بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان

آنزیم‌های پروتئولیتیک به عنوان گروهی از آنزیم‌ها تعریف می‌شوند که مولکول‌های زنجیره‌ای طولانی پروتئین را به قطعات کوتاه‌تر (پپتیدها) و در نهایت به اجزای تشکیل‌دهنده آن، اسید آمینه تقسیم می‌کنند. گاهی اوقات آنزیم‌های پروتئولیتیک پروتئاز، پروتئیناز یا پپتیداز نیز نامیده می‌شوند. دستگاه گوارش شما تعدادی از آنزیم‌های ضروری را تولید می‌کند.

دسته‌های اصلی آنزیم‌های پروتئولیتیک عبارتند از:

Exopeptidases، که در انتهای پروتئین‌ها کار می‌کنند.
اندوپپتیدازها، که مکانیزم‌های کاتالیزوری دارند و در مکان‌های مختلف کار می‌کنند.

نمونه‌هایی از اندوپپتیدازها عبارتند از:

پپسین
آسپارتیک
سیستئین
گلوتامیک
فلئولندپپتیدازها
سرین
ترئونین اندوپپتیداز

کارکرد آنزیم‌های پروتئولیتیک در بدن

طبق نظر دکتر لوراله شروود در کتاب “اصول فیزیولوژی انسانی”، سه نوع آنزیم پروتئولیتیک به شرح زیر وجود دارد که در یک فرم غیر فعال ترشح می‌شوند:

تریپسینوژن
کیموتریپسین
پروکاریسپیدپیداز

سپس محرک‌های خاصی وجود دارد که هر یک از آنها را فعال می‌کند. هر یک از این آنزیم‌های پروتئولیتیک حملات پیوندهای مختلف پپتیدی را حمل می‌کنند و زمانی که پروتئین‌ها به اسیدهای آزاد تبدیل می‌شوند، به راحتی توسط سلول‌های دیواره روده جذب می‌شوند.

بدن انسان نیاز به آنزیم‌های سیستمیک دارد. این آنزیم‌ها، آنزیم‌هایی هستند که به سیستم‌های مختلف نظارتی و ارتباطی بدن و آنزیم‌های مخصوص گوارش کمک می‌کنند تا مواد مغذی مختلف را تجزیه کنند. دکتر “آنتونی جی سیوکوک” در کتاب “آنزیم درمانی” توضیح می‌دهد که آنزیم‌ها باعث ایجاد واکنش‌های بیولوژیکی در بدن می‌شوند و می‌توانند بارها و بارها بر خلاف ویتامین‌ها و مواد معدنی استفاده شوند. آن‌ها برای هر عمل شیمیائی که در بدن ما اتفاق می‌افتد مورد نیاز هستند. سیستم‌ها و اندام‌های زیر همه به آنزیم‌ها وابسته‌اند:

سیستم گوارشی
سیستم‌ایمنی بدن
جریان خون
کبد
کلیه‌ها
طحال
پانکراس
توانایی دیدن
تفکر
احساسات
نفس کشیدن

محصولات پایانی که اثر آنزیم‌های پروتئولیتیک هستند، ترکیبی از زنجیره های پپتید کوچک و اسید آمینه می باشند. مخاطی که توسط سلول های روده ترشح می شود، از دیواره روده در برابر آنزیم های پروتئولیتیک فعال محافظت می کند. این آنزیم پروتئولیتیک، به نام پروتئاز نیز شناخته می شود. سه پروتئین اصلی در بدن پپسین، ترپسین و کیموتریپسین هستند. آنزیم های پروتئازی، پروتئین موجود در گوشت، مرغ، ماهی، آجیل، تخم مرغ و پنیر را هضم می کند. اعتقاد بر این است که آن‌ها برای افرادی که دارای آلرژی غذایی هستند یا افرادی که مشکل هضم پروتئین دارند مفید می‌باشند.
مزایای آنزیم‌های پروتئولیتیک
کنترل التهاب و بهینه‌سازی جریان خون

آنزیم‌های پروتئولیتیک، تنظیم کننده‌های ضروری و مدولاتورهایی هستند که برای پاسخ دادن به فشارهای بدن مورد نیاز می‌باشند. هنگامی که بدن ما تحت تأثیر قرار می‌گیرد، التهاب ایجاد می‌کند و التهاب ریشه بسیاری از بیماری‌ها است. این آنزیم‌ها با کمک به بدن ما، به التهاب پاسخ می‌دهند.

آنزیم‌های پروتئولیتیک کمک می‌کنند که فرایند التهابی، با استفاده از مکانیسم‌های مختلف، از جمله موارد زیر از بین بروند:

کاهش تورم غشاهای مخاطی
کاهش نفوذپذیری مویرگی
حل شدن رسوبات فیبرین
لخته شدن میکرو ترومبو

کاهش ویسکوزیته (رقت) خون، باعث بهبود گردش‌خون و آنزیم‌ها می‌شود. در نتیجه عرضه اکسیژن و مواد مغذی و انتقال مواد زائد مضر از بافت آسیب‌دیده، بهبود می‌یابد.

آنزیم‌های پروتئولیتیک همچنین به تجزیه پروتئین‌های پلاسما و آلودگی‌های سلولی در محل آسیب، به قطعات کوچک‌تر کمک می‌کنند. این امر تا حد زیادی باعث عبور این ضایعات از طریق سیستم لنفاوی می شود و در نتیجه موجب بهبود سریع‌تر تورم شده و سپس درد و ناراحتی در استخوان‌ها و مفاصل آسیب‌دیده را کاهش می‌دهد. این آنزیم‌ها برای بهبود ورزشکاران پس از ورزش مناسبند.

چه آنزیم‌ها التهاب را کاهش می‌دهند؟

تحقیقات نشان می‌دهند که آنزیم‌های زیر به عنوان تنظیم کننده‌های ضروری و مدولاتور پاسخ التهابی عمل می‌کنند:

بروملین
پاپائین
پانکراتین
تریپسین
کیموتریپسین
روتن

کمک به جلوگیری از آترواسکلروز و بیماری قلبی ناشی از دیابت

پاپائین، آنزیم پروتئولیتیک موجود در پاپایا است که ممکن است برای پیشگیری از آترواسکلروز و بیماری قلبی ناشی از دیابت بسیار مفید باشد. پاپایا یک منبع عالی از آنتی‌اکسیدان‌های قوی مانند ویتامین C و ویتامین A است. این مواد مغذی باعث جلوگیری از اکسیداسیون کلسترول می‌شوند. تنها زمانی که کلسترول اکسیداسیون می‌شود، می‌تواند به دیواره‌های رگ‌های خونی آسیب رسانده و پلاک‌های خطرناک ایجاد کرده و در نهایت باعث حملات قلبی یا سکته مغزی شود.

یکی از راه‌هایی که ویتامین C این اثر را در بدن اعمال می‌کند این است که با ترکیب با آنزیم پاراکسوناز، اکسیداسیون LDL و HDL را مهار می‌کند. یک مطالعه منتشر شده در Molecular Imaging تایید کرد که آنزیم های پروتئولیتیک اثرات درمانی ضد آترواسکلروتیک دارند.

کاهش شدت بیماری‌های التهابی روده و کولیت اولسراتیو

مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از آنزیم‌های پروتئولیتیک خاص، به کاهش شدت بیماری‌های التهابی روده کمک کرده موجب بهبودی کولیت اولسراتیو می‌شود. مرکز National Center for Biotechnology Information اعلام کرد که در مطالعات خاص، تجویز خوراکی ۵ میلی‌گرم در روز برمولین به‌طور قابل توجهی باعث کاهش شدت بیماری‌های التهابی روده می‌شود. در یک مطالعه دیگر نیز برملائین باعث بهبود دو بیمار مبتلا به کولیت زخمی مقاوم به درمان شد.

پاک کردن سیستم ایمنی بدن

از جمله فعالیت‌های مهم آنزیم‌های پروتئولیتیک، افزایش قدرت سلول‌های قاتل طبیعی یا همان لنفوسیت‌ها است. سلول‌های قاتل طبیعی قادر به اتصال به سلول‌های خاص توموری و سلول‌های آلوده به ویروس هستند تا آن‌ها را بکشند. آنزیم‌های پروتئولیتیک همچنین می‌توانند پاتوژن‌هایی که عملکرد طبیعی سیستم ایمنی را مهار می‌کنند را تخریب کنند.

در حالی که کمپلکس‌های ایمنی بخش عادی از پاسخ ایمنی بدن هستند، اما وقتی که بیش از حد رخ می‌دهند، می‌توانند علت برخی بیماری‌های کلیوی، التهاب عصبی و برخی از بیماری‌های روماتولوژیک، از جمله آرتریت روماتوئید باشند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد تریپسین، پاپائین و دیگر آنزیم‌های پروتئولیتیک می‌توانند کمپلکس‌های ایمنی بیماری‌زا را از بین ببرند و حتی از تشکیل آن‌ها جلوگیری کرده و باعث افزایش تخلیه لنفاوی شوند.

این اثر یک اثر تحریک‌کننده بر روی سیستم ایمنی است. این اثر به این معناست که آنزیم‌های پروتئولیتیک تقویت‌کننده‌های طبیعی سیستم ایمنی هستند. این باعث می‌شود که این آنزیم‌ها برای افراد مبتلا به بیماری‌های خود‌ایمنی زیر مفید باشند:

آرتریت روماتوئید
لوپوس
اسکلرودرمی
مولتیپل اسکلروزیس

کمک به جلوگیری از سرطان کولون

مواد مغذی موجود در برخی از غذاهای حاوی آنزیم‌های پروتئولیتیک در پیشگیری از سرطان کولون مفید هستند. به عنوان مثال، فیبر در غذاهایی مانند پاپایا قادر به اتصال به سموم سرطانی در روده بزرگ بوده و از سلول‌های کولون محافظت می‌کنند. علاوه بر این، فولات، ویتامین C، بتا کاروتن و ویتامین E در پاپایا هر کدام با خطر کاهش سرطان روده بزرگ هم‌راه هستند.

دارای خواص ضدالتهابی (به خصوص در کولون)

آنزیم‌های پروتئولیتیک از سلول‌های کولون در برابر آسیب‌های رادیکال آزاد محافظت کرده و ممکن است در جذب مواد مغذی درون بدن موثر باشند. به نظر می‌رسد که آن‌ها نه تنها به بدن کمک می‌کنند که پروتئین را تجزیه و هضم کند، بلکه دارای خواص ضدالتهابی بوده و می‌توانند تورم و التهاب را در روده بزرگ کاهش دهند. به‌طور خاص، بروملین و پاپائین به ویژه برای افرادی که دارای بیماری کرون یا سلیاک و زخم گوارشی هستند مفید می‌باشند.

علائم کمبود آنزیم پروتئولیتیک، علل و عوامل خطر

علائم مشخصی وجود دارد که می‌توانند نشان‌دهنده بدن به اندازه کافی آنزیم تولید نمی‌کند یا شما این آنزیم‌ها را به اندازه کافی از رژیم غذایی خود دریافت نمی‌کنید. نشانه‌هایی از کمبود آنزیم عبارتند از:

تولید گاز اضافه در دستگاه گوارش
سوء‌هاضمه
سوزش سر دل
اسهال و یبوست
چین و چروک پوست
سفتی مفاصل
سفید شدن مو
کاهش استقامت یا کمبود انرژی

با گذشت زمان فقدان آنزیم‌های مهم ممکن است باعث علائم زیر شود:

سوء‌هاضمه
لکه‌های پوستی ناشی از سن
آلرژی
مشکلات بینایی
سندرم خستگی مزمن
کاهش حافظه
بیماری‌های مزمن

بهترین منابع غذایی تامین‌کننده آنزیم‌های پروتئولیتیک

با افزودن میوه‌ها و سبزیجات غنی از آنزیم‌ها به رژیم‌های غذایی و مصرف غذاهای غنی شده به‌طور منظم، می‌توانیم سالم‌تر زندگی کنیم.

اما چه مواد غذایی دارای آنزیم‌های پروتئولیتیک زیادی هستند؟

غذاهای خام و تخمیر شده همیشه به‌طور طبیعی آنزیم‌های زیادی دارند. برخی از بهترین منابع غذایی حاوی آنزیم‌های پروتئولیتیک عبارتند از:

آناناس
زنجبیل
پاپایا
کیوی
کلم ترش
ماست
کفیر
سوپ میسو

بهترین راه برای مصرف میوه ها و سبزیجات حاوی آنزیم چیست؟

غذاهای خام و پخته شده حداقل آنزیم‌ها را برای بدن فراهم می‌کنند. تمرکز بر روی موارد زیر می‌تواند حداکثر آنزیم را وارد بدن‌تان کند:

سبزیجات خام
میوه‌های تازه
آب میوه‌های خام
آجیل
دانه‌ها
غلات نپخته یا کمی پخته شده، مانند سبوس گندم
غذاهای تخمیری، مانند کلم ترش، ماست، کفیر و میسو

این غذاهای غنی از آنزیم‌هایی هستند که برای از بین بردن ضایعات سمی انباشته شده و بهبود عملکرد کلی بدن مفید می‌باشند.

این نوع غذاها نه تنها به کاهش فشار خون کمک می‌کند، بلکه به‌طور طبیعی یبوست را از بین می‌برند و به بدن کمک می‌کنند که بیشتر از آنزیم‌ها استفاده کرده و شما را جوان می‌کنند. اگر آرتریت، ضعف در سیستم ایمنی، کمبود مواد مغذی، بیماری التهابی روده و … دارید، غذاهای پروبیوتیک و خام را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. یکی دیگر از مزایای فوق‌العاده این آنزیم‌ها این است که آن‌ها ویتامین‌ها، مواد معدنی و چربی را به سلول‌های خاص بدن منتقل می‌کنند.

هشدارها و عوارض جانبی ناشی از مصرف آنزیم‌های پروتئولیتیک

این آنزیم‌ها معمولا توسط بدن قابل‌تحمل هستند اما عوارض جانبی آنزیم‌های گوارشی گاهی اوقات عبارتند از:

تهوع
اسهال
گرفتگی و درد شکم
گاز
سردرد
تورم
سرگیجه
تغییر در قندخون
واکنش‌های آلرژیک
غیرطبیعی شدن مدفوع

گفته شده است که برخی از آنزیم‌ها مانند آنزیم‌های پاپایا نباید در دوران بارداری مصرف شوند، زیرا ممکن است خطر سقط جنین را افزایش دهند. علاوه بر این، پاپائین و برملائین می‌توانند با لخته شدن خون و داروهای رقیق‌کننده خون تداخل داشته باشند. قبل از مصرف مکمل آنزیمی همیشه با پزشک مشورت کنید، مخصوصا اگر در حال حاضر از دارو استفاده می کنید. اگر سابقه بیماری کبد یا کیسه صفرا یا زخم گوارشی دارید، توصیه می‌شود قبل از مصرف مکمل‌های آنزیمی با پزشک مشورت کنید.

منابع:

1. Digestive Enzymes
2. Molecular imaging of cathepsin B proteolytic enzyme activity reflects the inflammatory component of atherosclerotic pathology and can quantitatively demonstrate the antiatherosclerotic therapeutic effects of atorvastatin and glucosamine
3. Impact of proteolytic enzymes in colorectal cancer development and progression
4. payamesalamat.com
5. Anti-inflammatory activity of a proteolytic enzyme, Prozime-10

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان

گریوز یا بیماری بازدو ( Graves-Basedow disease) نوعی پرکاری اتوایمیون تیروئید است که معمولاً هم‌راه بااگزوفتالمی (بیرون زدن چشم از حدقه) است. گریوز به صورت هیپرپلازی سلول‌های تیروئیدی تظاهر پیدا می‌کند و در اثر تقلیدی انتی بادی IgG بر روی گیرنده هورمون محرک تیروئید (TSH) و فرایند آپپتوزیس در تیروسیت‌ها ایجاد می‌شود.. هیپرتیروئیدی در بیماری گریوز ناشی از اثر مهاری بر روی TSH است که آنتی‌بادی TPO را فعال می‌کند .
هورمون‌هایی که از غده تیروئید ترشح می‌شوند، مسئول کنترل متابولیسم بدن هستند و متابولیسم بدن به طور مستقیم با هورمونی که در جریان خون است مرتبط می‌باشد.

حال اگر به هر دلیل، غده تیروئید بیش از حد معمول کار کند، متابولیسم بدن بیشتر شده، ضربان قلب بالا می‌رود، ترشح عرق بیشتر می‌شود و کاهش وزن رخ می‌دهد.

مشکلات چشمی پرکاری تیروئید که به بیشتر شکل ورم عضلات چشم و بافت‌های آن نمود پیدا می‌کند، سبب بیرون زدن چشم‌ها از حدقه می‌ شود که همین نکته سبب تشخیص سندروم گریوز می‌شود.

اگر مشکلات چشمی مربوط به این بیماری تشدید شود، دچار چشم درد می‌شوید و احساس خشکی چشم می‌کنید.

ماهیچه‌های چشم ضعیف شده و به دلیل ورم، کنترل خود ر ا برای حرکت از دست داده و شخص، مبتلا به دوبینی خواهد شد.

در بعضی موارد نادر هم ورم ماهیچه‌های چشم، سبب ایجاد فشار بر روی عصب بینایی شده و احتمال کورشدن افزایش می‌یابد.

_ شیوع
این بیماری در حدود ۲٪ زنان و ۲/۰٪ مردان را گرفتار می‌کند نسبت شیوع بیماری در افراد مذکر به مونث، یک به ده می‌باشد. سن آغاز بیماری اغلب ۲۰ تا ۵۰ سالگی است و ابتلا به این بیماری قبل از بلوغ نادر است.

_ علایم سندروم گریوز

تظاهرات بالینی گریوز به صورت بزرگ شدن منتشر و یکنواخت غده تیروئید است که حجم آن را به ۲ تا ۳ برابر طبیعی می‌رساند همچنین سفت شدن آن و حتی گاهی شنیده شدن بروئی بر روی غده که به دلیل افزایش میزان عروق غده و جریان خون بسیار فعال آن است از تظاهرات بیماری گریوز می‌باشد.

_ بزرگ شدن غده تیروئید (گواتر)

اختلال خواب

لرزش دست

ریزش مو

افزایش تعریق

ضربان قلب سریع و نامنظم

کاهش وزن

افزایش اشتها

اسهال

خستگی یا ضعف عضلانی

اضطراب

عصبانیت و کج خلقی

مشکلات بارداری

تعداد کمی از بیماران هم علایم ضخیم شدن و قرمز شدن پوست ساق پا را دارند

_ چه کسانی به این بیماری مبتلا می‌شوند؟

هم زنان و هم مردان به این بیماری مبتلا می‌شوند، ولی زنان چند برابر مردان در معرض خطر این بیماری قرار دارند.

در همه سنی رخ می‌دهد، ولی بیشتر در سنین ۲۰ تا ۳۰ سالگی شروع می‌شود.

افرادی که به این بیماری مبتلا می‌شوند، زمینه ژنتیکی در خانواده‌شان دیده می‌شود و اقوام نزدیک آن‌ها سابقه ابتلا به بیماری‌های تیروئید یا بیماری‌های خودایمنی را دارند.

معمولا این بیماری با بیماری‌هایی مانند ویتیلگو (برص)، آدیسون، دیابت نوع یک و لوپوس همراه است.

شدت این بیماری در افراد سیگاری بیشتر است.

_ چه عواملی نقش مهمی را در بروز این بیماری ایفا می‌کند؟

– ژن‌ها : افراد مبتلا استعداد ژنتیکی برای ابتلا دارند.

– جنسیت :هورمون‌های جنسی نقش دارند.

– استرس: استرس‌های روحی شدید منجر به آغاز این بیماری می‌شود.

– بارداری: بارداری بر غده تیروئید اثر دارد و ۳۰ درصد زنان، دوازده ماه قبل از این بیماری، باردار بودند.

– عفونت: ممکن است عفونت آغازگر این بیماری باشد، ولی هنوز بیماری خاصی در این رابطه شناخته نشده است.

_ چگونه متوجه این بیماری شویم؟

اگر علایمی بیماری گریوز را داشته باشید، پزشک به شما یک سری آزمایش می‌دهد تا به تشخیص قطعی برسد. این آزمایش‌ها عبارتند از :

– آزمایش هورمون تیروئید در خون

– عکس رادیوگرافی

– تست آنتی بادی

_ چگونه این بیماری در دوران بارداری کنترل می‌شود؟

بارداری با ایجاد تغییر در هورمون‌های بدن همراه است. تغییر هورمون‌ها بر تیروئید اثر می‌کند و مشکلات تیروئیدی نیز بر رشد جنین اثر می‌گذارند.

در بسیاری از زنان مبتلا به گریوز، علائم بیماری در سه ماهه اول بارداری بدترمی‌شود و در ادامه بارداری، فرد روند بهبود را طی می‌کند.

گاهی علائم بیماری بعد از زایمان هم دوباره بدتر می‌شود. به همین دلیل درمان برای افراد مختلف متفاوت است.

پزشک مربوطه با روش های درمانی مناسب باید این بیماری را در دوران بارداری و پس از آن کنترل کند.

پزشک، میزان هورمون‌های تیروئید فرد را به‌طور منظم چک می‌کند. اگر در سه ماهه اول بارداری، دارویی نیاز بود، آن را تجویز می‌کند. جراحی تیروئید برای افراد باردار به ندرت انجام می‌پذیرد.

_ آیا در هنگام مصرف داروهای بیماری گریوز، می‌توانم به فرزندم شیر دهم ؟

بسیاری از افراد مبتلا به گریوز که دارو مصرف می‌کنند، می‌توانند به فرزند خود شیر دهند. تنها تعداد کمی از افرادی که از داروهای خاص استفاده می‌کنند، نباید به کودک خود شیر بدهند.

در هر صورت برای مصرف دارو در زمان شیردهی، حتما با پزشک مربوطه مشورت کنید تا ضرری برای کودک‌تان نداشته باشد.

_ درمان
درمان طبی (مانند متی‌مازول و پروپیل تیواوراسیل ) ، درمان با ید رادیواکتیو و جراحی گزینه‌های درمان هستند. میزان پاسخ به درمان در درمان طبی حدود ۵۰% و در درمان با ید رادیواکتیو حدود ۸۰% بود که اختلاف واضحی را نشان می‌داد. در کسانی که از ید رادیواکتیو استفاده کرده بودند، میزان هیپوتیروئیدی در یک پیگیری یک ساله حدود ۵۰% بود.

منبع: سایت تبیان

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

شبکیه یک بافت عصبی حساس به نور است که به صورت یک لایه نازک در داخل بخش خلفی کره چشم قرار گرفته است و نور را به پیام‌های عصبی تبدیل کرده به مغز می‌فرستد. بنابراین شبکیه یک نقش کلیدی در فرایند بینایی دارد.

پرده شبکیه بیشتر اکسیژن و مواد مصرفی خود را از یک لایه عروقی به نام مشیمیه (کوروئید) دریافت می‌کند که دور تا دور شبکیه را احاطه کرده است. هر گاه ارتباط شبکیه با مشیمیه زیرین قطع شود به دلیل کمبود اکسیژن و مواد غذایی ابتدا شبکیه کارکرد خود را از دست می‌دهد و فرد دچار مشکل بینایی می‌شود، به علاوه اگر این وضعیت طول بکشد بافت‌های شبکیه به تدریج می‌میرند یا اصطلاحاً دچار نکروز می‌شوند که یک وضعیت غیر قابل برگشت است. به همین دلیل جدا شدگی پرده شبکیه یک اورژانس چشم پزشکی تلقی می‌گردد.

_ سوراخ شبکیه (Retinal tear)

سوراخ شبکیه معمولاً در اثر کشش ناگهانی بخشی از شبکیه ایجاد می‌شود. کره چشم به‌طور طبیعی توسط ماده ژله مانندی به نام زجاجیه پر شده است. در سنین کودکی و جوانی زجاجیه قوام نسبتاً زیادی مثل سفیده تخم‌مرغ دارد و در نتیجه تحرک زیادی ندارد و با فشاری که در داخل به شبکیه وارد می‌کند آن را سر جای خود، چسبیده به دیوار خارجی چشم نگه می‌دارد، به علاوه در سنین جوانی زجاجیه در برخی از مناطق اتصالات محکمی به شبکیه دارد.

اما به تدریج با افزایش سن زجاجیه قوام خود را از دست می‌دهد و حالت شل و آبکی پیدا می‌کند، در نتیجه هم میزان حرکت آن زیاد می‌شود و هم اتصال آن به شبکه سست می‌شود. در این حالت معمولاً بخش‌های عقبی زجاجیه از شبکیه جدا می‌شود، این حالت را جداشدگی زجاجیه خلفی  (posterior vitrous detachment) می‌گویند که حالت بسیار شایعی است و در نهایت در اکثر افراد مسن اتفاق می‌افتد. جداشدگی زجاجیه خلفی به خودی خود بی‌خطر است و فقط باعث ایجاد مگس پران (وجود یک سایه متحرک در میدان بینایی) می‌شود، اما گاهی اوقات در زمان جدا شدن زجاجیه از شبکیه، بخشی از شبکیه نیز کشیده می‌شود و یک پارگی یا سوراخ در شبکیه ایجاد می‌شود. از آن‌جا که سوراخ پرده شبکیه زمینه‌ساز اصلی جداشدگی پرده شبکیه است لازم است کلیه افرادی که جدیداً مگس پران پیدا کرده‌اند تحت معاینه دقیق چشم پزشکی قرار گیرند تا در صورت وجود سوراخ در پرده شبکیه اقدام درمانی لازم برای آن‌ها انجام گیرد.

_ جداشدگی پرده شبکیه : (Retinal detachment)

جداشدگی پرده شبکیه در واقع به معنای جدا شدن لایه‌های عصبی حساس شبکیه از لایه رنگدانه دار شبکیه است (که مسوول تغذیه و متابولیسم شبکیه می‌باشد). از آن جا که این عارضه در صورت عدم درمان مناسب باعث کاهش شدید بینایی می‌شود تشخیص و درمان سریع آن اهمیت فراوانی دارد.

_ جداشدگی پرده شبکیه به سه شکل اتفاق می‌افتد:

• نوع اول که شایع‌ترین شکل جدا شدگی شبکیه است در اثر ایجاد سوراخ در شبکیه پدید می‌آید، به این صورت که پس از ایجاد سوراخ در شبکیه، زجاجیه که حالت آبکی پیدا کرده از راه سوراخ به پشت شبکیه نفوذ می‌کند و آن را از لایه‌های خارجی‌تر جدا می‌کند. تموج مایع همراه با حرکات سر و تأثیر نیروی جاذبه باعث گسترش جداشدگی شبکیه می‌شود، به همین دلیل این نوع جدا شدگی پرده شبکیه می‌تواند به سرعت پیشرفت کند و باعث جدا شدن کامل شبکیه گردد.
• نوع دوم که جداشدگی کششی (tractional detachment) نام دارد وقتی اتفاق می‌افتد که رشته‌های زجاجیه یا بافت‌های غیرطبیعی از سمت داخل شبکیه را تحت کشش قرار دهند و آن را از روی بافت‌های زیرین بلند کنند. این حالت بیشتر در افراد دیابتی اتفاق می‌افتد.
• نوع سوم جداشدگی شبکیه که چندان شایع نیست در اثر تراوش یا ترشح غیر طبیعی مایع در حد فاصل شبکیه و بافت‌های زیرین اتفاق می‌افتد. این حالت معمولاً ناشی از التهاب، خونریزی یا توده‌های غیرطبیعی داخل چشم است و به ندرت به صورت خود به خودی اتفاق می‌افتد.

_ چه کسانی بیشتر در معرض جدا شدگی شبکیه قرار دارند؟

عوامل مختلفی باعث افزایش خطر ابتلا به جدا شدگی شبکیه می‌شود. مهم‌ترین این عوامل عبارتند از:

• سن: جدا شدگی شبکیه به صورت خودبه خودی در افراد زیر ۴۰ سال نادر است و معمولاً در افراد بالای ۵۰ سال رخ می‌دهد.
• نزدیک‌بینی شدید: در این حالت پرده شبکیه نازک و آسیب پذیر است و احتمال ایجاد سوراخ در آن بیشتر از حالت عادی است.
• سابقه جراحی چشمی
• دیابت
• سابقه خانوادگی جداشدگی شبکیه یا سابقه این بیماری در چشم دیگر فرد.
• ضربه شدید به سر و صورت یا چشم
• بیماری، التهاب یا تومور داخل چشمی
• علایم و نشانه‌ها

_ جدا‌ شدگی پرده شبکیه می‌تواند علایم مختلفی را ایجاد کند :

• دیدن جرقه‌های نور در میدان بینایی (به ویژه اگر بخشی از شبکیه تحت کشش باشد احتمال بروز این علامت بیشتر است)
• دیدن اجسام شناور در جلوی چشم که ممکن است به صورت مگس پران، لکه های تاریک یا تار عنکبوت دیده شود.
• تغییر شکل و کج و معوج شدن اشیا مثل وقتی که فرد از پشت یک شیشه موج‌دار به چیزی نگاه می‌کند.
• احساس وجود پرده یا سایه در جلوی چشم
• کاهش دید ناگهانی

باید توجه داشت که جداشدگی پرده شبکیه باعث درد یا قرمزی چشم نمی‌شود و در مراحل ابتدایی هیچ تغییری در ظاهر چشم ایجاد نمی‌کند. بنابراین در صورت بروز هر یک از مشکلات فوق در اسرع وقت به چشم پزشک مراجعه کنید.

_ بررسی و تشخیص جداشدگی پرده شبکیه

وقتی بیماری با علایم فوق‌الذکر به چشم پزشک مراجعه می‌کند، چشم پزشک با معاینه شبکیه، جدا شدگی شبکیه را تشخیص می‌دهد. برای این منظور معمولاً لازم است مردمک با قطره‌های مخصوص باز شود و شبکیه با یک وسیله مخصوص به نام افتالموسکوپ بررسی شود. پزشک در این معاینه با بررسی محل و اندازه و نوع جدا شدگی شبکیه در مورد روش درمانی مناسب تصمیم گیری می‌کند.

در موارد نادری که مثلاً به علت خونریزی، دیدن شبکیه با دستگاه افتالموسکوپ مقدور نباشد سونوگرافی چشم می‌تواند اطلاعات مفیدی در مورد وسعت، محل و گاهی علت جداشدگی شبکیه در اختیار پزشک قرار دهد.

_ درمان جداشدگی پرده شبکیه

تنها درمان مؤثر برای جدا شدگی شبکیه، جراحی است. جدا شدگی شبکیه به هیچ وجه خود به خود و یا با مصرف دارو بهبود نمی‌یابد و باید جراحی هرچه سریع‌تر انجام شود. نوع جراحی مناسب بر اساس محل، اندازه، نوع و شدت جداشدگی شبکیه تعیین می‌شود. دو اصل اساسی در درمان جداشدگی شبکیه عبارتند از:

1. بستن سوراخ‌ها
2. نزدیک کردن شبکیه به لایه‌های زیرین و دیواره خارجی چشم، بطوری که شبکیه بتواند سر جای خود بچسبد.

_ بر این اساس روش‌های درمانی مختلفی برای جداشدگی پرده شبکیه وجود دارد:

_ چسباندن شبکیه با استفاده از لیزر یا انجماد: (Laser Retinopexy)

این روش، روش مؤثری برای بستن سوراخ‌های شبکیه است اما به تنهایی نمی‌تواند جداشدگی شبکیه را درمان کند. در مواردی که شبکیه سوراخ شده اما هنوز جداشدگی شبکیه اتفاق نیافتاده است این روش می‌تواند با بستن سوراخ از جداشدگی شبکیه جلوگیری کند. در این روش که با بی حسی موضعی قابل انجام می‌باشد یا با استفاده از لیزر (از سمت داخل چشم) و یا با استفاده از قلم کرایوتراپی (از سمت خارج چشم) سوختگی‌هایی در دور تا دور لبه سوراخ ایجاد می‌گردد. این سوختگی‌ها باعث چسبندگی بافت ها شده، اتصالات محکمی بین شبکیه و دیواره چشم ایجاد می‌کند. در نتیجه دور تا دور سوراخ بسته می‌شود و راه ورود مایع به پشت شبکیه بسته می‌شود. (لیزر سوختگی حرارتی ایجاد می‌کند، قلم کرایوتراپی بافت را منجمد می‌کند و می‌سوزاند).

_ چسباندن شبکیه با استفاده از گاز (Pneumatic Retinopexy)

در این روش پس از ایجاد بی حسی موضعی، پزشک یک حباب کوچک گاز را به داخل چشم تزریق می‌کند. این حباب گاز در داخل چشم متسع می‌شود و از سمت داخل به شبکیه فشار می‌آورد و آن را در جای خود نگه می‌دارد، به علاوه با فشار آوردن بر روی لبه‌های سوراخ شبکیه باعث بسته شدن سوراخ شده و مانع از نشت مایع به پشت شبکیه می‌گردد. از آن‌جا که گاز در داخل چشم به سمت بالا حرکت می‌کند این روش فقط وقتی موثر است که جداشدگی شبکیه در بخش بالایی کره چشم اتفاق افتاده باشد. برای آن‌که حباب گاز در جای مناسب قرار گیرد معمولاً به بیمار توصیه می‌شود که تا مدتی سرش را صاف نگه دارد و حتی به حالت نشسته بخوابد. حباب گاز معمولاً ظرف ۱۰ روز تا دو هفته جذب می‌شود پس از این زمان معمولاً با استفاده از لیزر یا قلم کرایوتراپی دور تا دور سوراخ شبکیه سوزانده می‌شود تا سوراخ مجدداً باز نشود.

_ باکل اسکلر (Scleral buckle)

این روش، شایع‌ترین روش درمان جدا شدگی پرده شبکیه است. در این روش یک باکل ( یک اسفنج یا نوار سیلیکونی نرم) با بخیه به اسکلرا ( صلبیه یا همان سفیدی چشم) دوخته می‌شود و مثل یک کمربند تنگ دیواره خارجی را به سمت داخل فشار می‌دهد و آن را به شبکیه کنده شده نزدیک می‌کند تا شبکیه فرصت کند در جای خود بچسبد. در صورتی که مایع زیادی در پشت شبکیه جمع شده باشد در حین جراحی این مایع تخلیه می‌شود تا شبکیه سریع‌تر به دیواره خارجی چشم بچسبد. به علاوه در حین عمل لبه سوراخ‌های شبکیه نیز با استفاده از لیزر یا قلم کرایوتراپی بسته می‌شود.

باکل اسکلرا به صورت دائمی در جای خود باقی می‌ماند و نیازی به خارج کردن ندارد ( مگر آنکه مشکل خاصی ایجاد کند). باکل از بیرون دیده نمی‌شود و تغییر بارزی در ظاهر چشم ایجاد نمی‌کند امابه خاطر ایجاد فشار و تغییر شکل کره چشم می‌تواند باعث نزدیک‌بینی شود.

_ ویترکتومی (Vitrectomy)

در مورادی که روش‌های ساده‌تر نتوانند جداشدگی پرده شبکیه را درمان کنند از جراحی پیچیده‌تری به نام ویترکتومی استفاده می‌شود. در مواردی که سوراخ‌های شبکیه متعدد یا بسیار بزرگ باشند یا بخش بزرگی از شبکیه جدا شده باشد، در مورادی که در داخل چشم خون‌ریزی اتفاق افتاده باشد یا شبکیه تحت کشش باشد، معمولاً روش‌های جراحی ساده‌تر موثر نیست و باید از جراحی ویترکتومی استفاده شود. (واژه ویترکتومی به معنای خارج کردن مایع زجاجیه از چشم است). در این روش ابتدا زجاجیه با یک وسیله مخصوص از چشم خارج می‌شود. این وسیله مخصوص با یک تیغه گیوتین مانند بسیار ظریف رشته‌های زجاجیه را می‌برد و آن‌ها را از چشم خارج می‌کند، به این ترتیب کشش از روی شبکیه برداشته می‌شود ، به علاوه در صورت وجود خون‌ریزی در داخل چشم، خون به همین ترتیب شسته می‌شود. سپس به جای زجاجیه سرم نمکی استریل به داخل چشم تزریق می‌شود. (جایگزین کردن زجاجیه با سرم نمکی اختلالی در بینایی فرد ایجاد نمی‌کند). در نهایت سوراخ‌های شبکیه با استفاده از لیزر بسته می‌شود.

گاهی برای آن که شبکیه بهتر در جای خود قرار بگیرد مایعات سنگین (مثل پرفلورون) به داخل چشم تزریق می شود تا شبکیه را در سر جای خود بخواباند، سپس این مایع با سرم نمکی عوض می شود. گاهی هم علاوه بر سرم نمکی یک حباب گاز قابل اتساع به داخل چشم تزریق می‌شود تا بخش‌های بالایی شبکیه را در جای خود نگه دارد.

گاهی همراه با جراحی ویترکتومی از باکل اسکلرا هم استفاده می‌شود تا فشار خارجی هم به چسباندن مجدد شبکیه کمک کند.

در موارد خاصی که روش‌های فوق مؤثر نیستند پس از انجام ویترکتومی ماده خاصی به نام روغن سیلیکون تزریق می‌شود تا کره چشم را از داخل پر کند و با فشار داخلی شبکیه را در جای خود نگـه دارد. وقتی روغن سیلیکون در داخل چشم است دید شدیداً مختـل می‌شود. پس از چند ماه که شبکیه در جای خود چسبید با یک جراحی مجدد روغن خارج و سرم نمکی به جای آن تزریق می‌گردد.

_ مراقبت‌های پس از عمل

پس از جراحی، به خصوص باکل اسکلرا و ویترکتوم  تا چندین روز چشم دردناک و حساس است. معمولاً لازم است قطره‌های آنتی‌بیوتیک تا یکی دو هفته و قطره‌های ضدالتهاب تا چند هفته پس از جراحی استفاده شود. گاهی قطره‌های دیگر (مثل داروهای پایین آورنده فشار چشم و یا قطره‌های گشاد کننده مردمک) نیز استفاده می‌شود. در صورتی که حباب گاز به داخل چشم تزریق شده باشد فرد باید تا یکی دو هفته سرش را صاف نگه دارد و حتی برای خوابیدن هم در وضعیت نیمه نشسته قرار گیرد و به هیچ وجه طاقباز نخوابد.

بطور کلی پس از جراحی شبکیه لازم است فرد مرتباً جهت کنترل وضعیت شبکیه و جلوگیری از عوارض احتمالی به چشم پزشک مراجعه کند.

_ نتیجه جراحی

_ نتیجه جراحی چسباندن شبکیه به دو عامل مهم بستگی دارد:

1. طول مدت زمانی که شبکیه از جای خود کنده شده بوده است.
2. وضعیت مرکز بینایی (ماکولا)

ماکولا یا مرکز بینایی بخش مرکزی شبکیه است که مسئول دید دقیق مستقیم است. در صورتی که قبل از عمل ماکولا از جای خود کنده نشده باشد نتیجه عمل نسبتاً خوب است بطوری که بیش از ۲/۳ بیماران پس از عمل دید کافی برای مطالعه خواهند داشت اما در صورتی که ماکولا از جای خود کنده شده باشد بیمار پس از عمل دید ضعیفی خواهد داشت.

بهترین نتیجه جراحی وقتی اتفاق می‌افتد که پرده شبکیه ظرف یکی دو هفته در جای خود چسبانده شود، در مواردی که جدا شدگی پرده شبکیه مدت زیادی طول بکشد پس از عمل بیمار دید رضایت بخشی نخواهد داشت.

بطور کلی در ۹۰ تا ۹۵% موارد با یک یا چند عمل جراحی شبکیه در جای خود می‌چسبد، اما باید توجه داشت که چسبیدن شبکیه در محل آناتومیک خود لزوماً باعث بهبود دید فرد نخواهد شد. همانطور که گفته شد وضعیت دید پس از عمل به وضعیت ماکولا و مدت زمانی که شبکیه از جای خود جدا شده بوده بستگی دارد. بطور کلی هرچه جداشدگی پرده شبکیه کوچک تر و از مرکز شبکیه دورتر باشد نتیجه جراحی بهتر و هر جه جدا شدگی بزرگ‌تر و به مرکز شبکیه نزدیک‌تر باشد نتیجه بدتر خواهد بود.

_ پیشگیری جداشدگی پرده شبکیه

تشخیص سریع کلید درمان موفقیت آمیز پارگی شبکیه است. اطلاع از کیفیت دید در دو چشم اهمیت اساسی دارد. توصیه می‌شود که کلیه افراد در معرض خطر (افراد نزدیک بین، بیماران دیابتی، کسانی که سابقه شخصی خانوادگی جداشدگی پرده شبکیه دارند) روزانه در منزل دید چشم‌هایشان را کنترل کنند برای این منظور باید دید هر یک از چشم‌ها به صورت جداگانه با بستن چشم مقابل کنترل گردد و در صورت بروز هر تغییری در دید چشم‌ها در اسرع وقت (حداکثر ظرف۲۴ ساعت) به چشم پزشک مراجعه شود.

_ در صورت بروز هر یک از علائم زیر حداکثر ظرف ۲۴ ساعت به چشم پزشک مراجعه کنید:

• احساس وجود پرده یا سایه در جلوی چشم
• دیدن جرقه‌های نوری
• بروز مگس پران جدید و یا افزایش تعداد مگس پران (اجسام شناور در جلوی چشم)
• دیدن شبکه‌های تور مانند در جلوی چشم
• هر نوع کاهش دید ناگهانی

تشخیص سریع جداشدگی پرده شبکیه مهم‌ترین عامل در درمان موفقیت‌آمیز آن است.

منبع: noorvision.com

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان,

اگر بدن تعادل نداشته باشد، عملا حرکتی نخواهد داشت. تصورش را کنید که یک جا نشسته یا ایستاده‌اید، اما گویی دنیا دور سرتان می‌چرخد و تعادل‌تان در حال به هم خوردن است. در این صورت احتمال این‌که بیافتید، خیلی زیاد است.

بدن ما بدون این‌که خودمان متوجه باشیم، از اعضای مختلف مانند چشم‌ها، گوش داخلی، ماهیچه‌ها، مغز و اعصاب کمک می‌گیرد تا راه برویم، بنشینیم، بایستیم و خلاصه این‌که کارهای روزمره‌مان را انجام دهیم. اگر خدای نکرده به خاطر مشکلی این تعادل از بین برود، سرپا ایستادن غیرممکن خواهد بود.

درست است که با افزایش سن و به مرور زمان تعادل بدن دستخوش تغییراتی شده و کمتر می‌شود، اما مشکلات و بیماری‌های متعددی نیز هستند که روی تعادل بدن ما تاثیر می‌گذارند. در نتیجه فرقی نمی‌کند در چه سن و سالی هستید، با وجود این مشکلات امکان این‌که دچار سرگیجه و عدم تعادل بدنی شوید، زیاد است.

_ دیابت کنترل نشده

دیابت کنترل نشده طوفانی در تمامی اندام‌های بدن ایجاد می‌کند. اگر کسی از بیماری خود خبر نداشته باشد و آن را کنترل نکند، دچار مشکلاتی در بینایی، نارسایی کلیوی، آسیب‌های عصبی، اختلالات کلامی و عدم تعادل خواهد شد.

توجه داشته باشید که عدم تعادل معمولا نتیجه‌ی از دست دادن حس‌ها، آسیب‌های عصبی و جریان خون ناکافی به سمت پاها است.

متاسفانه دیابت کنترل نشده می‌تواند به‌طور جدی و خطرناکی به رگ‌های خونی و عصب‌ها آسیب بزند و همین مسئله نیز منجر به بروز مشکلات جدی در پاها می‌شود که حتی تا قطع پاها نیز پیش می‌رود.

_ فلج عصب صورتی

فلج عصب صورتی یا در اصطلاح طب سنتی لَقْوه، بیماری‌ای است که در آن عصب چهره‌ای، فلج می‌شود. شایع‌ترین علت آن فلج بل است.

این بیماری که خیلی آرام و بی‌صدا به سراغ بیمار می‌آید از جمله بیماری‌هایی محسوب می‌شود که علاوه بر درگیر کردن بخشی از اعضای بدن به لحاظ روحی و روانی بیمار را تحت‌تاثیر قرار داده و به مرور برخی بیماری‌های روحی از قبیل افسردگی و اضطراب را در او ایجاد می‌کند. زیرا این بیماری جذابیت، جذابیت و شادابی صورت بیمار را نشانه می‌رود.

در دوران پزشکی امروز، فلج صورت با نام چارلز بل گره خورده است. این بیماری که معمولاً به شکل یک طرفه و یک فلج محیطی صورت است، باعث ضعف ماهیچه صورت در طرف گرفتار می‌شود. بل تعریف کاملی از بیماری شرح داده است اما به لحاظ تاریخی صدها سال قبل از آن پزشکان دیگری این بیماری را شرح داده‌اند.

به اعتقاد این درمانگران قرار گرفتن در معرض بادهای سرد، ابتلا به ویروس و کم‌خونی از جمله مواردی است که امکان ابتلا به این بیماری را در افراد افزایش می‌دهد. از دیدگاه این درمانگران این عوامل و برخی عوامل خارجی دیگر می‌تواند تعادل بدن را به هم زده و با ایجاد اختلال در عملکرد کبد مانع از دفع سموم و مواد موذی از بدن و ابتلا به این بیماری شود.

_ مشکلات گوش داخلی

استخوانچه‌های گوش در ناحیه کاسه چشم به هم متصل می‌شوند و حلزون شنوایی یعنی همان بافت استخوانی دالانی شکل در داخل گوش داخلی روی دید تاثیر گذاشته و تعادل بدن را حفظ می‌کند.

به گفته متخصصین بیماری‌های تعادلی دانشگاه اورگون در پورتلاند، به همین دلیل عفونت گوش می‌تواند باعث بروز سرگیجه و احساس عدم تعادل شود.

معمولا در افرادی که سرگیجه دارند، در قدم اول سلامت گوش‌شان بررسی می شود تا از عدم وجود هر نوع بیماری و عفونت اطمینان حاصل شود.

_ میگرن

افرادی که به میگرن مبتلا هستند به خوبی می‌دانند که دردهای ناشی از این بیماری می‌تواند باعث بروز مشکل ماشین گرفتگی، اختلال دید و حتی برهم خوردن تعادل بدن شود.

مبتلایان به میگرن بیش از پیش نسبت به نور و صدا حساس می‌شوند و تحمل این شرایط برایشان دشوار است. زمانی که سیستم بینایی قادر نباشد از طریق مغز، به درستی محرک‌های بیرونی را دریافت و با آن‌ها برخورد کند، مشکل سرگیجه بروز کرده و تعادل فرد به هم می‌خورد.

نتایج پژوهش‌هایی که در Journal of Vestibular Research به چاپ رسیده است نشان می‌دهد سرگیجه‌های ناشی از میگرن باعث به وجود آمدن انقباض شاهرگ و جریان خون کم به سمت مغز می‌شود.

این نوع سرگیجه‌ها مناطقی از مغز را مورد هدف قرار می‌دهند که وظیفه‌ی کنترل تعادل بدن را به عهده دارند. در نتیجه باعث عدم تعادل بدن می‌شوند.

_ دردها و بیماری‌های مربوط به پا

یکی از علل واضح عدم تعادل بدن به بیماری‌های پا مربوط می‌شود. مشکلات و ناراحتی‌های موجود در پاها مانند پینه، میخچه، خار پاشنه، پادرد و غیره می تواند روی ثبات فرد تاثیر گذاشته و خطر افتادن یا لیز خوردن را افزایش دهد.

در هر صورت، مشکل جزئی یا جدی در سلامت پاها روی تعادل فرد تاثیر منفی می‌گذارد.

_ فشار خون پایین

افت فشار خون زمانی بروز می‌کند که فشار خون در عروق کم باشد و مغز به اندازه‌ی کافی اکسیژن دریافت نکند. این مسئله باعث می‌شود زمانی که فرد به یک باره و سریع از جای خود بلند می‌شود، دچار سرگیجه و سیاهی رفتن چشم و بیهوشی شود.

معمولا زمانی که فشار خون پایین‌تر از ۶۰ روی ۹۰ باشد گفته می‌شود فرد دچار مشکل فشار خون پایین است.

_ مشکلات عصبی

اختلال در سیستم عصبی می‌تواند باعث بروز مشکلات زیادی در تعادل بدن شود، به عنوان مثال افرادی که از بیماری‌هایی مانند ام اس یا پارکینسون رنج می‌برند، یا افرادی که سکته مغزی کرده‌اند و یا مبتلایان به آتروفی مخچه بیشتر در معرض عدم تعادل بدن قرار دارند.

این افراد معمولا کنترل درستی روی پاها و دست‌های‌شان ندارند و به راحتی تعادل‌شان را از دست می‌دهند.

_ مصرف برخی داروها

با وجود اینکه داروها برای درمان و مقابله با یک بیماری تجویز می‌شوند، اما حتما می‌دانید که اکثرشان عوارض جانبی دارند و تاثیر منفی روی تعادل بدن می‌گذارند.

توجه داشته باشید که برخی داروهای آرام‌بخش، داروهای ضدافسردگی، آنتی‌هیستامین‌ها و داروهای کنترل کننده فشار خون می‌توانند باعث بروز مشکلات بینایی، خواب‌آلودگی و سرگیجه شده و به گوش داخلی که مرکز حفظ تعادل بدن است آسیب برسانند.

پس بهتر است در مصرف این قبیل داروها احتیاط کرده و خودسرانه سراغ آنها نروید.

_ استرس

همه ما در معرض استرس قرار داریم و همچون بسیاری چیزهای دیگر، وراثت نقشی تعیین کننده در چگونگی برخورد با آن دارد. اغلب ما، هر روز تنش‌هایی اجتماعی، ارتباطی، اقتصادی، محیطی و … داریم که باید از پسشان برآییم.

جالب است بدانید که استرس، تعادل شیمیایی بدن را بر هم می‌زند. تلاش برای چیرگی بر استرس، منجر به تغییری شیمیایی در بدن می‌شود که بسته به شیوه بدن برای مبارزه با آن، شاید خیلی سریع اتفاق افتد یا سال‌ها بطول انجامد. در کشاکش افزایش وزن یا کاهش چربی، استرس، عاملی اساسی و نیازمند به توجه است. برای رسیدن به حداکثر تناسب، شناخت چگونگی برخورد با استرس، اهمیت زیادی دارد.

پاسخ‌های کوتاه مدت بدن، وابستگی زیادی به هورمون آدرنالین و غده های فوق کلیوی دارند. این غدد تولید کننده هورمون، روی کلیه‌ها قرار دارند.

_ بیماری‌های چشمی

برخی از بیماری‌ها مانند دیابت می‌توانند آسیب جدی به بینایی زده و باعث بروز اختلالاتی در تعادل بدن شوند. اما باید بدانید که خود بیماری‌های چشمی نیز باعث بروز سرگیجه و عدم تعادل می‌شوند.

به عقیده متخصصان چشم، بررسی سالانه‌ی سلامت چشم برای تشخیص بیماری‌های احتمالی و پیشگیری از گسترش آن‌ها مانند آب سیاه، آب مروارید و غیره لازم و ضروری است.

این بیماری‌ها روی درک ما از عمق و ارتفاع تاثیر منفی گذشته و سلامت بینایی را به خطر می‌اندازند. در بیشتر موارد تشخیص زودهنگام این بیماری‌های کمک زیادی در درمان آن‌ها می‌کند.

درمان آب مروارید به بازیابی تعادل بدن کمک زیادی می‌کند.

منبع: هفته‌نامه سلامت