بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, دارونامه , تغذیه سالم

مرکبات به دلیل ویتامین C‌ و آنتی‌اکسیدان‌های فراوانی که دارند تقویت کننده‌ی سیستم‌ایمنی بوده و از پوست در برابر استرس اکسیداتیو محافظت می‌کنند. مثلا لیموترش یک ماده غذایی شگفت‌انگیز است.

لیموترش با کلسیم و منیزیم و مس و پتاسیم زیادی که دارد، بدن را هیدراته نگه می‌دارد و کمک می‌کند تا دچار کمبود مواد معدنی نشوید. همچنین لیموترش یکی از بهترین منابع غذایی ویتامین C‌ می‌باشد که از شما در برابر آنفلوآنزا، عفونت‌ها و پیری زودرس محافظت می‌کند. همین فواید شامل حال آب لیموترش هم می‌شود که مصرف گسترده‌ای به عنوان درمانی برای سنگ کلیه، کلسترول بالا و ناراحتی‌های گوارشی دارد.

ارزش غذایی آب‌لیمو

آب لیموترش یا همان آبلیمو نه تنها تشنگی‌تان را برطرف می‌کند بلکه سرشار از مواد مغذی است. یک فنجان آبلیمو می‌تواند ۱۸۷ درصد از نیاز روزانه‌ی شما به ویتامین C، ۸ درصد از نیاز روزانه‌ی شما به اسید فولیک و ۹ درصد از نیاز روزانه‌‌تان به پتاسیم و ۲ درصد از نیاز روزانه‌‌ی شما به کلسیم را تامین نماید. همچنین آب لیموترش دارای ویتامین A، ویتامین E، تیامین و منگنز نیز هست.

این نوشیدنی گوارا پُر از آنتی‌اکسیدان‌هایی است که از سلول‌ها و بافت‌ها در برابر آسیب‌های رادیکال‌های آزاد محافظت می‌کند. مثلا فلاوونوئیدها دارای خواص ضدالتهابی‌اند و سیستم ایمنی را تقویت می‌کنند. این ترکیبات، آنزیم‌های مغز و سیستم‌های گیرنده را تعدیل می‌کنند و احتمال بیماری‌هایی مانند آلزایمر و پارکینسون را کاهش می‌دهند. آنتی‌اکسیدان‌های موجود در آب لیموترش از میزان بروز بیماری‌های قلبی، فشارخون بالا، سکته مغزی و دیابت نیز کم می‌کنند.

ویتامین C‌ آب لیموترش، سطح رادیکال‌های آزاد بدن را کاهش می‌دهد که می‌تواند برای کُند کردن فرایند پیری مفید باشد. رادیکال‌های آزاد منجر به بیماری قلبی، سرطان و التهاب می‌شوند، بنابراین این ماده غذایی ارزشمند می‌تواند ریسک ابتلا به این بیماری‌ها را کاهش دهد. ضمنا ویتامین C نقش مهمی در جذب آهن، ترمیم بافت، التیام زخم و سلامت پوست دارد. حتی کمبود خفیف ویتامین C هم موجب خونریزی لثه، آنمی، التهاب لثه و نقص در عملکرد سیستم ایمنی می‌شود.

آب لیموترش و سطح کلسترول خون

طبق جدیدترین مطالعات، آب لیموترش می‌تواند سطح کلسترول خون را پایین بیاورد و سلامت قلب و عروق را بهبود ببخشد. این فواید به دلیل بالا بودن میزان فلاوونوئیدها و ویتامین C موجود در آب لیموترش، چشمگیر و قابل توجه‌اند.

مطالعه‌ای که در نشریه‌ی Nutrition منتشر شد دریافت افرادی که سطح ویتامین C در خونشان بالا بوده است، نسبت به افرادی که کمبود ویتامین C داشتند، تری‌گلیسیرید و کلسترول خونشان پایین‌تر بوده و متابولیسم‌شان نیز از سلامت بهتری برخوردار بود. ضمنا احتمال اختلالات ادراکی نیز در این افراد پایین‌تر بوده است. دیگر مطالعات نیز نشان داده‌اند مصرف متفورمین با ویتامین C‌ نسبت به مصرف متفورمین به تنهایی، برای کنترل دیابت موثرتر است.

به نظر می‌رسد اگر آب لیموترش همراه با سیر مصرف شود بهترین عملکرد را دارد. در مطالعه‌‌ای در سال ۲۰۱۶، بیمارانی که کلسترول و تری‌گلیسیرید خونشان بالا بود و روزانه یک قاشق غذاخوری آبلیمو و ۲۰ گرم سیر مصرف می‌کردند توانسته بودند کلسترول مجموع، کلسترول LDL و فشار خون خود را نسبت به کسانی که یا سیر خورده بودند و یا آب لیموترش نوشیده بودند، خیلی بیشتر کاهش بدهند.

پایین بودن سطح کلسترول خون معادل سلامت بهتر سیستم قلب و عروق است. نوشیدن آب لیموترش راهی کاملا طبیعی و بدون عوارض برای حفظ عملکرد بهینه‌ی قلب و دریافت ویتامین C بیشتر است. ضمنا، پوستتان نیز ظاهری شاداب‌تر، جوان‌تر و درخشان‌تر پیدا خواهد کرد.
این نوشیدنی طبیعی حاوی لیمونن، پتاسیم و آنتی‌اکسیدان‌هایی است که می‌توانند ریسک بیماری قلبی را کاهش دهند. مطالعه‌ای نشان می‌دهد یک دوره‌ی فقط چهار روزه سم زدایی با عسل و آبلیمو می‌تواند شاخص توده بدنی را پایین بیاورد، چربی‌ بدن و تری‌گلیسیرید را نیز کاهش بدهد.

آب لیموترش را چگونه مصرف کنیم؟

بسته به ذائقه‌‌تان می‌توانید صبح ناشتا یا هر زمانی در طول روز، آبلیمو بنوشید. می‌توانید یک قاشق عسل، چند برگ نعنای تازه یا مقداری زنجبیل تازه هم به آن اضافه کنید. این کار طعم خوشایندتری به آبلیمو می‌دهد و خواص آن را نیز بیشتر می‌کند.

یک راه دیگر هم این است که آبلیموی تازه را به سالادها و سبزیجات بیفزایید. همچنین می‌توانید در اسموتی‌ها و دمنوش و چایتان که کمی خنک شده است، نیز آبلیمو بریزید. یادتان نرود که آبلیموها و آبمیوه‌های صنعتی دارای مواد مصنوعی‌اند، بنابراین خودتان در خانه آبلیمو و شربت لیموناد تهیه کنید و به صورت تازه مصرف کنید تا از تمام فواید این میوه‌ی بی‌نظیر بهره‌مند شوید.

آب‌لیمو برای کاهش تری‌گلیسیرید خون

تری‌گلیسریدها نوعی چربی هستند که اگر به میزان سالمی باشند برای سلامتی مفیدند، اما اگر از حد بگذرند می‌توانند موجب مشکلات جدی شوند که با قلب و کبد و لوزالمعده مرتبط اند.
به همین دلیل راهکارهای خانگی زیادی توصیه شده‌اند که می‌توانند به ما کمک کنند میزان تری گلیسرید خون خود را کنترل کنیم. مثلا یک لیوان آب مرکبات با تامین مواد مغذی مهم و ویتامین‌ها برای بدن از هر جهت کمک خوبی به سلامتی ماست.

آب لیموترش و آناناس

اگر به دنبال یک راه طبیعی برای کنترل سطح کلسترول و تری گلیسرید خونتان هستید، آناناس و لیموترش می‌توانند یک راه حل عالی باشند. برای تهیه‌ی این نوشیدنی اول چند تکه آناناس را با یک لیوان آب در میکسر بریزید، سپس آب لیموترش را به آن اضافه کرده و خوب مخلوط کنید.
فیبر محلول‌ موجود در این نوشیدنی به کاهش تجمع چربی‌ها در خون کمک کرده و در نتیجه سطح تری گلیسرید خون را پایین می‌آورند و ضمنا جلوی بالا رفتن کلسترول را هم می‌گیرند. این نوشیدنی را روزی دو بار بنوشید؛ یک بار صبح و یک بار شب.

توجه:

با همه‌ی خواص ذکرشده از آب‌لیموترش تازه باید این را نیز بدانید که خاصیت کاهندگی کلسترول و یا به طور کلی چربی خون این نوشیدنی به این معنا نیست که مثلا اگر چربی خونتان بالاست با خیال راحت فست‌فود و یا مثلا کله‌پاچه بخورید و فکر کنید با خوردن یک لیوان مخلوط آب و آب لیموترش تمام چربی غذا را از بین برده‌اید!

اثر کاهندگی چربی خون لیموترش در چهارچوب یک رژیم غذایی سالم و متعادل است که معنا پیدا می‌کند.

منبع: tebyan.net

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, دارونامه ,تغذیه سالم

رفلاکس چیست؟

غذایی که می‌خوریم از طریق لوله‌ای به نام مری وارد معده می‌شود. هضم غذا در معده توسط اسید و شیره معده آغاز می‌گردد. دیواره معده به دلیل تماس مداوم با اسید و شیره معده در مقابل اثرات مخرب آنها مقاوم شده است و بالعکس دیواره مری به دلیل اینکه به‌طور معمول در معرض تماس با اسید و شیره معده نیست دفاع مناسبی هم در برابر این عوامل ندارد. در حالت طبیعی دریچه ا ی بنام دریچه مری بین مری و معده قرار دارد که اجازه می‌دهد غذا از مری وارد معده شود، ولی از بازگشت غذا و شیره معده به مری جلوگیری می‌کند.

اگر دریچه مری وظیفه خود را به درستی انجام ندهد، یعنی به خوبی بسته نشود یا بی‌موقع باز شود، اسید و شیره معده به داخل مری بر می‌گردند. همان‌طور که قبلا ذکر شد دیواره مری در برابر اسید و شیره معده آسیب‌پذیر است. بنابراین در شرایطی که دریچه مری کار خود را به درستی انجام ندهد، بازگشت اسید و شیره معده به داخل مری باعث آزردگی مری می‌گردد. به بازگشت غیر‌عادی اسید و شیره معده به داخل مری و آزرده شدن مری در اثر تماس با این عوامل، بیماری رفلاکس معده به مری یا اصطلاحاً رفلاکس گفته می‌شود.

علایم رفلاکس کدامند؟

• مهم‌ترین علایم رفلاکس عبارتند از:

۱- ترش کردن: یعنی احساس بازگشت مایع تلخ یا ترش از معده به دهان

۲- سوزش زیر جناغ سینه.

•  علاوه بر این‌ها، بیماران مبتلا به رفلاکس ممکن است علایم دیگری هم داشته باشند.
• این نشانه‌ها عبارتند از: درد در زیر جناغ سینه، گیر کردن غذا، حالت تهوع (به خصوص هنگام صبح)، باد گلو و آروغ زدن‌های مکرر، جمع شدن بیش از حد بزاق در دهان و سرفه‌های مکرر بدون علت، تلخ شدن دهان و برگشت آب و مواد غذایی از معده به دهان.

باید توجه داشت که اگر چه علایم مهم رفلاکس، ترش کردن و سوزش زیر جناغ سینه هستند، اما بسیاری از بیماران مبتلا به رفلاکس این علایم را ندارند و فقط از سایر علایم ذکر شده شکایت می‌کنند.

رفلاکس باعث چه مشکلاتی می‌شود؟

رفلاکس اصولا بیماری آزار‌دهنده‌ای است. علایم رفلاکس فرد مبتلا را آزار می‌دهند و می‌توانند در فعالیت‌ها و کارهای روزانه او اختلال ایجاد کنند. همچنین برخی علایم رفلاکس با بیماری‌های دیگر اشتباه می‌شوند. مثلا درد قفسه سینه ناشی از رفلاکس با دردهای قلبی اشتباه می‌شوند. در چنین مواردی حتما باید بیماری خطرناک‌تر (در این مورد بیماری عروق قلب) به دقت بررسی شود و از نبودن مشکل قلبی مطمئن شویم و سپس به رفلاکس بپردازیم چرا که همان‌طور که گفته شد رفلاکس عمدتا بیماری آزاردهنده‌ایست نه خطرناک.

از سایر عوارض رفلاکس بروز خراشیدگی و زخم در ناحیه مری می‌باشد که با تشخیص به موقع و درمان مناسب رفلاکس، به راحتی می‌توان این عوارض را کنترل کرد.

چرا رفلاکس ایجاد می‌شود؟

هنوز به درستی علت ایجاد رفلاکس مشخص نشده اما به خوبی می‌دانیم که برخی عوامل باعث بروز و تشدید رفلاکس می‌شوند.

مهم‌ترین این عوامل عبارتند از:

۱٫ پرخوردی؛

۲٫ سریع غذا خوردن و کامل نجویدن غذا یا غذا خوردن با استرس و نگرانی؛

۳٫ مصرف غذاهای بسیار چرب، تند و شور؛

۴٫ مصرف ادویه و فلفل زیاد، سیب‌زمینی سرخ شده؛

۵٫ مصرف غذاهای حاوی ادویه و سیر و پیاز و نگهدارنده‌های نظیر سوسیس و کالباس و سایر آنچه که به فست‌فود معروف هستند (ساندویچ و پیتزا ) و …

۶٫ مصرف انواع سس‌های چرب و پرنمک (به خصوص سس قرمز)؛

۷٫ مصرف مرکبات ترش (مثل پرتقال و نارنگی ترش)؛

۸٫ مصرف کافئین زیاد (شکلات، قهوه، نسکافه)؛

۹٫ مصرف زیاد چای به خصوص اگر پررنگ بوده و تازه دم نباشد (به مقدار زیاد)؛

۱۰٫ مصرف نان‌هایی که خمیر آن‌ها به خوبی نمی‌پزد مثل نان باگت، نان سفید و نان بربری؛

۱۱٫ چاقی و افزایش وزن؛

۱۲٫ دراز کشیدن در فاصله کوتاه پس از غذا؛

۱۳٫ سیگار کشیدن و مصرف دخانیات؛

۱۴٫ مصرف الکل و نوشابه‌های گازدار؛

۱۵٫ استرس و فشار روانی و عصبی؛

۱۶٫ پوشیدن لباس‌های تنگ؛

۱۷٫ صحبت کردن حین غذا؛

۱۸٫  حجم زیاد غذا در وعده.

چگونه می‌توان از بروز علایم رفلاکس جلوگیری کرد؟

پرهیز از مواردی که در بالا ذکر شده است می‌تواند به بهبود علایم رفلاکس و پیشگیری از بروز آن کمک کند. بنابراین خوردن غذا به اندازه، پرهیز از پرخوری، کاهش مصرف فست‌فود، نوشابه‌های گاز‌دار، سس آماده به خصوص سس قرمز و غذاهای سنگین و بسیار چرب، کم کردن نوشیدن چای، ترک سیگار و قلیان، کاهش وزن و داشتن برنامه منظم ورزشی (حداقل روزانه ۳۰ دقیقه پیاده‌روی) در کاهش علایم یا پیشگیری از رفلاکس موثر هستند.

همچنین کنترل استرس و تعدیل فشارهای روانی در کنترل رفلاکس بسیار موثر است. ممکن است آدامس جویدن در بهبود علایم در بعضی افراد موثر باشد.

 روش مناسب در برخورد با رفلاکس کدام است؟

همان‌طور که گفته شد رعایت برخی توصیه‌های تغذیه ای، روش زندگی مناسب و کاهش استرس می‌توانند رفلاکس را کنترل کنند. اگر با این روش ها در مدت کوتاه علایم بهبود چشمگیر نباشد بهتر است به پزشک مراجعه کنیم. پزشک معالج با توجه به علایم و انجام معاینات لازم، بررسی‌های مناسب را انجام و درمان را شروع خواهد کرد.

براساس مطالعات انجام شده در کشور ما، حدود یک پنجم افراد مبتلا به رفلاکس همزمان زخم های معده یا اثنی‌عشر دارند و حدود نیمی از افراد مبتلا به رفلاکس روده تحریک‌پذیر نیز دارند.

بنابراین بررسی و تشخیص و درمان مناسب بیماریهای همزمان از اهمیت به سزایی برخوردار است. همانطور که اشاره شد استرس و فشارهای روانی از عوامل مهم تشدید و بروز رفلاکس هستند. توجه کافی به این مطلب و در صورت لزوم برخورداری از کمک مشاورین و روانپزشکان می توانند بسیار کمک کننده باشد.

بیماریهای کمیابی هم هستند که می توانند با علایم رفلاکس خود را نشان دهند. پزشک شما می تواند در مواقع لزوم به بررسی و تشخیص این موارد نیز بپردازد.

درمان رفلاکس چگونه است و چه مدت طول می‌کشد؟

خوشبختانه امروزه داروهای بسیار موثری برای رفلاکس وجود دارند. مهمترین داروهایی که به این منظور به کار می روند داروی امپرازول و هم خانواده‌هایش نظیر پانتوپرازول، رابیپرازول و لانسوپرازول هستند.

علاوه بر این‌ها داروهایی نظیر رانیتیدین و فاموتیدین نیز می‌توانند در برخی موارد موثر باشند. پزشک معالج درمان را شروع می کند و برحسب نیاز آن را ادامه خواهد داد.

در بیش از نیمی از موارد، فرد مبتلا به رفلاکس نیاز به درمان دراز مدت (سال‌ها) با دارو دارد. داروهایی نظیر امپرازول را می‌توان برای مدت طولانی (حتی سال‌ها) استفاده نمود. اگر چه عوارض معدودی با این داروها گزارش شده است، اما در مجموع کنترل علایم رفلاکس در دراز مدت با این دسته داروها بسیار موفقیت‌آمیز و مطمئن است.

آیا عمل جراحی برای درمان رفلاکس کمک کننده است؟

در بیمارانی که به خوبی به درمان با دارو جواب می‌دهند و علایم‌شان کنترل می‌شود اما با کم کردن یا قطع دارو علایم برمی‌گردد امکان انجام اعمال جراحی ضد‌رفلاکس وجود دارد. عمل جراحی برای افرادی که پاسخ مناسبی به درمان دارویی نداده‌اند مناسب نیست. امروزه این اعمال جراحی به روش لاپاراسکوپیک انجام می‌شوند. انجام عمل جراحی می‌تواند عوارضی داشته باشد که معمولا کوتاه مدت و گذرا هستند. در مورد میزان موفقیت عمل و نتایج درازمدت آن به‌طور خلاصه می‌توان گفت که حدود ۷۵ درصد افرادی که عمل آن‌ها موفقیت‌آمیز بوده باشد پس از ده سال نیز مشکلی نخواهد داشت. اما در حدود ۲۰ تا۳۰ درصد افراد ممکن است پس از عمل نیز مجددا نیاز به مصرف دارو داشته باشند. ضروری است که قبل از تصمیم به عمل جراحی با پزشک متخصص گوارش مشورت شود.

منبع: rpsi.ir