ده‌ها هزار عصب در بدن ما وجود دارد. آن‌ها نقش مهمی در احساسات و انجام حرکات بدن داشته و به عنوان سیستم سیم‌کشی در بدن عمل می‌کنند. وظیفه اصلی آن‌ها انتقال پیام بین مغز و بقیه بدن است.

در حالی که برخی از اعصاب مسئول حمل پیام از مغز به عضلات به منظور حرکت دادن بدن هستند، برخی از آن‌ها وظیفه ارسال پیام‌های مربوط به درد، فشار و یا درجه حرارت بدن به مغز را به عهده دارند. برای کمک به انتقال پیام‌ها به درستی، هر عصب دارای الیاف کوچک است که در داخل آن قرار دارد و با یک لایه بیرونی پوشانده شده. این لایه از آن محافظت می‌کند. با این حال، در برخی موارد، اعصاب آسیب می‌بینند. به گفته محققان National Institute of Neurological Disorders and Stroke، حدود ۲۰ میلیون آمریکایی مبتلا به آسیب عصبی محیطی (نوروپاتی) هستند.

علل احتمالی ایجاد کننده آسیب عصبی بسیارند. این آسیب می‌تواند به دلیل فشار بیش از حد بر روی عصب خاص، ناشی از کشش یا بریدگی ایجاد شود.

علل و عوامل دیگر ایجاد کننده این آسیب‌ها عبارتند از:

دیابت
انجام حرکات تکراری
بیماری لایم
مصرف بیش از حد سیگار
نوشیدن بیش از حد الکل
پیری
کمبود ویتامین
قرار گرفتن در معرض سموم
عفونت‌ها
اختلالات خودایمنی مانند هپاتیت C
دیفتری
اچ‌آی‌وی
ابتلا به ویروس Epstein Barr
آرتریت روماتوئید
سندرم گلین باره

علیرغم علت آسیب عصبی، نشانه‌ها و علائم این عارضه معمولا به آرامی ایجاد می‌شوند. اما دیر یا زود، باوجود این آسیب، علائم خاصی را شاهد خواهید بود. اگر علائم آسیب عصبی را دارید، حتما با یک پزشک متخصص صحبت کنید.

علائم آسیب عصبی

بی‌حسی

هنگامی که آسیب عصبی در اعصاب حسی وجود دارد، اولین نشانه‌ای که ممکن است ایجاد شود، احساس بی‌حسی و سوزن سوزن شدن است، به خصوص در دست‌ها، پاها و انگشتان.

اعصاب حسی مسئول انتقال حس‌ها هستند. هنگامی که این اعصاب مجروح و یا آسیب دیده می‌شوند، ممکن است احساس سوزش در دست یا پا رخ دهد که در نهایت ممکن است باعث بی‌حسی شود. اگر این آسیب درمان نشود، بی‌حسی می‌تواند به سایر نقاط بدن گسترش یابد. این مشکل گاهی به حدی شدید است که موجب بی‌خوابی و تداخل در فعالیت‌های روزمره می‌شود.

بعضی از دلایل دیگر بی حس شدن دست‌ها و پاها عبارتند از:

ایجاد فشار ثابت روی دست‌ها یا پاها
قرار گرفتن در معرض سرما
فشرده شدن موقت عصب
بی‌تحرکی
کمبودهای تغذیه‌ای مانند کمبود ویتامین B12 یا منیزیم

درد

یکی دیگر از علائم آسیب عصبی درد شدید یا سوزش است. این نوع درد معمولا در دست‌ها یا پاها ایجاد می‌شود و متفاوت از سایر انواع دردها احساس می‌شود. شما این حس را به علت آسیب‌دیدگی اعصاب حسی که احساسات را به مغز منتقل می‌کنند احساس می‌کنید. هنگامی که اعصاب آسیب می‌بینند، انتقال سیگنال‌های حسی بین مغز و پوست به درستی انجام نمی‌شود و این عارضه موجب درد متوسط ​​تا شدید در مناطق آسیب دیده می‌شود.

این درد ممکن است محدود به یک عصب و یا چند عصب باشد. همچنین این نوع درد اغلب شب‌ها بدتر می‌شود. به غیر از آسیب عصبی، درد عصبی ممکن است ناشی از موارد زیر نیز باشد:

دیابت
کمبود ویتامین B12
آسیب‌دیدگی مغز یا نخاع

ضعف عضلانی

برخی از اعصاب، توانایی حرکت دادن بدن را دارند. هر گونه آسیب دیدگی اعصابی که سیگنال‌های حرکتی را حمل می‌کنند، موجب ضعف عضلانی و همچنین از دست دادن کنترل عضلات می‌شود.

اول از همه این آسیب سیگنال‌هایی را که از طریق اعصاب بین مغز و گروه‌های خاصی از ماهیچه‌ها در جریان هستند، مختل می‌کند. این موضوع می‌تواند راه رفتن را مشکل کرده و مهارت‌های حرکتی مورد نیاز برای برداشتن اشیاء را کاهش دهد.

ثانیا، زمانی که آسیب‌دیدگی باعث می‌شود که از یک گروه عضلانی کمتر استفاده کنید، به مرور زمان عضلات ضعیف می‌شوند. این روند در نهایت باعث می‌شود که نتوانید کارهای خاصی را انجام دهید.

به غیر از آسیب عصبی، ضعف عضلانی می‌تواند ناشی از بیماری زیر نیز باشد:

میاستنی گراویس
بیماری پارکینسون
آرتریت روماتوئید
لغزندگی دیسک‌ها
سکته مغزی خفیف
گرفتگی یا کشیدگی عضلات

هر گونه آسیبی که به اعصاب وارد شود می‌تواند موجب گرفتگی مکرر عضلات یا تکان خوردن غیر ارادی آن‌ها شود.

از آن‌جایی که اعصاب حرکتی با عضلات همکاری می‌کنند، حتی آسیب‌های عصبی کوچک نیز می‌توانند موجب گرفتگی عضلات شوند. به مرور زمان، گرفتگی و تکان خوردن این عضلات می‌تواند بیشتر بر روی اعصاب فشار وارد کرده و آسیب‌دیدگی را تشدید کند. وقتی چندین عصب به صورت همزمان آسیب می‌بینند، این گرفتگی یا کشیدگی ایجاد می‌شود.

گرفتگی و یا تکان خوردن ماهیچه‌ها همراه با آسیب عصبی می‌تواند در شدت از خفیف تا شدید و بسیار دردناک متفاوت باشد.

گرفتگی عضلات علل دیگر زیر را نیز دارد:

فعالیت بدنی بیش از حد
کم آبی بدن
کمبود مواد معدنی

تعریق بیشتر یا کمتر از حد معمول

آسیب‌دیدگی اعصابی که به اندام‌های بدن و عملکرد آن‌ها کمک می‌کنند، می‌تواند موجب بیماری نوروپاتی اتونومیک شود. هنگامی که این اعصاب تحت تاثیر قرار می‌گیرند، ممکن است مشکلات تعریق رخ دهد. برخی از افراد مبتلا به این آسیب‌ها، تعریق بیشتری را در ناحیه فوقانی بدن مانند سر و صورت احساس می‌کنند. اما برخی نیز از کاهش تعریق به عنوان یکی از علائم آسیب عصبی یاد می‌کنند.

تعریف کمتر از حد معمول می تواند از تنظیم دمای بدن در طول فعالیت فیزیکی جلوگیری کند.

مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۹ در Deutsches Arzteblatt International منتشر شده است نشان می‌دهد که عرق کردن ممکن است در هنگام شروع آسیب عصبی به‌طور محسوسی افزایش یابد و ممکن است با پیشرفت آسیب عصبی، کم کم ناپدید شود.

فعالیت بیش از حد مثانه

هنگامی که از آسیب عصبی رنج می برید، مثانه شما ممکن است بیش از حد فعال شود و ممکن است مجبور شوید زود به زود آن را تخلیه کنید.

تعداد زیادی از عضلات و اعصاب در بدن باید با هم همکاری کنند تا مثانه را تا زمان نیاز واقعی، بسته نگه دارند. پیام های عصبی بین مغز و عضلاتی که تخلیه مثانه را کنترل می کنند، باعث می شوند این عضو فعالیت طبیعی داشته باشد.

هنگامی که نوعی آسیب عصبی وجود دارد، ممکن است عضلات نتوانند در زمان مناسب سفت یا شل شوند. علاوه بر این، اعصاب آسیب دیده می تواند پیام های غلطی را از مثانه مخابره کنند. همین موضوع باعث می شود فعالیت این اندام بیش از حد طبیعی شود.

زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ یا افراد مبتلا به دیابت نیز ممکن است مشکلات مثانه داشته باشند.

سردرد شدید

سردرد شدیدی که مانند شوک الکتریکی احساس می‌شود، یکی از علائم آسیب عصبی است.

در حقیقت، این شرایط نشان می دهد که شما از نورالژی اکسیپیتال رنج می برید. این عارضه زمانی رخ می‌دهد که یکی از اعصاب موجود در گردن آسیب دیده است. این آسیب می‌تواند به علت التهاب در یکی از ۱۲ اعصاب جمجمه، که عضلات را کنترل می‌کنند و سیگنال های حسی را به سر و گردن حمل می‌کند، رخ دهد.

در این حالت، درد در گردن و پشت سر احساس می شود. این درد ممکن است به صورت درد خسته‌کننده، سوزشی، یا تیز و تیر کشنده توصیف شود.

از دست دادن تعادل بدن

یکی دیگر از علائم آسیب عصبی ایجاد بی تعادل است. هرگز نباید این علامت را نادیده بگیرید، زیرا بی تعادلی خطر زمین خوردن و زخمی شدن را افزایش می‌دهد.

هنگامی که اعصابی که احساسات را کنترل می کنند آسیب می بینند، عدم هماهنگی بین سیگنال مغز و حرکات بدن رخ می‌دهد. این ناتوانی در شناخت موقعیت بدن می‌تواند منجر به زمین خوردن و ایجاد آسیب‌های بیشتر شود.

از دست دادن تعادل بدن می‌تواند به علت بیماری‌هایی مانند پارکینسون رخ دهد. در این بیماری سلول های عصبی مغز آسیب می‌بینند.

منبع: سایت پیام سلامت

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان

 

درماتیت پلک (Eyelid dermatitis ) یک بیماری بسیار شایع بوده که سبب ایجاد خشکی، خارش و تحریک پوست در اطراف پلک می‌شود. این اصطلاح ممکن است به اگزما، پسوریازیس یا درماتیت سبورئیک روی پلک‌ها نیز نسبت داده شود. زمانی که علت ایجاد درماتیت پلک آلرژی یا تحریک باشد، درماتیت تماسی پلک نامیده می‌شود.
علائم مرتبط با درماتیت پلک

درماتیت پلک موجب التهاب پوست نازک و حساس اطراف چشم می‌شود. در این حالت، پلک‌ها متورم، قرمز، خشک و سوزش‌دار شده و می‌تواند یک یا هر دو چشم را تحت تاثیر قرار دهد. در صورتی که این وضعیت همچنان ادامه داشته باشد، در یک فرآیند به نام لیکنیفیکاسیون ضخیم می‌شوند. به گزارش مجله پزشکی آسان طب هنگامی که علت ایجاد این بیماری یک عامل تحریک کننده یا آلرژی باشد، علائم معمولا در عرض چند ساعت یا چند روز پس از تماس با ماده برطرف می‌شوند. علائم باید زمانی که مواد محرک فرو نشست کردند، کاهش یابد.

_ انواع مختلف و علل ایجاد این بیماری

√ درماتیت تماسی آلرژیک: این وضعیت به دلیل واکنش آلرژیک ایجاد شده و سبب التهاب پوست می‌گردد. برخی از محصولات آرایشی یا فلزات مانند نیکل، علل شایع واکنش‌های پوستی آلرژیک هستند.

√ درماتیت تماسی محرک: تماس مستقیم با یک عامل تحریک کننده باعث آسیب به لایه بیرونی پوست شده و صابون‌ها و مواد شوینده نمونه‌هایی از آن‌ محسوب می‌شوند.

√ درماتیت آتوپیک: یک نوع از اگزما است که می‌تواند بر پلک‌ها تاثیر بگذارد.

√ درماتیت سبورئیک: یک بیماری شایع بوده که موجب التهاب پوست شده و اغلب بر روی پوست سر رخ می‌دهد، اما می‌تواند مناطق چرب پوست مانند پلک‌ها را نیز تحت تاثیر خود قرار دهد.

علت دقیق ایجاد این وضعیت مشخص نیست، گرچه به نظر می‌رسد که یک مولفه ژنتیکی بوده و می‌تواند بر روی اعضای خانواده تاثیر بگذارد.

_ روش‌های درمان درماتیت پلک

برای درمان انواع مختلف درماتیت پلک، لازم است که افراد چشم‌های خود را تمیز نگه دارند و از دست زدن به آن پرهیز کنند. این کار به جلوگیری از تحریک بیشتر یا عفونت کمک خواهد کرد. در صورت امکان، شناسایی و اجتناب از عوامل تحریک کننده تماسی و آلرژی‌ها می‌تواند در جلوگیری از ایجاد این بیماری کمک کند. این عوامل می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

مارک‌های خاصی از لوازم آرایشی
کرم‌های ضد آفتاب
عطرها
عینک شنا
قطره چشم
مژه مصنوعی
لنز تماسی محلول
آلرژن‌های هوایی

برای درمان و تسکین فوری درماتیت پلک ناشی از درماتیت آتوپیک (اگزما) یا پسوریازیس فرد می‌تواند از روش‌های زیر استفاده کند:

◊ مرطوب کردن: استفاده از کرم مرطوب کننده می‌تواند خشکی و خارش را کاهش دهد. طیف گسترده‌ای از این دست کرم‌ها با نسخه و بدون نسخه در دسترس هستند. استفاده از آن‌ها برای درمان درماتیت خفیف موثر می‌باشد.
◊ استفاده از مهار کننده‌های کلسینورین: این دارو برای درمان اختلالات التهابی از جمله درماتیت آتوپیک و پسوریازیس استفاده می‌شود. این دارو را هم می‌توان به عنوان کرم و هم به صورت خوراکی مصرف کرد. مهار کننده‌های کلسینورین باید با احتیاط استفاده شوند، زیرا ممکن است عملکر ایمنی را مختل سازند.

◊ استفاده از کورتیکواستروئیدها: برای درمان التهاب و کاهش خشکی پلک، می‌توان از کرم‌های استروئیدی استفاده کرد. در موارد شدید درماتیت یا اگزما، می‌توان قرص کورتیکواستروئید را استفاده کرد. قدرت دارو بستگی به شدت علائم دارد. افراد باید کرم‌های کورتیکواستروئید را به صورت محتاطانه استفاده کنند زیرا ممکن است برخی از اثرات آن‌ها را از دست بدهند. اگر این کرم به مدت زمان طولانی در اطراف چشم مورد استفاده قرار گیرد، خطر گلوکوم وجود دارد. این کرم‌ها همچنین می‌توانند برخی از عوارض جانبی کوتاه مدت مانند آکنه، رشد مو در مناطق درمان شده و نازک شدن پوست را ایجاد کنند. قرص‌های کورتیکواستروئیدی معمولا برای علائم شدید استفاده می‌شوند، زیرا عوارض جانبی آن‌ها می‌تواند جدی باشد. اثرات احتمالی شامل فشار خون بالا، دیابت و استئوپروز است.

_ جلوگیری از بروز این وضعیت

اقدامات زیر ممکن است برای جلوگیری از شیوع درماتیت پلک کمک کننده باشند:

از دست زدن و مالیدن پلک‌ها اجتناب کنید، زیرا این مسئله می‌تواند موجب آسیب بیشتر به پوست و افزایش خطر ابتلا به عفونت شود.

تغییرات غذایی انجام دهید، زیرا آلرژی غذایی می‌تواند موجب درماتیت پلک شود. به طور خاص، محصولات لبنی می‌توانند باعث بروز علائم درماتیت آتوپیک شوند. قبل از انجام تغذیه مناسب، فرد باید با پزشک مشورت نماید.

محصولات ضدخارش را امتحان کنید. داروهای بدون نسخه می‌توانند باعث بروز خارش شوند. استفاده از کمپرس گرم یا سرد نیز می‌تواند کمک کننده باشد.

از مرطوب کننده‌های خاص اجتناب کنید. محصولات حاوی فرمالدئید، لانولین، پارابن‌ها و یا معطر، ممکن است موجب سوزش بیشتر پوست شود.

از لوازم محافظتی چشم استفاده کنید. محافظت از چشم‌ها توسط عینک‌های ایمنی در مقابل عوامل تحریک کننده بسیار موثر خواهد بود.

از مرطوب کننده‌ها استفاده کنید. مرطوب کردن مرتب پلک‌ها به صورت روزانه ممکن است علائم بیماری را از بین ببرد، اما افراد باید احتیاط کنند که چشم‌ها را در معرض مرطوب کننده قرار ندهند.

کمتر از صابون استفاده کنید. حمام کوتاه و استفاده از صابون‌های نرمتر، ضد باکتری و بدون عطر می‌تواند به جلوگیری از این وضعیت کمک کند.

استفاده از لوازم آرایشی را محدود سازید. استفاده از لوازم آرایشی در اطراف چشم مانند سایه چشم یا ریمل مژه و ابرو می‌تواند ناحیه حساس چشم را تحریک کند.

_ عوامل خطرساز ابتلا به درماتیت پلک

پوست اطراف چشم نازک و ظریف است، به همین دلیل چشم‌ها بیشتر دچار حساسیت می‌شوند.

برخی عوامل خاص ممکن است احتمال ابتلا به درماتیت پلک را افزایش دهند که در زیر به آن‌ها اشاره خواهیم کرد:

¤ سن: نوزادان در معرض انواع خاصی از درماتیت از جمله درماتیت سبورئیک هستند.

¤ ژنتیک: بیماری‌های پوستی ممکن است ژنتیکی بوده و زمینه ارثی داشته باشد.

¤ بهداشت شخصی ضعیف: رعایت نکردن بهداشت می‌تواند به این وضعیت منجر شود.

¤ حرفه‌های خاص: برخی از مشاغل به علت مواجهه مکرر با مواد تحریک آمیز می‌توانند احتمال ابتلا به این بیماری پوستی را افزایش دهند. کشاورزان، کارگران ساختمان و کسانی که به تهیه تولید لوازم آرایشی و بهداشتی مشغول هستند، از این دسته از افراد می‌باشند.

¤ داروها: برخی از داروها مانند نئومایسین یا بتابلوکرها می‌توانند باعث بروز درماتیت پلک شوند.

¤ شرایط پزشکی: برخی از شرایط پزشکی مانند تب یونجه، آسم، آکنه یا پسوریازیس نیز ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهند.

منبع: asanteb.com

---

 

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان

 

انسولین هورمونی است که توسط لوزالمعده تولید می‌شود و برای تاثیرگذاری کربوهیدرات و سوخت و ساز چربی مهم است. انسولین، گلوکز جذب شده در خون را به سمت ماهیچه‌ها، کبد و چربی سوق می‌دهد. این یک فرایند مهم است تا از وجود انرژی لازم برای عملکردهای روزمره بدن مطمئن شویم و همچنین برای حفظ قند خون طبیعی نیز الزامی است. در این مقاله قصد داریم تا ارتباط هورمون انسولین و چاقی را بیان کنیم.

چه ارتباطی میان هورمون انسولین و چاقی است؟

در بدن یک فرد چاق گاهی سیگنال­‌های انسولین از بین می‌روند و بافت ­ها دیگر به فکر کنترل سطح قند‌خون نیستند، این می‌تواند منجر به ابتلا به بیماری دیابت نوع دو و سندروم متابولیک شود.

هورمون انسولین یک داروی رایج در درمان دیابت است. این دارو به خودی خود باعث اضافه وزن نمی‌شود، اما چاقی به عنوان یک عارضه جانبی می‌تواند در طی انسولین درمانی رخ دهد. هورمون انسولین در پایین آوردن قند خون بسیار خوب عمل می‌کند و در بعضی موارد افراد به دلیل عدم استفاده کافی بدن از آن قند‌خون بالایی دارند. پس وقتی شروع به دریافت هورمون انسولین می‌کنند، بدن‌شان به استفاده درست از قند می‌پردازد که بعضی اوقات می‌تواند باعث اضافه وزن شود. اضافه شدن وزن یک عارضه جانبی معمول در روند انسولین درمانی است اما لزوما همیشه اتفاق نمی­‌افتد.

به عبارت دیگر وقتی ما نوعی ماده غذایی را مصرف می‌کنیم مخصوصا اگر دارای قند زیادی باشد، باعث ترشح هورمون انسولین در بدن ما می‌شود. هورمون انسولین قند را از خون می‌گیرد و آن را به صورت گلیکوژن ذخیره می‌کند، این امر سبب کاهش قند‌خون می‌شود. قند ذخیره شده در سلول‌های ماهیچه‌ای (به شکل تجمع گلیکوژن) به عنوان یک منبع سوخت برای بدن حساب می‌شود و مقدار اضافه آن به شکل چربی ذخیره می‌گردد.

وجود هورمون انسولین باعث می‌شود که بدن از چربی به عنوان منبع انرژی (سوخت) استفاده نکند، اگر هورمون انسولین در بدن نباشد یا کم باشد بدن از چربی‌ها به عنوان منبع انرژی استفاده خواهد کرد. اگر یک بیمار دیابتی الزامات و پرهیزهای مربوط به تغذیه را رعایت نکند، کالری زیادی به بدنش وارد می‌شود و این مورد سبب اضافه وزن و چاقی او خواهد شد.

انسولین چگونه باعث چاقی می‌شود؟

نکته‌ای که لازم است به آن اشاره نماییم این است که هر چه قند‌خونی که از مصرف مواد غذایی حاصل می‌شود بیشتر باشد، به همان اندازه ترشح هورمون انسولین هم بالا می‌رود.

عکس همین موضوع هم وجود دارد یعنی با مصرف غذایی که قند‌خون را خیلی بالا نمی برد، انسولین کمتری هم ترشح می‌شود و سیستم ذخیره سازی فعال نمی‌گردد. برای این که هورمون انسولین باعث چاقی ما نشود باید تلاش کنیم تا از غذاهایی استفاده کنیم که خیلی نیاز به انسولین نداشته باشند، زیرا تولید انسولین بیش از اندازه باعث افزایش وزن می‌گردد.

در وقت نیاز، گلیکوژن بایستی به گلوکز یا همان قند خون تبدیل شود. برعکس انسولین، هورمون دیگری به نام گلوکاگرل یا گلوکاگون وظیفه لاغر کردن بدن را دارد، این هورمون زمانی ترشح می‌شود که بدن با افت قند خون مواجه باشد و هورمون انسولین در خون نباشد. پس رابطه میان هورمون انسولین و چاقی یک رابطه طبیعی است و نباید درباره آن نگرانی خاصی وجود داشته باشد.

نباید فراموش کرد، میزان قند‌خون در خون (۱ گرم در هر یک لیتر خون) معمولا ثابت می‌ماند، این مورد برای این است که غذای مغز دائما تامین شده باشد. مغز انسان روزانه حدودا صد گرم قند از خون می‌گیرد و مصرف می‌نماید. بنابراین لازم است این صد گرم قند‌خون بلافاصله جایگزین شود. البته قندی که مغز مصرف می‌کند، بیشتر از گلیکوژن کبدی می‌گیرد تا از قندی که تازه تولید شده است.

منبع: آسان طب

---

 

تغذیه نقش اساسی در حیات دارد و عادات روزمره می‌تواند ضامن سلامتی یا بیماری باشد. امروزه بسیاری افراد از بیماری‌های قلبی عروقی رنج می‌برند و مسئله تاسف برانگیز این‌که تغذیه مهم‌ترین علت در بیشتر آن‌هاست.

رژیم غذایی سرشار از چربی‌های اشباع، شکر و هیدرات‌های کربن می‌تواند مستقیما بر سلامت قلب و عروق تاثیر بگذارد. در واقع، این نوع خوراکی‌ها در میان مدت یا طولانی مدت سطح چربی خون را بالا می‌برند، موجب انسداد رگ‌ها می‌شوند و زمینه ابتلا به بیماری‌های مختلف را به وجود می‌آورد.

اما خوشبختانه زمانی که عادات صحیح تغذیه رعایت شود، ریز مغذی‌های مورد نیاز برای پاک‌سازی عروق به بدن می‌رسد و خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی کاهش می‌یابد.

سیر
سیر یکی از سبزی‌جات معطر است که به در تمام دنیا به عنوان یک ادویه بسیار مفید کاربرد فراوانی دارد. همچنین خواص درمانی و ارزش غذایی بالای آن باعث شده تا از قرن‌ها پیش برای بهبود بسیاری از مشکلات سلامتی مورد استفاده بوده است.

ترکیبات آنتی‌اکسیدانی موجود در سیر می‌تواند عملکرد منفی رادیکال‌های آزاد را کم کند و همچنین سطح کلسترول خون را نیز پایین آورد. همچنین ثابت شده است که علاوه بر تاثیر در تنظیم کلسترول خون، موجب رقیق شده خون برای جریان بهتر و کنترل فشار خون نیز می‌شود.

عرق سیر
کاهش چربی خون . تصفیه خون . ضدعفونی کننده بدن . بازکننده قوی رگ‌ها و عروق خونی. تمیز کننده مجاری تنفسی

روغن زیتون
روغن زیتون حاوی اسیدهای چرب ضروری است که در تمیز شدن رگ‌ها نقش دارند و با کاهش کلسترول احتمال خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را کاهش می‌دهد.
ثابت شده است که این روغن نوعی مولکول‌های چرب دارد که احتمال اکسید شدن آن کم است یعنی در دیواره رگ‌ها رسوب نمی‌کند.
می‌توانید روغن زیتون را به انواع سالاد، سوپ، غذا و سس‌ها اضافه کنی و یا هر روز یکی دو قاشق به طور خالص بخورید.

آووکادو
این میوه خواص متعددی برای سلامت قلب دارد که علت آن مقدار بالای اسیدهای چرب ضروری، ویتامین‌ها و مواد معدنی است.
مصرف به اندازه آن تاثیر مثبتی در کنترل کلسترول دارد و چربی‌های سالم را به بدن می‌رساند که عملکرد مطلوب بدن را تضمین می‌کند.

زردچوبه
زردچوبه ادویه‌ای پرکاربرد در آشپزی است که از دوران باستان به خاطر خواص پزشکی نیز مورد استفاده بوده است.
کورکومین؛ ترکیب فعال در آن مانند یک آنتی‌اکسیدان عمل می‌کند که می‌تواند عملکرد رادیکال‌های آزاد را کاهش داده و از سلول‌ها در برابر آسیب‌های اکسایشی محافظت کند. پلی‌فنول‌ها نیز با پیشگیری از ایجاد رسوب در دیواره عروق، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را کاهش می‌دهد.

ماهی دریایی
ماهی‌های دریایی یکی از بهترین منابع اسیدهای چرب امگا ۳ است که برای عملکرد خوب بدن و کاهش کلسترول ضروری هستند.
طی چند سال اخیر مرتب توصیه می‌شود که مصرف ماهی حداقل دو بار در هفته در برنامه غذایی گنجانده شود تا سلامت قلب را تضمین کند. قزل آلا، آزاد، تن، ماکرو و ساردین بهترین انواع این ماهی‌ها هستند.

گوجه‌فرنگی
گوجه‌فرنگی علاوه بر طعم خوشایندی که به انواع غذاها و سالاد‌ها می‌دهد، سرشار از ریز مغذی‌ها و ترکیبات مفید برای بدن است.
مقدار بالای لیکوپن موجود در آن به عنوان یک آنتی‌اکسیدان قوی مانع از اکسایش کلسترول و رسوب آن در دیواره عروق می‌شود. از طرفی گوجه‌فرنگی فیبرهای زیادی دارد که با دفع چربی‌های اضافی به پاک‌سازی بدن کمک می‌کند. همچنین منبع غنی از ویتامین C است که یک آنتی‌اکسیدان طبیعی بوده و قادر است متابولیسم چربی‌ها را بهبود بخشد.

جو دوسر
ارزش غذایی جو دوسر باعث شده تا یکی از بهترین غلات با مقدار فیبر بالا و هیدرات‌کربن پایین باشد.علاوه بر این‌که می‌تواند تا ۷ برابر وزن خود آب جذب کند، مانع از چسبیدن کلسترول به دیواره رگ‌ها نیز می‌شود. به این ترتیب، مصرف منظم جو دوسر عملکرد پیشگیرانه‌ای در ایجاد تصلب شریان و بیماری‌های قلبی دارد.

سیب
خوردن روزانه یک عدد سیب به سلامت عمومی بدن و همچنین سلامت قلب کمک می‌کند. سیب حاوی پکتین است که با اتصال به کلسترول مانع از ایجاد رسوب در رگ‌ها می‌شود. به علاوه فلاونوئید دارد که این آنتی‌اکسیدان‌ها نیز می‌توانند خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را تا ۵۰% کاهش دهند.

بادمجان
بازکننده عروق خونی

زردآلو
باز کننده گرفتگی مجاری عروق

پیاز
بازکننده گرفتگی‌ها وانسداد عروق

تخم جعفری
بازکننده گرفتگی مجاری عروق

طرخون
بازکننده گرفتگی عروق

کدو
بازکننده عروق

گیاه گل ساعتی
باز کننده عروق بواسطه اثر الکالوئیدهای گیاه میباشد.

گیاهان معطر

سبزیجات معطر سرشار از آنتی‌اکسیدان‌ها هستند و این ریز مغذی‌ها سلول‌های ما را از پیری و خطرات قلبی عروقی در امان می‌دارند. توصیه می‌کنیم از این گیاهان معطر به صورت تازه و خشک استفاده کنید. مصرف تره‌فرنگی و رزماری با سیب‌زمینی، جعفری با تخم‌مرغ و همچنین گیاه مریم گلی تأثیر شگفت انگیزی در حفظ سلامتی قلب دارد و بعنوان بازکننده عروق شناخته شده است.

گیاه زوفا

بهتر است بدانید که زوفا برای تصفیه‌ی خون و و بعنوان یکی از باز کننده‌های عروق بشمار می‌رود و دفع چربی‌های مضر بدن فوق‌العاده است. این گیاه را از عطاری تهیه کنید و دمنوش آن را برای پاک‌سازی بدن‌تان از شر توکسین‌ها مصرف کنید. می‌توانید روزانه تا دو فنجان از این دمنوش را میل کنید.

گیاه قاصدک

قاصدک قاصد سلامتی است. در این عصرهای سرد زمستانی یک فنجان دمنوش قاصدک میل کنید تا توکسین‌های بدن‌تان دفع شده و جریان خون‌تان بهبود یابد. کافیست مقداری از این گیاه را با یک فنجان آب جوش و به مدت ۵ دقیقه دم کرده و نوش جان کنید.

گیاه گزنه

لازم است که در مورد خواص گیاه گزنه مطالب زیادی نوشته شود چون این گیاه سزاوار شناخت بیشتری است. گزنه حاوی آهن است و کم‌خونی را کاهش می‌دهد. نوشیدن یک فنجان دمنوش گزنه برای بدن مفید نخواهد بود. گزنه برای تصفیه‌ی سریع خون و حذف توکسین‌های آن فوق‌العاده است. این گیاه ادرارآور بوده و برای تمیزکردن کلیه‌ها و کبد موثر عمل می‌کند.

گیاه آقطی

گیاه آقطی یک ملین خوب و در عین حال تمیزکننده‌ی بدن و ضدعفونی کننده است. این گیاه باعث کاهش حالت نفخ و التهاب‌های بدن می‌شود. گیاه آقطی قابض طبیعی بوده و جزو تصفیه کننده‌های موثر خون محسوب می‌شود. می‌توانید از این گیاه برای پاکسازی کلیه‌ها و کبد استفاده کنید و دمنوش آن را بعد از غذا میل کنید. همچنین می‌توانید از کپسول‌های آن نیز استفاده کنید. البته لازم است که برای مصرف هر نوع مکمل یا قرصی بتدا انظر پزشک‌تان را جویا شوید.

گیاه باباآدم

ما توکسین‌های بدن را از طریق پوست و ادرار دفع می‌کنیم. اما برای افزایش سرعت این روند می‌توانید به گیاه باباآدم اعتماد کنید. گیاه باباآدم یک گیاه تمیزکننده ی ویژه است که برای تصفیه ی خون و سیستم لنفاتیک موثر عمل می‌کند. می‌توانید این گیاه را از عطاری‌ها تهیه کنید. بابا آدم باعث پاکسازی بدن و بهبود جریان خون شده و از احتباس آب در سلول‌ها و نفخ و سنگینی معده پیشگیری می‌کند. این گیاه برای درمان آرتریت، سیاتیک، نقرس، آکنه، کاهش اسیدیته، رفع سنگ کلیه و سنگ کیسه‌ی صفرا و همچنین پیشگیری از بیماری‌های کبدی و صفراوی، درمان عفونت ادرار، هرپس، تب و دیابت و غیره نیز مفید است. می‌توانید روزانه تا دو فنجان دمنوش گیاه باباآدم میل کنید و نتیجه را ببینید. اگر داروی خاصی مصرف می کنید بهتر است قبل از استفاده از گیاهان با پزشک خود مشورت کنید. می‌توانید نظر عطار را در خصوص میزان و نحوه ی مصرف این گیاه جویا شوید.

کرفس
یکی از بازکننده‌های عروق است و در تصفیه خون هم نقش بسزایی دارد

اسفناج
لوتئین موجود در اسفناج علاوه بر محافظت از کوری چشم مربوط به سن، با مانع شدن تراکم کلسترول در دیواره رگ‌ها از حمله قلبی پیش‌گیری می‌کند. پتاسیم و اسیدفولیک موجود در این گیاه بدن را در مقابله با فشار خون بالا محافظت می‌کند.

چای سبز
فلاووانوئید نوعی آنتی اکسیدان موجود در چای سبز خطر بیماری قلبی را نیز کاهش می‌دهد.

انار
انار و آب آن غنی از آنتی‌اکسیدان است که با کاهش دادن آسیب رگ‌های خونی مانع سفت شدن آن‌ها می‌شود و حتی پیشرفت این بیماری را کاهش می‌دهد.

علاوه بر تغذیه، ورزش منظم نیز برای سلامت قلب لازم است. مصرف آب فراوان در سلامت قلب نقش مهمی دارد.

میوه‌های توتی
توت‌فرنگی، شاه‌توت، قره‌قاط… غنی از آنتی‌اکسیدان است که از سفت شدن رگ‌ها پیش گیری می‌کند و در از بین بردن جرم‌های ایجاد شده بر دیواره رگ‌ها موثر است.

انگور
خاصیت این میوه از فلاووانوئید که رنگ بنفش به این میوه می‌دهد، به دست می‌آید. ۳ ماده فلاووانوئید، کورستین و رسویراترول در پوست، ساقه و دانه تا قسمت میانی انگور متمرکز است. فلاووانوئید، مانع اکسیده شدن کلسترول مضر که علت گرفتگی در دیواره‌های رگ‌ها است، می‌شود. علاوه بر آن این ماده خطر لخته شدن خون را که منجر به حمله قلبی می‌شود کاهش می‌دهد.

هویج
بر اساس نتایج پژوهشی که محققان دانشگاه هاروارد انجام داده‌اند، خوردن روزانه حداقل نصف پیاله سبزیجات زرد پررنگ یا نارنجی مثل هویج، به میزان ۲۷ درصد خطر دیابت را کاهش می‌دهد. البته آن‌ها هنوز در این خصوص به نتایج قطعی نرسیده‌اند اما معتقدند که میزان بالای آنتی‌اکسیدان‌های موجود در این سبزیجات عامل این کاهش ۲۷ درصدی‌اند. توصیه می‌کنیم در هنگام مصرف برای خوش طعم کردن این سبزیجات و لذت بردن از خوردن آن‌ها مقداری روغن مثل روغن زیتون به آن‌ها اضافه کنید.

پرتقال
پرتقال میوه‌ی بسیار خوشمزه‌ای است که در عین حال فقط ۶۵ کالری دارد. این میوه همچنین دارای یک نوع فیبر خاصی به نام پکتین است که نه تنها باعث سیری می‌شود و جلوی گرسنگی را می‌گیرد بلکه میزان کلسترول را نیز کنترل می‌کند.

در فصل پرتقال تا می‌توانید از این میوه میل کنید چرا که بسیار آبدارتر و خوشمزه‌تر بوده و به ویژه سرشار از ویتامین است.

نقش عسل در درمان گرفتگی رگ‌های خونی
مصرف روزانه ۴ قاشق عسل از گرفتگی رگ‌های خونی جلوگیری می‌کند. به گفته محققان دانشگاه ایلینویتر کسی که روزانه ۴ قاشق عسل مصرف کند آنتی اکسیدان مواد محافظ بیشتری در خون خود ذخیره خواهد کرد. این مواد از گرفتگی رگ‌های خونی جلوگیری می‌کنند. این محققان به مردانی که بینم ۱۸ تا ۶۸ سال سن داشتند به مدت ۵ هفته هر روز یک لیوان آب با ۴ قاشق عسل دادند و مشاهده کردند آنتی‌اکسیدان آن‌ها بیشتر از دیگران است. گفتنی است آنتی‌اکسیدان ماده‌ای است که از بافت‌های بدن در مقابل اکسیژن تهاجمی محافظت می‌کند. تحقیقات انجام شده در گذشته نیز نشان می‌داده است که عسل به اندازه سیب، موز یا توت‌فرنگی مواد محافظ و آنتی‌اکسیدان دارد.

فلفل دلمه‌ای
حاوی اسیدفولیک است و این ویتامین از گرفتگی رگ‌ها و بروز بیماری‌های قلبی به خصوص در بیماران دیابتی جلوگیری می‌کند. فیبر موجود در فلفل دلمه ای نیز می‌تواند کلسترول خون و حمله های قلبی و سکته را کاهش می‌دهد.

فلفل دلمه‌ای را می‌توان به صورت خام در سالاد خرد و بلافاصله بعد از خرد کردن فلفل دلمه‌ای آن را مصرف کرد، زیرا ویتامین C وقتی در معرض هوا قرار بگیرد (با خرد کردن) از بین می‌رود.

زغال‌اخته مشکل تنگ شدگی عروق را برطرف می‌کند
محققان به افرادی که دارای مشکل تنگ شدن عروق هستند، مصرف زغال اخته را توصیه می‌کنند. زغال‌اخته، عروق خونی تنگ شده را به دلیل رسوب کلسترول و تصلب شرایین گشاد می‌کند. محققان با اعلام این مطلب که تنگ شدن عروق از مهم‌ترین دلایل بروز سکته قلبی به شمار می‌رود، توصیه می‌کنند: گشاد کردن این عروق تنگ شده از مهم‌ترین اقدامات درمانی است که در این میان مصرف زغال اخته می‌تواند بسیار موثر باشد.

لوبیا سیاه
لوبیا سیاه سرشار از منیزیم است و هر فرد بزرگ‌سالی که به میزان کافی از این ماده‌ی معدنی بهره‌مند نباشد حدود دو برابر بیشتر در معرض بالا بودن سطح سرمی CRP قرار خواهد گرفت. CRP شاخص التهابی است که معنی آن به زبان ساده یعنی ابتلا به مشکلات قلبی و عروقی.

نیاز بدن به منیزیم ۳۲۰ میلی‌گرم است و مصرف یک فنجان از این لوبیا ۱۲۰ میلی گرم منیزیم بدن را تأمین می‌کند.

منبع qudsonline.ir

استئوآرتریت چیست؟

آیا می‌دانستید که آرتریت انواع مختلفی دارد؟ در حقیقت، بیش از صد نوع آرتریت وجود دارد. افراد به اشتباه تصور می‌کنند که همه آرتریت‌ها شبیه هم هستند و درمان یکسانی را به کار می‌برند که تأثیر کمی بر درمان آرتریت آن‌ها دارد.

از آنجا که هر نوع آرتریت با دیگری متفاوت است، لذا روش درمانی متفاوتی نیز احتیاج دارد، یعنی تشخیص صحیح نوع آرتریت در هر فردی بسیار سخت است.

با تشخیص صحیح می‌توانید علت دقیق درد آرتریت را بشناسید. سپس می‌توانید راهکارهای مناسب برای کاهش درد را اجرا کنید و فعال شوید.

دو نوع اصلی آرتریت عبارتند از:

۱- استئوآرتریت که آرتریت سایشی و فرسایشی است.

۲- آرتریت روماتوئید که نوع التهابی آرتریت است و زمانی رخ می‌دهد که سیستم‌ایمنی بدن به درستی کار نکند.

نقرس نیز که در اثر تجمع کریستال‌های اسید اوریک در مفاصل بروز می‌کند، نوع دیگر آرتریت است.

آرتریت پسوریاتیک، لوپوس و آرتریت عفونی نیز از انواع دیگر آرتریت‌ها هستند.

استئوآرتریت

استثوآرتریت شایع‌ترین بیماری مزمن مفصلی است. استفاده بیش از حد از مفاصل باعث استئوآرتریت می‌شود.

استئوآرتریت می‌تواند در اثر ورزش‌های طاقت‌فرسا، چاقی یا افزایش سن ایجاد شود.

اگر شما یک ورزشکار هستید، ممکن است هنگام بلند شدن از رختخواب در صبح، دچار درد زانو یا لگن شوید.

افراد ورزشکار یا کسانی که در دوران جوانی دچار یک آسیب مثل تصادف شده‌اند، زودتر دچار استئوآرتریت می‌شوند.

استئوآرتریت در دست‌ها بیشتر اوقات ارثی است و اغلب در زنان میانسال بروز می‌کند.

استئوآرتریت در مفاصلی که سنگینی بدن روی آن‌هاست، شایع‌تر است، مثل مفصل زانو، مفصل بالای ران، مچ پا و ستون فقرات. این نوع آرتریت به تدریج در طی ماه‌ها یا سال‌ها ایجاد می‌شود.

غیراز احساس درد در مفصل مبتلا، در این نوع آرتریت احساس ناخوشی یا خستگی غیرعادی که در سایر انواع آرتریت وجود دارد، دیده نمی‌شود.

در بیماری استئوآرتریت، غضروف مفصل به تدریج از بین می‌رود. غضروف ماده ی نرم و لیزی است که انتهای استخوان‌ها را می‌پوشاند و به عنوان ضربه‌گیر مفاصل عمل می‌کند.

زمانی که آسیب بیشتر می‌شود، غضروف شروع به فرسایش می‌کند و یا به خوبی اول کار نمی‌کند و نمی‌تواند ضربه‌ها را بگیرد. به عنوان مثال فشار بیش از حد روی زانو در اثر چاقی باعث آسیب غضروف مفصل زانو می‌شود. در حقیقت باعث می‌شود غضروف سریع‌تر از حد طبیعی ساییده شود.

زمانی که غضروف مفصل ساییده شود، تاثیر ضربه‌گیری آن کم می‌شود. لذا موقع حرکت مفصل، درد بروز می‌کند.

گاهی اوقات علاوه بر درد، صدای قرچ و قورچ مفصل شنیده می‌شود که در اثر مالش غضروف خشن روی سطح استخوان ایجاد می‌گردد.

خار یا برآمدگی دردناک روی انتهای استخوان ظاهر می‌شود، به خصوص در انگشتان دست و پاها.

زمانی که علامت اصلی استئوآرتریت وجود ندارد، در پاسخ به تخریب غضروف، پوشش مفصل دچار التهاب می‌شود.

۱۰علامت شایع استئوآرتریت

۱- درد عمیق و رنج‌آور

۲- به سختی لباس پوشیدن و یا شانه کردن موها

۳- گرفتن اشیاء به سختی

۴- به سختی نشستن و خم شدن

۵- احساس گرم بودن مفصل موقع دست زدن به آن

۶- خشکی مفاصل هنگام بیدار شدن از خواب برای مدت کمتر از یک ساعت

۷- درد گرفتن مفاصل موقع راه رفتن

۸- احساس خشکی مفاصل بعد از استراحت کردن

۹- ورم مفصل

۱۰- حرکت کم مفصل

۱۰ عامل خطر شایع استئوآرتریت

۱- قرارگیری غیر طبیعی مفصل

۲- افزایش سن

۳- ورزشکار بودن (سایش و آسیب مفاصل در اثر ورزش)

۴- تغییرات فشار و نیرو روی مفصل (انداختن سنگینی بدن روی یک پا)

۵- جنسیت (خانم یا آقا)

۶- استفاده سنگین و مداوم از مفصل

۷- آسیب مفصل در اثر سایر انواع آرتریت

۸- عمل جراحی زانو

۹- استفاده بیش از حد یا آسیب مفصل

۱۰- چاقی یا داشتن اضافه وزن

باکتری روده چیست و چرا اهمیت دارد؟

روده‌ی انسان، جایگاه بیش از ۱۰۰ تریلیون باکتری است که به آن‌ها فلور روده یا جانوران روده می‌گویند. داشتن این باکتری‌ها برای سلامت عمومی، بسیار اهمیت دارد. اما متأسفانه، رژیم‌های غذایی نادرست، سبک زندگی ناسالم و بسیاری از عوامل محیطی می‌توانند تأثیر منفی بر این ریزاندامگان‌های بی‌نهایت مفید بگذارند.

باکتری روده چیست و چرا اهمیت دارد؟

صد‌ها نوع باکتری روده، در روده‌ی شما سکونت دارند. برخی از آن‌ها مفیدند، اما برخی هم نه. بیشتر باکتری‌های روده، متعلق به یکی از این چهار گروه هستند: فیرمیکوت‌ها، باکتروئیدت‌ها، آکتینوباکتری‌ها و پروتئوباکتری‌ها. هر گروه، نقش خاص خودش را در سلامتی شما داشته و نیازمند تغذیه‌های متفاوتی جهت رشد است. باکتری‌های خوب، برای گوارش مهم هستند؛ آن‌ها باکتری‌های مضر و سایر میکروارگانیسم‌های آسیب‌رسان را نابود کرده و تولید ویتامین K، اسیدفولیک و اسیدهای چرب زنجیره کوتاه می‌کنند.

وقتی فلور روده، دارای باکتری‌های مضر بسیار زیاد باشد و باکتری‌های مفیدش به اندازه‌ی کافی نباشد، عدم تعادل روی داده که به آن دیسبیوسیس یا کاهش پروبیوتیک‌ها می‌گویند. دیسبیوسیس و کاهش تنوع در فلورهای روده، منجر به مقاومت انسولینی، افزایش وزن، التهاب، چاقی، بیماری التهابی روده و سرطان روده بزرگ می‌شود؛ بنابراین حفظ باکتری‌های مفید روده بسیار اهمیت داشته و باید فراوانی آن‌ها را تداوم دهیم. در اینجا چند عامل را برایتان می‌گوییم که هرچند ممکن است برایتان عجیب باشد، اما واقعیت این است که می‌توانند به باکتری‌های مفید روده‌ی شما آسیب جدی وارد کنند.

۱. تغذیه‌ی متنوع نداشتن

به طور کلی، فلور روده‌ی سالم، باید غنی و گوناگون باشد. اگر فلور روده، کمبود تنوع داشته باشد، توانایی ریکاوری‌اش از مداخلاتی، چون عفونت و آنتی‌بیوتیک‌ها، محدود خواهد شد. رژیم غذایی شامل طیف گسترده‌ای از غذاهای طبیعی مانند میوه‌ها و سبزیجات و غلات سبوس‌دار، می‌تواند در فلور روده، تنوع و گوناگونی ایجاد کند. اصلاح رژیم غذایی می‌تواند تن‌ها طی چند روز، پروفایل باکتری‌های روده‌تان را تغییر دهد! چون غذاهایی که می‌خورید، مواد مغذی لازم برای رشد باکتری‌ها را فراهم می‌کنند. یک رژیم غذایی غنی از غذاهای سالم و طبیعی، مواد مغذی متنوعی را در اختیار روده‌ی شما می‌گذارد تا بتواند رشد انواع باکتری‌ها را تقویت کرده و در فلور روده‌تان، گوناگونی بیشتری ایجاد کند.

متأسفانه، طی ۵۰ سال گذشته، تنوع غذایی سالم در رژیم غذایی کم شده است و امروزه، ۷۵ درصد از منابع غذایی دنیا، تن‌ها از ۱۲ منبع گیاهی و ۵ منبع حیوانی تأمین می‌شود.

۲. مصرف آنتی‌بیوتیک

یک رژیم غذایی غنی از غذاهای سالم و طبیعی، مواد مغذی متنوعی را در اختیار روده‌ی شما می‌گذارد تا بتواند رشد انواع باکتری‌ها را تقویت کرده و در فلور روده‌تان، گوناگونی بیشتری ایجاد کند

آنتی بیوتیک‌ها داروهای بسیار مهمی هستند که برای درمان عفونت‌ها و بیماری‌های ناشی از باکتری مانند عفونت دستگاه ادراری و گلودرد میکروبی به کار می‌روند. آنتی بیوتیک‌ها یا باکتری‌ها را نابود می‌کنند و یا جلوی تکثیر آن‌ها را می‌گیرند و بدین طریق توانسته‌اند طی ۸۰ سال گذشته، جان میلیون‌ها نفر را از مرگ نجات بدهند. اما یکی از نقاط ضعف این دارو‌ها این است که هم روی باکتری‌های مضر تأثیر می‌گذارند و هم بر باکتری‌های مفید. حتی یک درمان ساده‌ی آنتی‌بیوتیکی می‌تواند موجب تغییرات مضر در ترکیب و تنوع فلور روده شود.

معمولاً آنتی بیوتیک‌ها موجب کاهش کوتاه مدت در تعداد باکتری‌های مفید می‌شوند و می‌توانند به طور موقت، تعداد باکتری‌های مضری، چون کلوستریدیوم را افزایش دهند. اما اثرات بلندمدت هم دارند. بعد از مصرف یک دوز آنتی بیوتیک، بیشتر باکتری‌ها بعد از یک تا چهار هفته برمی‌گردند، اما اغلب به میزان گذشته برنمی‌گردند.

۳. کمبود مصرف پریبیوتیک‌ها در رژیم غذایی

پریبیوتیک‌ها نوعی فیبر هستند که به صورت هضم نشده از بدن عبور کرده و رشد و فعالیت باکتری‌های مفید روده را تقویت می‌کنند. بسیاری از غذا‌ها شامل میوه‌ها و سبزی‌ها و غلات سبوس‌دار، به طور طبیعی حاوی فیبر پریبیوتیک هستند. کمبود این فیبر‌ها در رژیم غذایی می‌تواند به ضرر سلامت کلی گوارشتان باشد. غذاهای غنی از پریبیوتیک شامل عدس، نخود آبگوشتی، انواع لوبیا، جو دوسر، موز، سیب زمینی ترشی، مارچوبه، سیر، تره فرنگی، پیاز و آجیل می‌شود.

مصرف مکمل‌های فیبر پریبیوتیک هم می‌تواند تولید اسیدهای چرب زنجیره کوتاه را افزایش بدهد. این اسیدهای چرب، منبع اصلی غذایی سلول‌ها در روده‌ی بزرگ شما هستند که می‌توانند جذب خون شده و سلامت متابولیکی و گوارشی‌تان را بهبود داده، التهاب را کم کنند و از ریسک ابتلا به سرطان روده بزرگ بکاهند. ضمناً غذاهای سرشار از پریبیوتیک، در کاهش انسولین و کلسترول هم نقش دارند.

پریبیوتیک

۴٫ نداشتن تحرک بدنی مداوم

تحرک یا فعالیت بدنی، به هر حرکتی گفته می‌شود که انرژی صرف کند. راه رفتن، باغبانی کردن، شنا و دوچرخه سواری نمونه‌هایی از فعالیت بدنی هستند. داشتن تحرک بدنی، فواید زیادی دارد که همه‌ی ما به آن آگاهی داریم؛ کاهش وزن، کاهش استرس و کاهش احتمال بیماری‌های مزمن. مطالعات اخیر نشان داده فعالیت بدنی می‌تواند باکتری‌های روده را نیز تحت تأثیر قرار دهد. اگر تناسب اندام داشته باشید و سلامت عمومی‌تان بهتر باشد، بوتیرات بیشتری خواهید داشت؛ یک اسید چرب زنجیره کوتاه که نقش مهمی در سلامت عمومی‌تان دارد.

۵٫ کشیدن سیگار

سیگار از هزاران مواد شیمیایی ساخته شده که ۷۰ درصدشان سرطان‌زا هستند. سیگار کشیدن تقریباً برای همه‌ی ارگان‌های بدن ضرر دارد و ریسک بیماری‌های قلبی و سکته‌ی مغزی و سرطان ریه را افزایش می‌دهد. سیگار همچنین یکی از ریسک فاکتورهای مهم محیطی برای بیماری التهابی روده است. ضمناً سیگاری‌ها دو برابر سایرین مستعد ابتلا به بیماری کرون هستند که نوعی رایج از بیماری التهابی روده است. ترک سیگار می‌تواند تنوع فلور روده را افزایش بدهد.

۶٫ نداشتن خواب کافی

مصرف مکمل‌های فیبر پریبیوتیک هم می‌تواند تولید اسیدهای چرب زنجیره کوتاه را افزایش بدهد. این اسیدهای چرب، منبع اصلی غذایی سلول‌ها در روده‌ی بزرگ شما هستند که می‌توانند جذب خون شده و سلامت متابولیکی و گوارشی‌تان را بهبود داده، التهاب را کم کنند و از ریسک ابتلا به سرطان روده بزرگ بکاهند.

داشتن خواب کافی و باکیفیت، برای سلامت عمومی بسیار مهم است. مطالعات نشان داده کمبود خواب می‌تواند باعث چاقی و بیماری‌های قلبی بشود. خواب از این جهت مهم است که بدن شما فرصت پیدا می‌کند تا خودش را ترمیم کند. ساعت درونی بدن که روی مغز و هورمون‌ها تأثیر می‌گذارد می‌تواند شما را هشیار و بیدار نگه دارد یا به بدن شما بگوید چه زمانی وقت خوابیدن است. پژوهش‌ها نشان داده که روده نیز تابع یک ریتم است. ایجاد اختلال در ساعت درونی بدن که به‌واسطه‌ی کمبود خواب، دیروقت غذا خوردن و شیفتی کار کردن روی می‌دهد می‌تواند تأثیرات مخربی روی باکتری‌های روده بگذارد.

۷٫ استرس زیاد

سالم بودن فقط به‌واسطه‌ی غذای خوب خوردن و تحرک بدنی داشتن و خوب خوابیدن نیست. استرس زیاد می‌تواند اثرات بدی روی بدن از جمله روده‌ها بگذارد. استرس می‌تواند حساسیت را بیشتر کند، جریان خون را کاهش دهد و باکتری‌های روده را تغییر بدهد. مطالعاتی که روی موش‌ها صورت گرفت نشان داد، استرس می‌تواند روی تعداد باکتری‌ها اثر گذاشته و پتانسیل باکتری‌های مضر را بیشتر کند و از تعداد باکتری‌ها مفید بکاهد.

حال به این سوال بپردازیم آیا باکتری های روده می توانند درد مفصلی را ایجاد کند؟

به نظر می‌رسد پیدا کردن ارتباط بین استئوآرتریت و باکتری در روده بعید باشد. با این حال، یک مطالعه جدید ارتباط بین باکتری‌های روده و نقش آنها در استئوآرتریت را نشان می‌دهد.

چاقی با بسیاری از خطرات بهداشتی مرتبط با آن، از جمله دیابت و بیماری قلبی عروقی همراه است. همچنین به شدت با استئوآرتریت مرتبط است.

استئوآرتریت تخریب آهسته غضروف و یا بین دو استخوان در مفصل است. در ایالات متحده، استئوآرتریت بر روی حدود ۳۱ میلیون نفر تاثیر می‌گذارد و عامل اصلی ناتوانی در جهان است، استئوآرتریت نمی‌تواند درمان شود. افرادی که وزن بیش از حد دارند، فشار بیشتری بر روی مفاصل‌شان وارد می‌کنند. و این مساله، دلیل افزایش خطر ابتلا به استئوآرتریت را که با چاقی همراه است، را توضیح داد.

یک مطالعه جدید که در هفته جاری در مجله JCI Insight منتشر شد، نشان داد که این دو شرایط را می‌توان به باکتری‌های روده ارتباط داد. میلیاردها باکتری در روده ما زندگی می‌کنند. آنها برای سلامتی بسیار حیاتی هستند، محققان مرکز پزشکی دانشگاه روچستر در نیویورک تحقیقاتی را برای کشف ارتباط بین رژیم غذایی، چاقی، باکتری روده و استئوآرتریت انجام دادند.

برای شروع، محققان یک رژیم غذایی با چربی بالا برای یک دوره ۱۲ هفته به موش‌ها دادند. آنها به سرعت به مرحله دیابت و چاقی رسیدند و درصد چربی بدن‌شان دو برابر شد و بعد، باکتری کولون حیوانات مورد بررسی قرار گرفت. همان‌طور که انتظار می‌رفت، میکروبیوم آنها خاموش بود؛ روده‌ی آنها پر از باکتری‌های پیش‌التهابی و مقدار اندکی از باکتری‌های سالم و پروبیوتیکی مانند بی‌فیدوباکتری شده بود.
در همان زمان، دانشمندان التهاب گستردهای در بدن موش‌های چاق، از جمله مفصل زانو، مشاهده کردند. محققان به منظور ایجاد استئوآرتریت، منیسک حیوانات یا غضروف پشتی بین استخوان ران و استخوان ساق را از بین بردند. این نوع آسیب معمولا سبب استئو‌آرتریت یا التهاب مفاصل می‌شود. در موش‌های چاق، استئوآرتریت بسیار سریع‌تر از موش‌های کنترل رشد کرد. در واقع، در عرض ۱۲ هفته، تقریبا تمام غضروف موش‌های چاق از بین رفته بودند.

برای مرحله بعدی مطالعه، دانشمندان پروتکل را دوباره شروع کردند: موش‌ها را با یک رژیم غذایی ۱۲ هفته‌ای با چربی بالا چاق کردند. اما این پروتکل آنها شامل یک پری‌بیوتیک به نام الیگوروفروتوز بود. پری‌بیوتیک که نباید با پروبیوتیک اشتباه گرفته شوند، نمی‌توانند درروده موش (یا انسان) تجزیه شوند و بسیاری از باکتری‌های مفید مانند بی‌فیدوباکتری‌ها در حضور آنها رشد می‌کنند.

** پروبیوتیک‌ها و پری‌بیوتیک‌ها امروزه دو موضوع بسیار مهم در تغذیه هستند. با این که مشابه به نظر می‌رسند اما نقش‌های متفاوتی در سلامتی دارند.
پروبیوتیک‌ها و پری‌بیوتیک‌ها هر دو برای سلامت انسان مهم هستند. اما نقش‌های متفاوتی دارند:
پروبیوتیک‌ها: باکتری‌های زنده‌ای هستند که در غذاهای خاص یا مکمل‌ها یافت می‌شوند. آن‌ها می‌توانند فواید بی‌شماری برای سلامتی داشته باشند.
پری‌بیوتیک‌ها: این مواد از انواعی از کربوهیدرات‌ها می‌آیند (اغلب فیبر) که انسان نمی‌تواند هضم‌شان کند. باکتری‌های مفید روده از این فیبرها تغذیه می‌کنند.
باکتری‌های روده که کلاً به آن‌ها فلور نرمال روده می‌گویند، عملکردهای مهم زیادی در بدن دارند. مصرف متعادلی از هردو نوع بیوتیک‌ها، برای حفظ سلامتی بدن لازم است.

این تغییر ظریف اما مهم در رژیم غذایی باعث رشد باکتری‌های سالم شد و باعث کاهش قابل‌توجهی در باکتری‌های پیش‌التهابی شد. نکته مهم این است که التهاب را در مفاصل کاهش میابد. بنابراین، هر چند که درمرحله اول و دوم تحقیق، مفاصل تحت فشار یکسان قرار گرفته بودند، ولی مفاصل موش‌هایی که پری‌بیوتیک دریافت کرده بودند نیز سالم‌تربودند. این تئوری تضمین می‌کند که التهاب، به جای فشار مکانیکی، عامل اصلی استئوآرتریت است و استئوآرتریت درست مثل دیابت، بیماری قلبی و سکته مغزی یکی دیگر از عوارض ثانویه چاقی است و همه آن‌ها التهاب را به عنوان بخشی ازعلت تجربه می‌کنند.
اضافه کردن یک prebiotic به رژیم غذایی علائم دیابت را نیزکاهش داد.

منابع :

۱- سایت تبیان

۲- سایت فردا نیوز

۳- jarahzadeh.com

فشار چشم (انگلیسی: Intraocular pressure) یا IOP فشار مایع داخل چشم انسان است که آن را با نام خستگی چشم هم می‌شناسیم یکی از مشکلات شایع چشمی بخصوص در جوانان است. کره چشم انسان مانند یک گوی است که دارای بافتی نرم است. قسمت پشتی آن را ماده‌ای ژله‌ای به نام زجاجیه و قسمت جلویی آن را مایعی به نام زلالیه احاطه کرده است. زلالیه همانطور که از اسمش پیداست، زلال و شفاف است. این مایع به طور پیوسته تغییر می‌کند و سفتی و فشاری که از طرف جلوی چشم (سطح خارج چشم) حس می‌گردد – و به فشار چشم معروف است – نتیجه نیرویی است که زلالیه به سطح لایه خارجی چشم وارد می‌سازد.

کره چشم انسان تقریبا به شکل یک گوی با ابعاد دو و نیم سانتی‌متر است که بافت نرمی دارد و قسمت پشتی آن با یک ماده ژله‌ای به نام زجاجیه و قسمت جلویی آن با مایعی به نام زلالیه پر شده است. این مایع زلال و شفاف است و به همین سبب به آن زلالیه می‌گویند. مایع زلالیه مدام در حال تغییر است، در چشم ساخته شده و پس از این که نقش خود را در متابولیسم چشم ایفا کرد، از چشم خارج می‌شود.

وجود این مایع در داخل چشم موجب می‌شود چشم‌ها در حالی که کاملا نرم هستند، دارای یک شکل مشخص باشند. در واقع وجود مایع زلالیه موجب ایجاد یک فشار از درون به سطح خارجی در قسمت جلوی چشم می‌شود و ضمن این که موجب حفظ شکل و قوام سطح چشم می‌شود، نقش خود را در زمینه تغذیه و متابولیسم این عضو ایفا می‌کند.

سفتی و فشاری که در سطح خارج چشم از طرف جلو احساس می‌شود و به فشار چشم معروف است، حاصل نیرویی است که مایع زلالیه بر واحد سطح لایه خارجی چشم وارد می‌کند. اگر بنا به دلایلی، مایع زلالیه داخل چشم زیاده از حد تولید و یا خروج آن با مشکل مواجه شود، در آن صورت فشار چشم از حد طبیعی بیشتر خواهد شد.

این‌که فشار چشم شما طبیعی است یا خیر، با اندازه‌گیری این فشار توسط اپتومتریست‌ها یا چشم پزشکان مشخص می‌شود.

در کودکان به جز موارد نادری که یک اختلال مادرزادی وجود دارد، کمتر با مشکل فشار چشم روبه رو می‌شویم. همچنین در دوران جوانی نیز افزایش فشار چشم شایع نیست.

پس از ۴۰ سالگی به دلیل تغییرات ساختاری در چشم، ممکن است فشار چشم افزایش یابد. لذا توجه به این مساله پس از سن ۴۰ سالگی اهمیت بسیاری دارد. طوری که لازم است افراد بالای ۴۰ سال از چگونگی فشار داخل چشم خود مطلع باشند.

روش اندازه‌گیری فشار چشم تونومتری نام دارد که توسط یک چشم پزشک یا اپتومتریست با تجربه، به دقت اندازه‌گیری می‌شود. فشار طبیعی چشم بین ۱۲ تا ۱۸ میلی‌متر جیوه است. به ندرت فشار چشمی از ۱۲ کمتر است، ولی فشار چشم بیشتر از ۱۸ میلی‌متر جیوه فشار بالای چشم محسوب می‌شود و به بررسی‌های تخصصی نیاز دارد. اهمیت فشار چشم بالا به علت آسیب‌هایی است که ممکن است به شاخه‌های عصبی مرتبط با عصب چشم وارد کند.

فشار چشم بالا دقیقا به معنی بیماری آب سیاه نیست، ولی یکی از مهم‌ترین دلایل ایجاد بیماری آب سیاه چشم یا گلوکوم، فشار چشم بیشتر از حد طبیعی است. اگر کسی فشار چشم بیشتر از ۱۸ میلی‌متر جیوه داشته باشد، به عنوان یک فرد مستعد ابتلا به آب سیاه شناخته می‌شود.

آسیبی که در اثر آب سیاه به چشم وارد می‌شود، بیشتر شامل آسیب شاخه‌های عصبی مربوط به میدان بینایی یا بینایی محیطی است. بنابر این ممکن است در تشخیص بیماری گلوکوم، اپتومتریست لازم بداند بینایی محیطی فرد را به کمک آزمون میدان بینایی بسنجد.
بررسی ته چشم و سر عصب بینایی نیز می‌تواند به تشخیص آسیب‌های احتمالی ناشی از آب سیاه کمک کند که در یک ویزیت عمومی اپتومتری، همه این امکانات برای شما فراهم می‌شود.

در صورت تشخیص بیماری گلوکوم یا آب سیاه، اولین اقدام درمانی توسط چشم پزشکان، درمان‌های دارویی است که در بسیاری موارد می‌تواند به‌طور موثری مشکل را تعدیل و بر طرف کند. در صورتی که روش‌های دارویی موثر واقع نشوند، استفاده از روش‌های جراحی توسط یک جراح متخصص چشم می‌تواند برای درمان آب سیاه مفید باشد.

فشار چشم یک موضوع بسیار مهم و با اهمیت است. کره چشم در حد طبیعی دارای فشار است، اما فشار کره چشم می‌تواند در برخی افراد به دلایل مختلف تغییر کرده و بیشتر یا کمتر می‌شود.

تغییر اندازه فشار چشم یعنی بیشتر و کمتر شدن فشار کره چشم، باعث آسیب جدی به چشم خواهد شد. البته در بیشتر موارد، فشار چشم بالا می‌رود و کمتر فشار چشم پایین می‌آید.
فشار چشم بالا به مرور زمان باعث ایجاد بیماری آب سیاه یا گلوکوم خواهد شد و شایان ذکر است که در صورت درمان نشدن به موقع بیماری، آب سیاه منجر به کوری و نابینایی فرد خواهد شد.

_ آیا همه افرادی که فشار بالای چشمی دارند به گلوکوم مبتلا می‌شوند؟

بالا رفتن فشار چشمی می‌تواند باعث بیماری گلوکوم (آب سیاه) شود اما نمی‌توان گفت که تمام افرادی که دارای فشار بالای داخل چشمی هستند حتماً به گلوکوم (آب سیاه) مبتلا می‌شوند لذا بیماران باید به صورت مرتب جهت کنترل فشار داخل چشم تحت نظر چشم پزشک باشند.

زمینه‌های خانوادگی، بیماری دیابت، فشار خون بالا، بیماری‌های چشمی، عفونت‌های چشم، التهابات چشمی و انواع ضربه‌های چشمی در ایجاد فشار چشم بالا موثرند که باید به این موارد و رفع آن‌ها توجه کرد.

_ دلایل افزایش فشار داخل چشمی:

۱- اختلال در جریان مایع زلالیه در بخش زاویه چشم

۲- تولید زلا لیه بیش از حد طبیعی

۳- ضربه به چشم

۴- استفاده از برخی از داروها مانند کورتون‌های استروئیدها

۵- برخی از بیماری‌های چشمی مانند نزدیک بینی ، گلوکوم

۶- دیابت

۷- افزایش سن

۸- سابقه خانوادگی افزایش فشار داخل چشمی

_ علائم و نشانه‌های شایع فشار چشم چیست؟

سوزش چشم
سنگینی در پیشانی و پیرامون کاسه چشم
سردرد پشت چشم‌ها، میان چشم و در مرکز پیشانی یا روی پلک‌ها
قرمزی چشم ها
خشکی یا خماری چشم‌ها
ناتوانی در تمرکز به علت چشم درد یا سردرد
کاهش تیزبینی، تاری دید و دوبینی در موارد حاد آن مشاهده می‌شود.
درد پیرامون چشم ها با نزدیک شدن به شب بیشتر می‌شود اما اغلب با استراحت از بین می‌رود.
شروع فشار چشم معمولا با نزدیک‌بینی است.

کاهش بینایی، تاری دید و سردرد از نشانه‌های بالا رفتن فشار چشم است و درمان آن با دارو و یا عمل جراحی و با تشخیص و صلاحدید چشم پزشک خواهد بود.

یک نوع آب سیاه مادرزادی وجود دارد که وقتی نوزاد به دنیا می‌آید، این بیماری را دارد. پدر و مادر باید به این مسئله اهمیت داده و از همان دوران فرزند را تحت درمان پزشکی قرار دهند.

وقتی فشار کره چشم پایین بیاید، اندازه کره چشم و حجم آن کم شده و بینایی کاهش پیدا می‌کند که البته در بیشتر مواقع فشار چشم بالا می‌رود. به فشار پایین چشم هم باید اهمیت دهیم و نسبت به درمان به موقع آن اقدام کنیم.

معمولا افراد از چهل سال به بالا، باید سالی یک بار فشار کره چشم خود را توسط چشم پزشک بررسی کنند و در صورت ایجاد فشار چشم بالا، تحت صلاحدید پزشک درمان به موقع را انجام دهند، چون بی‌توجهی به این مسئله مهم، سبب آسیب‌های جدی به چشم خواهد شد. لذا لازم است افراد به این نکات مهم توجه کرده و این موارد رعایت کنند.

_ درمان‌های فشار چشم

برای پایین آوردن فشار چشم، معمولا از قطره استفاده می‌شود. تنوع قطره‌های چشمی با توجه به میزان فشار چشم تعیین می‌شود. اگر فشار چشم خیلی بالا بود، دو یا سه نوع قطره برای پایین آوردن آن تجویز می‌شود. اگر فشار چشم با قطره پایین نیاید پزشک می‌تواند از لیزر یا جراحی برای درمان آن استفاده کند. استفاده از قطره‌های چشمی باید به صورت مستمر باشد و قطع نشود و حتما استفاده از آن تحت نظر چشم پزشک باشد. بعد از مدتی استفاده از قطره‌های چشم، باید به چشم پزشک مراجعه شود تا میزان تاثیر گذاری آن را بررسی کند، اگر موثر نبود قطره دیگری نیز به آن اضافه می‌کند یا با استفاده از جراحی مشکل را حل می‌کند.

_ درمان‌های طبیعی فشار چشم

دوری موقت از دستگاه‌های الکترونیکی: شایع‌ترین علت فشار چشم بر اساس تحقیقات، کار با وسایل الکترونیکی است. طبعا دوری از این وسایل می‌تواند در بازگشت سلامت به چشم اثر گذار باشد.
انجام ورزش‌های تسکین‌دهنده چشم: شامل بستن چشم‌ها، چشمک زدن، نگاه به طرفین و جلو، نگاه کردن به صورت چرخشی، خیره شدن به نوک بینی و نگاه کردن به دور و نزدیک.
چشمک زدن: چشمک زدن باعث شل شدن ماهیچه‌ها می شود، و چشم‌ها را روان می‌کند.
استفاده از عینک دودی برای در امان نگه داشتن چشم‌ها از نور آفتاب: نور خورشید یکی از عواملی است که فشار چشم را تشدید می‌کند. سعی کنید از ماندن زیر نور آفتاب خودداری نمایید.
افزایش نور اتاق مطالعه: تلاش و تمرکز برای خواندن کتاب زیر نور کم علائم فشار چشم را تشدید می‌کند.
خواب و استراحت کافی: خستگی بدن باعث قرمزی و خشکی چشم‌ها نیز می‌شود.

منابع:

۱- سایت تبیان

۲- سایت آسان طب

۳- homaeyeclinic.com