراگل همراه با غذا یا با مایعات میل شود.

اجزای فرآورده‌: 

مقدار مواد بکار رفته در هر قرص روکش‌دار عبارتند از:
عصاره خشک ریشه سنبل‌الطیب ۱۶۰ میلی‌گرم
عصاره خشک برگ بادرنجبویه ۸۰ میلی‌گرم

 مواد موثره‌:

سنبل‌الطیب: الکالوئیدها شامل اکتینیدین Actinidine والریا نین و والرین
والپوتریات‌ها (Valepotriaes) شامل والترات‌ها، دیدرووالترت‌ها و ایزووالترات‌ها
روغن‌های فرار شامل کامفن، آلفا و بتا پینن، بورنئول، اورژنول، بیزابولن، والرنول و اسید والرنیک
بادرنجبویه: روغن فرار سیترال b،a ژرانیال، اکسید کاریوفیلن، لینالوال، فلاونوئیدها، لوتئولین  ۷  گلوکوزید، و رامنازین و ترکیبات پلی فنلیک

آثار فارماکولوژی‌:

مطالعات آزمایشگاهی بر روی حیوانات نشان داده است که گیاه سنبل‌الطیب دارای اثر آرام بخش بوده و این اثر مربوط به روغن فرار و ترکیبات والپوتریات است. همچنین معلوم شده است که والرنال و اسید والرنیک از قوی‌ترین ترکیبات آرام‌بخش موجود در سنبل‌الطیب هستند.

مطالعات بیوشیمیائی مستند نشان داده‌اند که اسید والرنیک سیستم مسئول آنزیمی مسئول کاتابولیسم گابا را مهار می‌سازد و افزایش غلظت گابا در مغز موجب بروز اثرات آرام‌بخش این دارو می‌گردد.

مطالعات بالینی مستند اثرات آرام‌بخش سنبل‌الطیب را در انسان به ثبوت رسانیده‌اند. اثر خواب‌آور سنبل‌الطیب در افراد دارای خواب طبیعی و هم در افراد کم‌خواب ظاهر می‌شود. در یک دوسوکور که روی ۱۰۰ بیمار به مدت دو هفته انجام گرفته است نشان داده شده است که اثر سنبل‌الطیب در بر طرف نمودن علائم اضطراب موثرتر از دیازپام بوده است‌.

منبع: drsaniei.darooyab.ir


 

 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

التهاب لوزه در کودکان؛ از علائم تا درمان

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, ,والدین موفق , بهداشت کودکان

 

وقتی کودکتان از گلودردش شاکی می‌شود می‌تواند نگرانی‌هایی برای شما ایجاد کند: سرماخوردگی، گلودرد چرکی، التهاب لوزه و … . معاینهٔ گلو می‌تواند کلیدهایی برای تشخیص علت گلودرد بدهد. مثلاً لکه‌های سفید می‌تواند علامت گلودرد استرپتوکوکی باشد، درحالی‌که تورم لوزه‌ها می‌تواند علامت التهاب لوزه (تونسیلیت) باشد.

لوزه‌ها در دو طرف پشت حلق وجود دارند و کارشان به دام انداختن میکروب‌ها و باکتری‌های عامل عفونت است. در واقع لوزه‌ها به‌عنوان بخشی از سیستم ایمنی، آنتی‌بادی‌هایی تولید می‌کنند تا با عفونت‌ها مبارزه کنند. اگر کودک دچار عفونت ویروسی یا باکتریایی شده باشد، سیستم ایمنی او به طور فعال کار می‌کند تا با پاتوژن‌ها بجنگد. بخشی از این واکنش ایمنی باعث تورم و التهاب لوزه‌ها می‌شوند. وقتی این تورم و التهاب رخ می‌دهد در پزشکی به آن تونسیلیت می‌گویند.

دیگر علت‌های ممکن التهاب لوزه شامل آلرژی‌ها، آلودگی هوا، نزدیک فرد سیگاری بودن، ترشحات پشت بینی یا عفونت قارچی می‌شوند.

علائم التهاب لوزه

هرچند گلودرد معمولاً اولین علامت التهاب لوزه است؛ اما علائم دیگری نیز ممکن است هم‌زمان وجود داشته باشند که والدین باید در زمان ناخوشی کودک به آن‌ها توجه کنند.

علامت‌هایی که نشان می‌دهند گلودرد کودکتان عارضهٔ دیگری است:

. درد هنگام بلع
. قرمزی داخل گلو
. تب
. جوش یا تاول‌های قابل رویت روی لوزه‌ها
. متورم به نظر رسیدن لوزه‌ها
. حساس شدن گره‌های لنفاوی در گردن یا تورم آن‌ها
. گوش درد
. آبریزش بینی یا گرفتگی سینوس‌ها
. خستگی و ضعف
در نوزادان باید به علائم دیگری نیز توجه کنید، مانند جاری شدن آب دهان، بی‌قراری و بهانه‌گیری و یا امتناع از خوردن.
اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، باید کودک را نزد متخصص گوش و حلق و بینی ببرید تا با معاینات دقیق، علت این علائم تشخیص داده شود.

سه نوع التهاب لوزه در کودکان

اگر پزشک تشخیص بدهد کودکتان به التهاب لوزه دچار است، طبق سابقهٔ پزشکی کودک و علائمی که دارد، التهاب لوزهٔ او در یکی از این سه دسته قرار می‌گیرد:
. التهاب حاد لوزه‌ها: وقتی کودک به سرماخوردگی دچار می‌شود معمولاً یک عفونت حاد در لوزه‌ها ایجاد می‌گردد که طی ۷ تا ۱۰ روز برطرف خواهد شد.
. التهاب مکرر لوزه‌ها: لوزه‌ها طی سال مکرراً به عفونت دچار می‌شوند. در فواصل بین التهاب‌های لوزه، تورم لوزه‌ها کاهش می‌یابد.
. التهاب مزمن لوزه‌ها: لوزه‌ها مدام ملتهب و متورم‌اند. حتی بعد از درمان یک عفونت نیز لوزه‌ها همچنان متورم هستند.

عوارض بالقوهٔ ناشی از التهاب لوزه‌ها

بیشتر اوقات، التهاب لوزه یک عارضهٔ جزئی بوده و در عرض یک هفته برطرف می‌شود؛ اما موارد متوسط تا شدید التهاب لوزه این پتانسیل را دارند که پیامدهای زیر را به دنبال داشته باشند:
. مشکلات تنفسی به دلیل اینکه لوزه‌های متورم، جلوی راه‌های هوایی را می‌گیرند.
. یک عفونت جدی که می‌تواند به دیگر قسمت‌های گلو یا حتی بدن منتشر شود.
. دهیدراسیون بدن یا سوءتغذیه به دلیل اینکه کودک به‌سختی می‌تواند چیزی بخورد.
. هم‌زمان شدن با دیگر بیماری‌‌ها مانند عفونت گوش یا سینوس‌ها.
اگر التهاب لوزه ناشی از گلودرد باشد لازم است فوراً درمان انجام شود. گلودرد استرپتوکوکی درمان نشده می‌تواند مشکلات جدی برای سلامتی ایجاد کند، از جمله مشکلات قلبی یا کلیوی.

راه‌های درمان التهاب لوزه‌ها

بهترین راه تعیین برنامهٔ درمان برای التهاب لوزه‌ها این است که ابتدا علت تشخیص داده شود؛ بنابراین معاینهٔ دقیق حلق صورت می‌گیرد. گاهی به روش‌های تشخیصی دیگری نیز نیاز است مانند کِشت تا معلوم شود یک عفونت باکتریایی وجود دارد یا نه.
اگر باکتری دلیل التهاب لوزه‌ها باشد، معمولاً از آنتی‌بیوتیک‌ها برای رفع عفونت استفاده می‌شود. معمولاً علائم در عرض سه روز بعد از شروع مصرف آنتی‌بیوتیک ناپدید می‌شوند اما لازم است دورهٔ درمان کامل شود.
عفونت‌های ویروسی، عامل بیشتر موارد التهاب لوزه‌اند. اگر ویروس دلیل التهاب لوزه باشد پس آنتی‌بیوتیک بی‌اثر خواهد بود. در عوض شما باید از راهکارهای دیگری برای تسکین درد کودک استفاده کنید.

راهکارهای معمول خانگی برای درمان التهاب لوزه:
. داروهای مسکن معمولی مانند استامینوفن یا ایبوپروفن
. استفاده از قرص مکیدنی
. غرغره آب‌نمک
. نوشیدن مایعات فراوان و آبمیوه و آب مرغ
در موارد خفیف‌تر التهاب لوزه، همین راهکارها بدون مراجعه به پزشک کافی خواهند بود.

با این علائم، کودک را نزد پزشک ببرید

وقتی کودکی ناخوش است همیشه کار درست این است که او را نزد پزشک ببرید تا علت علائم مشخص شوند. گاهی علائم جزئی بدون درمان پزشکی برطرف می‌شوند.
اما گاهی همین علائم جزئی با دیگر علائمی همراه‌اند که لازم است توسط پزشک بررسی شوند:
. خروپف هنگام خواب
. مشکل تنفسی در شب
. مشکل در خوردن
. گلودردی که بعد از چند روز خوب نشده
. تورم در یک سمت گردن
. گرفتگی گردن
وقتی لوزه‌ها به میزان چشمگیری بزرگ می‌شوند می‌توانند در بلع و تنفس مشکل ایجاد کنند. اگر مشکل تنفس کودک جدی شد کودک را سریع‌تر و بدون تأخیر به اورژانس برسانید.

آیا لازم است لوزه‌ها با جراحی برداشته شوند؟

التهاب گهگاه لوزه‌ها معمولاً مشکل و خطری ایجاد نمی‌کند و این علائم تنها زمانی ظاهر می‌شوند که کودک دچار سرماخوردگی یا آنفلوانزا می‌شود.
اما اگر عفونت‌ها مکرراً تکرار می‌شوند باید در مورد راه‌های ممکن درمانی با متخصص گوش و حلق و بینی مشورت کنید. بزرگ‌ترین نگرانی این است که کودک هنگام خواب مشکل تنفسی داشته باشد که به آن آپنه انسدادی خواب می‌گویند.
وقتی لوزه‌های متورم راه‌های هوایی را مسدود می‌کنند، جراحی برداشتن لوزه‌ها می‌تواند راهی برای بازکردن راه‌های هوایی باشد. اغلب جراحی لوزه با آدنوئیدکتومی هم‌زمان انجام می‌شود (برداشتن لوزه سوم). این عمل جراحی هرچند نسبتاً استاندارد است اما برای هر کودکی لازم نیست. متخصص گوش و حلق و بینی با بررسی سوابق پزشکی کودک معلوم می‌کند جراحی لوزه‌ها لازم است یا خیر.

توصیه‌هایی برای پیشگیری از التهاب لوزه‌ها

اگر کودکتان مکرراً به التهاب لوزه دچار می‌شود پس باید اقداماتی برای پیشگیری از عفونت‌ها انجام دهید. ازآنجایی‌که عفونت‌های باکتریایی یا ویروسی معمولاً موجب التهاب لوزه‌ها می‌شوند، پس کلید پیشگیری این است که روی عادت‌های کلی سلامتی متمرکز شوید:
. به کودک یاد دهید دست‌هایش را مکرراً بشوید.
. تماس با افرادی که به عفونت‌های تنفسی دچارند را به حداقل برسانید.
. کودک را در معرض دود دست‌دوم سیگار قرار ندهید.
. رژیم غذایی کودک سالم و تقویت‌کنندهٔ سیستم ایمنی او باشد.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

هر آنچه لازم است درمورد کورتیکواستروئیدها بدانید

بیماری‌‌ها و راه درمانپیشگیری بهتر از درمان

 

کورتیکواستروئیدها یا در اصطلاح عامیانه «کورتون»، دسته‌ای از داروهای ساخت بشر هستند که تقریبا در تمام زمینه‌های تخصصی پزشکی به کار می‌روند. این داروها با کاستن از تولید برخی از مواد شیمیایی در بدن، التهاب را کاهش می‌دهند. کورتیکواستروئیدها در دوزهای بالاتر می‌توانند فعالیت سیستم ایمنی را نیز کاهش دهند.

کورتیکواستروئیدها همانند کورتیزول هستند؛ هورمونی که به طور طبیعی توسط غدد فوق‌کلیوی در بدن تولید می‌شود. کورتیزول در طیف گسترده‌ای از فرایندهای بیولوژیکی نقش مهمی دارد، از جمله متابولیسم، واکنش ایمنی و استرس.

کورتیکواستروئیدها به دلیل اینکه التهاب و تحریک را تسکین می‌دهند اغلب برای درمان عوارضی مانند آسم، کهیر یا لوپوس تجویز می‌شوند. کورتیکواستروئیدها می‌توانند علائم را تا حدود زیادی تسکین دهند؛ اما عوارض جانبی قابل‌توجهی هم دارند، خصوصا اگر بلندمدت مصرف شوند.

کورتیکواستروئیدها چه بیماری‌هایی را درمان می‌کنند؟

کورتیکواستروئیدها برای درمان خیلی از بیماری‌ها به کار می‌روند تا التهاب‌های خطرناک را کنترل کنند. پزشکان اغلب برای درمان بیماری‌های زیر، کورتیکواستروئید تجویز می‌کنند:
. آسم
. تب یونجه
. کهیر
. اگزما
. بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD)
. نقرس
. لوپوس
. بیماری التهابی روده
. ام اس

معمولا بیماری‌های خودایمنی با این دسته از داروها درمان می‌شوند

گاهی سیستم ایمنی بدن به درستی کار نمی‌کند و به اندام‌های خود بدن حمله‌ور می‌شود، مانند استخوان‌ها یا بافت‌ها. کورتیکواستروئیدها می‌توانند التهاب را کاهش داده و جلوی آسیب را بگیرند. همچنین این داروها بر نحوه‌ی عملکرد گلبول‌های سفید خون اثر گذاشته و فعالیت سیستم ایمنی را کاهش می‌دهند.

وقتی علائم بیماری آرتریت روماتوئید شعله‌ور می‌شوند، تزریق یک کورتیکواستروئید می‌تواند یک مفصل به‌شدت ملتهب را فورا تسکین دهد.
بیماری آدیسون زمانی رخ می‌دهد که بدن به اندازه کافی کورتیزول نمی‌سازد و سبب ضعف و خستگی و دیگر علائم می‌شود. کورتیکواستروئیدها می‌توانند این کمبود را جبران کنند.
در افرادی که به تازگی پیوند عضو انجام داده‌اند، کورتیکواستروئیدها به سرکوب سیستم ایمنی کمک می‌کنند تا احتمال پس زدن عضو جدید توسط بدن کاهش پیدا کند.

انواع کورتیکواستروئیدها

کورتیکواستروئیدها می‌توانند سیستمیک یا موضعی باشند.
استروئیدهای موضعی، قسمت خاصی از بدن را هدف می‌گیرند و از روش‌های زیر به کار برده می‌شوند:
. کرم‌ها و پمادهای پوستی
. قطره‌های چشمی
. قطره‌های گوش
. استنشاقی‌ها
استروئیدهای سیستمیک وارد جریان خون می‌شوند تا به کمک بیشتر قسمت‌های بدن بروند. این داروها از روش‌های زیر به کار برده می‌شوند:
. داروهای خوراکی
. تزریق به عضله
. تزریق وریدی
استروئیدهای موضعی برای درمان عوارضی مانند آسم یا کهیر به کار می‌روند. استروئیدهای سیستمیک برای درمان عوارضی چون لوپوس و ام‌اس مورد استفاده قرار می‌گیرند.
در میان بیمارانی که به دلیل کووید – ۱۹ در بیمارستان بستری شدند و به درمان با اکسیژن نیاز داشتند، استفاده از کورتیکواستروئیدهای سیستمیک توانست احتمال مرگ را کاهش دهد.

تفاوت کورتیکواستروئیدها با استروئیدهای آنابولیک

هرچند هر دو استروئید هستند اما یکی نیستند. استروئیدهای آنابولیک بر اساس هورمون رشد تستوسترون ساخته می‌شوند و می‌توانند در درمان جایگزین هورمون یا درمان اختلالات رشد و دیگر بیماری‌ها به کار روند؛ اما استروئیدهای آنابولیک به طور نادرست اغلب در دوزهای بالا توسط ورزشکاران و عموم مصرف می‌شوند تا عضله‌سازی را افزایش دهند. در این نوع کاربرد، داروهای تقویت عملکرد نامیده می‌شوند. استروئیدهای آنابولیک در تمام رقابت‌های ورزشی ممنوع هستند.

کورتیکواستروئیدهای متداول

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک و موضعی متعددی وجود دارد. بیشتر این داروها به صورت خوراکی، موضعی و تزریقی هستند:
. پردنیزون
. پردنیزولون
. کورتیزون
. هیدروکورتیزون
. تریامسینولون
. دگزامتازون
. مومتازون

عوارض جانبی کورتیکواستروئیدها چیست؟

استروئیدهای تزریقی و استنشاقی و موضعی می‌توانند تا حدودی عوارض جانبی داشته باشند؛ اما بیشترین عوارض جانبی مربوط به استروئیدهای خوراکی می‌شود.
تمام انواع کورتیکواستروئیدها می‌توانند شما را در معرض ابتلا به عفونت‌های قارچی قرار دهند. بعضی از استروئیدها هم می‌توانند موجب افزایش قندخون شوند.

عوارض جانبی ناشی از استروئیدهای خوراکی:
. آتروفی عضلانی و پوستی
. افزایش ریسک عفونت‌ها
. افزایش فشارخون
. تغییرات خلقی و رفتاری
. پوکی استخوان
. گلوکوم یا آب سیاه
. دیابت

استفاده‌ی طولانی‌مدت از استروئیدها با عوارض زیر همراه است:
. افزایش وزن
. تورم و پُف صورت (احتباس مایع)
. افسردگی
. تهوع و استفراغ
. انواع دیگر تحریکات شکم
. شکستگی استخوان

عوارض جانبی ناشی از مصرف استروئیدهای استنشاقی:
. سرفه
. مشکل در تکلم
. برفک دهان
. تاری دید
. افزایش موهای زائد بدن
. بی‌قراری و اضطراب
. آب مروارید

عوارض جانبی ناشی از استروئیدهای موضعی:
. آکنه
. رزاسه
. آتروفی
. استرچ مارک
. درماتیت پری‌اورال یا اگزمای دور دهان
. تاخیر در التیام زخم

عوارض جانبی استروئیدهای تزریقی:
. درد موقت
. بی‌رنگ شدن پوست در ناحیه تزریق
. بالا رفتن قند خون
. گُرگرفتگی صورت
. بی‌خوابی
. عفونت
هرکسی که استروئید مصرف می‌کند لزوما دچار عوارض جانبی آن نمی‌شود. عوارض جانبی کورتیکواستروئیدها معمولا در صورتی که طولانی‌مدت و در دوزهای بالا مصرف شوند بروز می‌کنند.

تداخل با داروها و بیماری‌ها

برخی از عوارض ممکن است بر مصرف کورتیکواستروئیدها اثر بگذارند. در صورتی که هریک از عوارض زیر را دارید، حتما پزشک را در جریان قرار دهید:
. ایدز یا HIV
. هرپس سیمپلکس چشمی
. بیماری سل
. مشکلات گوارشی
. دیابت
. آب سیاه
. فشارخون بالا
. هر نوع عفونت (ویروسی، باکتریایی، قارچی)
. بیماری قلبی، کبدی، تیروئید یا کلیوی
. عمل جراحی یا آسیب جدی که اخیرا روی داده
کورتیکواستروئیدها می‌توانند اثرات دیگر داروها را نیز تغییر دهند؛ اما احتمال تداخلات دارویی در مورد اسپری‌های استروئیدی یا تزریقی بسیار کم است.
وقتی کورتیکواستروئید مصرف می‌کنید به تغذیه‌تان توجه داشته باشید. برخی از استروئیدها نباید همراه غذا مصرف شوند چون ممکن است تداخل ایجاد شود.
تنباکو و الکل هم می‌توانند با بعضی از داروها تداخل پیدا کنند، از جمله کورتیکواستروئیدها.

منبع: tebyan.net


 

0
نوشته شده توسط فرناز اخباری

معنای هر کدام از علایم چشم

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری ,

 

به گزارش سایت webmd.com

قرمز یا Bloodshot

رگ‌های خونی کوچک در چشم ممکن است در صورت تحریک یا عفونی شدن منبسط می‌شود. همچنین می‌تواند نشانه‌ای از حساسیت یا خشکی باشد. این حالت بسیار شایع است و اغلب بدون درمان از بین می‌رود. آسیب، گلوکوم، و بریدگی، خراش و زخم روی قرنیه می‌تواند جدی‌تر باشد. اگر چشم شما درد می‌کند یا در طول یک یا دو روز بهبود نمی‌یابد، یا اگر در بینایی مشکل دارید، با چشم پزشک مشورت کنید.

سوزش

این حالت اغلب نشانه‌ای از چشم‌های خسته یا تحریک شده، احتمالاً ناشی از تب یونجه، گرد و غبار یا دود است. همچنین ممکن است نشانه‌ای از بلفاریت (تجمع باکتری که باعث ایجاد پوسته‌های شوره مانند روی پلک‌ها می‌شود)، یا خشکی چشم (زمانی که چشمان شما به اندازه کافی اشک تولید نمی‌کند) باشد. مشکل جدی‌تر قرنیه ملتهب است که به عنوان کراتیت نیز شناخته می‌شود.

پوسته

وقتی اشک و چربی چشم خشک می‌شوند، می‌توانند پوسته چسبناکی روی پلک‌ها یا مژه‌ها ایجاد کنند. مقدار کمی ازاین مواد در هنگام بیدار شدن از خواب طبیعی است، اما اگر بیش از حد معمول باشد، زرد یا سبزرنگ باشد یا علائم دیگری داشته باشید، ممکن است نیاز به مراجعه به پزشک داشته باشید. ورم ملتحمه حاد مسری است. مسدود شدن مجاری اشک می‌تواند منجر به تجمع اشک و مایعات روی چشمان شما شود. بلفاریت می‌تواند مشکلاتی در غدد چربی ایجاد کند.

خشکی یا دچارخارش شدن

چشم‌‌های تحریک شده اغلب به دلیل آلرژی، داروها، استفاده از لنزهای تماسی، افزایش سن، بیماری‌هایی مانند آرتریت و خستگی چشم ناشی از استفاده بیش از حد از رایانه ایجاد می‌‌شود. قطره چشم ممکن است کمک کننده باشد. و در صورت امکان قطره چشمی که مرطوب کننده است تهیه نمایید. از قطره برای برطرف کردن قرمزی چشم استفاده نکنید. راه دیگر برای تسکین این حالت، گذاشتن کمپرس سرد بر روی چشم است. هرگز نباید چشمی را که دچار خارش شده، مالش دهید. اگر این حالت از بین نرفت، به پزشکی مراجعه کنید که می‌تواند به شما در درمان علت ایجاد این علایم و نه فقط برطرف کردن علائم، کمک کند.

چشمان پف کرده

تشخیص علت این امر اغلب آسان است از آلرژی، ورم ملتحمه،عفونت یا التهاب گرفته تا وجود برجستگی روی پلک، زخم قرنیه یا سیاهی اطراف چشم می‌باشد. در موارد نادر، ممکن است به‌علت مشکلات تیروئید باشد. اغلب تورم خود به خود از بین می‌رود. اگر بیش از ۲۴ ساعت طول کشید یا اگر در بینایی خود مشکل دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

آبریزش چشم

اشک برای چشم چیز مفیدی است و چشمان شما را مرطوب نگه می‌دارند و به شستن چیزهایی که وارد چشم شده کمک می‌کنند. وقتی چشمان شما آبریزش دارد، به این معنی است که یا اشک‌ بیشتری تولید می‌شود یا این اشک‌ها نمی‌توانند به‌طور معمول تخلیه شوند. ممکن است با تمیز شدن جسم خارجی داخل چشم برطرف شود یا عفونت، بریدگی ،خراش یا انسداد مجاری اشک باشد. اگر چشم‌هایتان درد می‌کند، در بینایی مشکل دارید یا احساس می‌کنید چیزی در چشمتان است، حتماً باید به پزشک مراجعه کنید.

تکان خوردن چشم

پلک زدن باعث پخش شدن اشک روی چشمانتان است. حرکات کوچک و ناخواسته پلک رایج است و ممکن است با استراحت بیشتر یا کاهش مصرف کافئین متوقف شود. هنگامی که پلک‌های شما بدون دلیل بسته می‌شوند (بلفارواسپاسم) و ممکن باشد ساعت‌ها طول بکشد یا یک طرف صورت شما سفت شود (اسپاسم نیمه صورت) که اغلب از نزدیک چشم شروع می‌شود، باید با چشم پزشک تماس بگیرید.

توده

در صورت وجود یک برجستگی در چشم ممکن است وسوسه‌انگیز باشد که آن را خودتان در بیاورید، اما هرگز خودتان آن را بیرون نکشید. گل مژه، توده قرمز و دردناک روی مژه‌ها یا زیر پلک هستند و توسط باکتری ایجاد می‌شوند. شالازیون یک برجستگی متورم معمولاً بدون درد روی پلک است که ناشی از گرفتگی غده چربی است. یک دستمال تمیز را در آب گرم خیس کنید، سپس آن را به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه، سه تا پنج بار در روز روی چشم خود نگه دارید. اگر کمکی نکرد، به پزشک خود مراجعه کنید.

وجود جسمی در چشم شما

در این حالت چشمان خود را مالش ندهید‌! اگر ازچشم‌هایتان آب نمی‌آیند، پلک زدن بیش‌تر یا استفاده از اشک مصنوعی ممکن است به پاک کردن مژه یا لکه‌ای از گرد و غبار کمک کند. اشک همچنین باعث مالش کمتر پلک روی چشم ملتهب می‌باشد. یک پارچه شستشوی گرم روی چشم نیز می‌تواند آرامش دهنده باشد. اگر این احساس در عرض چند ساعت بهتر نشد به چشم پزشک مراجعه کنید. ممکن است عفونت باشد، قرنیه خراشیده یا چیز دیگری باشد که برای رفع آن به کمک نیاز دارید.

رنگ زرد چشم

اگر سفیدی چشم شما زرد به نظر می‌رسد، نشانه زردی است. این بیماری کبدی می تواند نتیجه هپاتیت، سوء مصرف الکل، سنگ کیسه صفرا و به ندرت سرطان باشد و باید فوراً به پزشک مراجعه کنید. لکه‌های زرد در چشم بیش‌تر احتمال دارد که زائده هایی به نام pinguecula (پروتئین، چربی یا کلسیم) یا ناخنک ( (pterygium (بافت گوشتی) باشند. معمولاً نیازی به درمان این موارد نیست، مگر اینکه آزار‌دهنده باشد یا بینایی شما را مختل کنند.

اندازه عجیب و غریب مردمک

مردمک چشم افراد ممکن است بزرگ یا کوچک شود تا میزان نور وارد شده به چشم را کنترل کند. اما گاهی اوقات به نظر می‌رسد که به‌طور کاملاً باز (میدریازیس) یا کوچک (میوز) مانده است. یا این‌‌که اندازه آن در هر دو چشم یکسان نباشند. این اثرات می‌تواند به دلایل زیادی از جمله آسیب عصبی، میگرن، داروها یا جراحی چشم باشد. پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید که آیا این یک مشکل جدی است یا بی‌ضرر است.

لوچی چشم

وقتی چشمان شما در یک جهت قرار نمی‌گیرند، تصاویر متفاوتی را به مغز می‌فرستند، مغز یاد می‌گیرد که اطلاعات چشم ضعیف تر یا «تنبل» را نادیده بگیرد. استرابیسم یا انحراف چشم در یک کودک از ۲۵ کودک دیده می‌شود. گاهی اوقات عینک زدن باعث صاف شدن چشم‌ها می‌شود و به آن‌ها کمک می‌کند تا با هم کار کنند، اگرچه ممکن است برای اصلاح عضلات نامتعادل چشم نیاز به جراحی باشد.

افتادگی پلک

در بیشتر مواقع، پلکی که به مرور زمان افتاده و به مقدار زیادی پایین است باعث انسداد بخشی از دید می‌شود که می‌‌توان با جراحی زیبایی آن را اصلاح کرد. وقتی این حالت نسبتاً سریع ظاهر می‌شود، می‌تواند نشانه سکته مغزی، تومور مغزی، بیماری عضلانی یا مشکلات عصبی باشد. اگر افتادگی پلک ظرف چند ساعت یا چند روز ظاهر شد، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

منبع: webmd.com


 

0
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

چگونه عادت شب‌ها دیر خوابیدن را تغییر دهیم؟

بیماری‌‌ها و راه درمان,, پیشگیری بهتر از درمان

 

اگر جزو افرادی هستید که بارها و بارها لازم بوده صبح زود از خواب بیدار شوید اما نتوانسته‌اید پس این مطلب را بخوانید.

شاید همیشه عادت داشته‌اید شب‌ها دیر بخوابید یا اخیرا این عادت را در پیش گرفته‌اید چون مثلا پیگیر سریالی هستید که تازگی‌ها جذبتان کرده است. دلیل این دیر خوابیدن‌ها هرچه که هست، احتمالا نتایج ناخوشایندی برایتان دارد. البته گاهی شب‌ها تا دیروقت بیدار بودن چیز خوبی است، خصوصا اگر احساس کنید شب‌ها هشیارتر و خلاق‌ترید؛ اما اگر مجبورید برای کار و دانشگاه و … صبح‌ زود از خواب بیدار شوید، پس عادت ِ شب‌ها دیر خوابیدن اذیتتان می‌کند.

چرا شب‌ها دیر می‌خوابید؟

ریتم شبانه‌روزی بدن شما، ساعت درونی‌تان است که یک سیکل بیولوژیکی بوده و به کنترل فرایندهای خاصی در بدن کمک می‌کند، از جمله سیکل خواب و بیداری‌تان. عواملی مانند تعاملات اجتماعی، غذا، ورزش و نوری که طی روز در معرض آن قرار می‌گیرید می‌توانند ریتم شبانه‌روزی درونتان را تغییر دهند. این عوامل بیرونی بر ساعت درونی‌تان اثر می‌گذارند و برخی از این عوامل می‌توانند بر ساعت خوابیدن و بیدار شدنتان تاثیرگذار باشند.

شما چه یک جغد شب باشید یا مرغ سحرخیز! احتمالا کمتر از آنچه فکر می‌کنید این خصوصیت در کنترل شماست، چون مطالعات علمی می‌گویند این ویژگی اساسا ژنتیکی است. کرونوتایپ بعضی از افراد به طور طبیعی، دیر خوابیدن است، یعنی ترجیح می‌دهند شب‌ها دیرتر بخوابند و صبح‌ها دیرتر از خواب بیدار شوند. کرنوتایپ سحرخیزها هم برعکس است. افراد یا جغد شب به دنیا می‌آیند یا مرغ سحرخیز و شما نمی‌توانید هر دو باشید! ضمنا نمی توان جغد شب را به راحتی به مرغ سحرخیز تغییر داد و برعکس؛ اما می‌توان تدریجا تغییراتی ایجاد کرد.
به هرحال اگر می‌بینید برای به خواب رفتن مدام درگیرید، حتی زمانی که خسته‌اید، شاید دچار عارضه‌ای به نام سندرم تاخیر در فاز خواب (DSPS) باشید که با جغد شب بودن فرق دارد. سندرم یا اختلال تاخیر در فاز خواب بیشتر در نوجوانان و جوانان شایع است.
افرادی که دچار این عارضه‌اند نمی‌توانند در ساعت‌هایی که اغلب مردم می‌خوابند به خواب بروند و برای بیدار شدن در ساعتی که مدنظرشان است و اکثر افراد برای کار و دانشگاه بیدار می‌شوند مشکل دارند.

در معرض نور صبحگاهی قرار بگیرید

این روش می‌تواند موثرترین کاری باشد که برای تغییر سیکل خوابتان انجام می‌دهید. کارشناسان می‌گویند استفاده از نور صبحگاهی کمک می‌کند زمانی را که شب‌ها احساس خواب‌آلودگی‌تان شروع می‌شود جلو بیندازید. هر روز صبح به مدت ۴۵ دقیقه تا یک ساعت در معرض نور قرار بگیرید. شدت نور مهم است و با واحدی به نام لوکس (lux) اندازه‌گیری می‌شود. انواع نور دارای شدت‌های مختلف هستند:
. ۱۰۰ تا ۲۰۰ لوکس: نور داخل خانه
. ۲۵۰۰ لوکس: نوری که بیرون و در یک روز ابری است.
. ۱۰۰۰۰ لوکس: نوری که بیرون و در یک روز آفتابی است.
در یک روز ابری می‌توانید با دو ساعت بیرون بودن نور کافی دریافت کنید؛ اما کارشناسان می‌گویند در یک روز آفتابی بدون عینک آفتابی بیرون بودن، بیشترین اثر را دارد.

هر روز راس ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید

تغییر ساعت بیدار شدن می‌تواند کمک کند شب‌ها زودتر بخوابید. حتما دوست دارید ساعت خواب و بیداری‌تان هر دو منظم شود و گاهی حتی تنظیم ساعت بیداری از تنظیم ساعت خواب راحت‌تر است. کارشناسان خواب توصیه می‌کنند آلارم ساعت را تنظیم کنید تا هر روز راس ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید، نه فقط روزهایی که لازم است زودتر بیدار شوید. به عبارتی دیگر، آخرهفته‌ها و روزهای تعطیل هم راس همان ساعت از خواب بیدار شوید و بیشتر نخوابید.

تغییرات را کم‌کم ایجاد کنید

به جای اینکه سعی کنید به یک باره چند ساعت زودتر از ساعتی که عادت داشتید، به رختخواب بروید، این تغییر را تدریجا ایجاد کنید. مثل بیشتر عادت‌ها، تغییرات اگر تدریجا و کوچک باشند بهتر جواب می‌دهند تا تغییرات بزرگ و سخت. سعی کنید هر شب ۱۵ دقیقه زودتر از شب قبل به رختخواب بروید، این کار، شدنی و خیلی راحت‌تر است.

عصرها کافئین نخورید

همه می‌دانیم که کافئین جلوی خواب را می‌گیرد. این ماده که معمولا در نوشیدنی‌هایی مانند چای و قهوه و نوشابه وجود دارد می‌تواند با مهار اثرات آدنوزین، خواب را به تاخیر بیندازد. آدنوزین ماده‌ای است که بدن برای کمک به خوابیدن تولید می‌کند. در مورد بیشتر افرادی که کمبود خواب دارند، و خصوصا برای هر کسی که دچار بی‌خوابی مزمن است، عصرها چای و قهوه نوشیدن مناسب نیست. شیر گرم یا چای‌های گیاهی بدون کافئین مثل بابونه، نوشیدنی‌های مناسبی برای غروب و شب هستند که حتی به خواب بهتر کمک می‌کنند.

قبل از خواب، موبایل و تلویزیون نگاه نکنید

هرچند بسیار وسوسه‌کننده است که قبل از خواب تلویزیون تماشا کنید یا کمی در اینترنت وقت بگذرانید اما نور این ابزارها می‌توانند به خواب رفتن را سخت‌تر کنند. زمان ایده‌آل برای کنار گذاشتن این اسکرین‌ها، دو ساعت پیش از ساعت خواب مدنظرتان است. در واقع ضروریست که نور آبی ابزارهای الکترونیکی را پیش از خواب حذف کنید زیرا تاریکی به مغزتان پیام می‌دهد که باید برای خواب آماده شود.

تاریکی، ترشح هورمون ملاتونین را فعال می‌کند و وقتی اطرافتان تاریک می‌شود، ملاتونین شروع به ترشح شدن می‌کند تا کم‌کم سطح هشیاری‌تان پایین بیاید.

ورزش کنید

ثابت شده که ورزش منظم به خواب بهتر و منظم‌تر کمک می‌کند. یافته‌ها نشان داده‌اند فعالیت بدنی منظم در افراد سالمند، موجب راحت‌تر به خواب رفتن و در خواب ماندن می‌شود. طبق این نتایج، ورزش هوازی با شدت متوسط در صبح سبب بهبود کلی در وضعیت خواب افراد می‌شود. کسانی که صبح‌ها ورزش می‌کنند، شب‌ها فشارخون پایین‌تری دارند و مدت خواب عمیق‌شان بیشتر است.
فعالیت هوازی در صبح می‌تواند ضربان قلبتان را بالا ببرد. پیاده‌روی تند یا یوگا منجر به خواب بهتر می‌شوند. اگر به منظور شب‌ها زودتر خوابیدن ورزش می‌کنید، نباید شدت آن زیاد باشد و حداقل یک ساعت با زمان خوابتان فاصله داشته باشد. هرچند ثابت نشده که شب‌ها ورزش کردن اختلالی در کیفیت خواب ایجاد نماید، اما ممکن است زمان به خواب رفتن را به تاخیر بیندازد.

مکمل ملاتونین را امتحان کنید

بدن شما به طور طبیعی وقتی در تاریکی قرار می‌گیرید ملاتونین تولید می‌کند؛ اما مصرف مکمل ملاتونین هم می‌تواند کمک کند زودتر خوابتان بگیرد. مصرف نیم تا یک میلی‌گرم ملاتونین، ۳ تا ۴ ساعت پیش از زمان خواب می‌تواند مناسب باشد. برای اینکه ملاتونین بهترین اثر را بگذارد توصیه شده است پیش از خواب کمتر خود را در معرض نور قرار دهید، مثلا نور اتاق را کم کنید و موبایل را کنار بگذارید.
هرچند ملاتونین به طورکلی برای بیشتر افراد بی‌ضرر است؛ اما عوارض جانبی احتمالی آن شامل واکنش‌های آلرژیک و تداخل با داروهای دیگر می‌شود. مصرف مکمل ملاتونین به خانم‌های باردار و شیرده و کسانی که علائم زوال عقل را دارند توصیه نمی‌شود. در مورد مناسب بودن یا نبودن مکمل ملاتونین برای شما حتما از پزشک سوال کنید.

دمای اتاق خواب را کم کنید

ریتم درونی بدن شما علاوه بر تنظیم سیکل خواب بر دمای بدنتان هم اثر می‌گذارد. دمای مرکزی بدن طی روز تدریجا بالا می‌رود و شب‌ها قبل از خواب افت می‌کند. دمای اتاق‌خوابتان بر تنظیم خواب شما اثر می‌گذارد. وقتی دمای بدنتان پایین‌تر می‌آید، کم‌کم احساس خواب‌آلودگی می‌کنید. بنابراین همیشه اتاق‌خوابتان را خنک نگه دارید تا زودتر و بهتر بخوابید.
یافته‌ها نشان می‌دهند اتاق با دمای ۳۶ تا ۳۸ درجه سانتی‌گراد، کیفیت خواب را پایین می‌آورد و جلوی خواب عمیق را می‌گیرد؛ اما اتاق خواب با دمای ۱۵ تا ۱۹ درجه سانتی‌گراد می‌تواند ریتم درونی بدنتان را تنظیم کرده و کیفیت خوابتان را بالاتر ببرد.

یک روتین برای پیش از خوابتان داشته باشید

روتین‌های پیش از خواب فقط برای بچه‌ها مفید نیستند و به شما هم کمک می‌کنند. داشتن یک روش برای آرام کردن جسم و ذهن کمک می‌کند بدنتان این پیام را دریافت کند که زمان خواب است. روتین‌های شبانه، فرصت بسیار خوبی برای مراقبت از جسم و روانتان هستند؛ مثلا روتین مراقبت از پوست یا خواندن چند صفحه کتاب با موضوعی معمولی می‌تواند همان چیزی باشد که شما را آرام و متمرکز و برای خواب آماده می‌کند.

چند توصیه دیگر

. مسواک بزنید. بله همین توجه ساده به سلامت دهان می‌تواند شما را برای خواب آماده کند.
. لباس خواب بپوشید. کارشناسان می‌گویند عوض کردن لباس معمولی با لباس خواب راهی ساده برای اعلام زمان خواب و استراحت به بدن است.
. یک روتین خانوادگی داشته باشید. کتاب خواندن پیش از خواب برای بچه‌ها می‌تواند شامل تمام اعضای خانواده هم بشود.
. پنکه را روشن کنید. یافته‌ها نشان می‌دهند وایت نویز و هوای خنکی که از پنکه می‌آید هر دو برای به خواب رفتن مفیدند.
. ساعت‌های قبل از خواب، نور و سروصدای خانه را کم کنید. نور زیاد در خانه پیش از خواب، خواب را مختل می‌کند.
. فعالیت‌های آرامش‌بخش انجام دهید. مدیتیشن و گوش دادن به یک موسیقی آرامش‌بخش هر دو کیفیت خوابتان را بهتر می‌کنند.

منبع: tebyan.net


 

0
1 2 3 157