بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان. , تغذیه سالم

به گزارش سایت livescience.com

این‌که برخی از افراد دچار اضافه‌وزن نمی‌شوند، علت‌های مختلفی دارد و نمی‌توان گفت صرفا به متابولیسم سریع‌تر مربوط است.

این یکی از بی‌عدالتی‌های بزرگ زندگی است: برخی افراد برای حفظ وزن مناسب خود باید مواظب غذاخوردنشان باشند؛ درحالی‌که برخی دیگر تا دلشان می‌خواهد شیرینی می‌خورند و همان نتیجه را به‌دست می‌آورند. راز این موضوع چیست؟ چرا برخی افراد دچار اضافه‌وزن نمی‌شوند؟

کاتلین ملانسون، استاد تغذیه و علوم غذایی در دانشگاه رود آیلند گفت:

«پاسخ ساده‌ای برای این پرسش وجود ندارد. عوامل ژنتیکی و تغذیه‌ای و حتی رفتاری وجود دارند که در این زمینه دخیل هستند و اندازه‌ی تأثیر هرکدام از این عوامل در افراد مختلف متفاوت است.»

ادراک یکی از عوامل مهمی است که با نوع بدن یا متابولسیم ارتباطی ندارد. ملانسون گفت بسیاری از افراد که به‌نظر می‌رسد بدون افزایش وزن هرچه دوست دارند می‌خورند، درواقع بیشتر از سایر ما غذا نمی‌خورند. برای مثال، دوست شما که هر روز بستنی می‌خورد، ممکن است این کالری‌های اضافه را با خوردن مقدار کمتری غذا در وعده‌های دیگر جبران کند یا شاید هنگام خوردن پیتزا، آن‌ها به‌آرامی می‌خورند و پس از چند تکه سیر می‌شوند.

دکتر فرانک گرینوی، مدیر ارشد پزشکی مرکز پژوهش‌های زیست‌پزشکی پنینگتون گفت:

«اگر کالری‌های این افراد را اندازه بگیرید، ممکن است به‌اندازه‌ای که فکر می‌کنید، غذا نخورند؛ درحالی‌که آن‌ها ممکن است از غذاهای پرکالری بخورند، مانند افراد دیگر پرخوری نمی‌کنند.»

فعالیت بدنی نیز ممکن است تأثیرگذار باشد؛ اما حتما لازم نیست در باشگاه انجام شود. ملانسون گفت:

«برخی از افراد تحرک بیشتری دارند؛ حتی اگر لزوما ورزش‌کار نباشند. برای مثال، آن‌ها ممکن است پرتحرک یا سریع و شغل فعالی داشته باشند یا تمام روز را به‌دنبال کودکان خود در حال حرکت باشند. حتی شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد برخی از افراد ازنظر ژنتیکی این تمایل را دارند که بخواهند بدن خود را بیشتر حرکت دهند. همچنین، آن حرکت اضافی می‌تواند باعث سریع‌ترشدن متابولسیم بدن شود یا بر میزان انرژی‌ای اثر بگذارد که بدن در طول روز مصرف می‌کند.»

هرچه بیشتر تحرک داشته باشید، تعداد و میزان فعالیت میتوکندری‌های موجود درون سلول‌های عضلات شما بیشتر می‌شود. میتوکندری‌ها نیروگاه‌هایی هستند که انرژی تولید و از انرژی برای حرکت استفاده می‌کنند. هرچه تعداد میتوکندری‌ها بیشتر باشد، بدین‌معنا است که کالری بیشتری سوزانده می‌شود.

دکتر اینس باروسو پژوهشگری در دانشگاه کمبریج انگلستان است که روی ژنتیک چاقی مطالعه می‌کند. وی گفت:

«شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد بدون ورزش برخی از افراد درمقایسه‌با دیگران کالری بسیار بیشتری می‌سوزانند؛ اما ممکن است تفاوت‌های فیزیولوژیکی وجود داشته باشد که به برخی افراد اجازه دهد به‌طور طبیعی و بدون رعایت محدودیت‌های شدید، مقدار کالری مصرفی را تعدیل کنند.»

آبشارها‌یی از سیگنال‌های عصبی و هورمون‌های در حال گردش در خون ما باهم تعامل و مشخص می‌کنند که گرسنه یا سیر هستیم. به‌گفته‌ی ملانسون، این «سیستم تنظیمی اشتها» نام دارد و ممکن است در برخی افراد درمقایسه‌با دیگران حساس‌تر باشد. یکی از هورمون‌های مهم درگیر در این سیستم لپتین است. هورمون لپتین به تنظیم مقدار غذایی کمک می‌کند که در دوره‌ی زمانی طولانی و نه‌فقط وعده‌ی غذایی بعدی می‌خوریم. بنابراین، فردی با سیستم حساس‌تر ممکن است در مهمانی غذای زیادی بخورد؛ اما برای چند روز آینده احساس سیری کند و غذای کمتری بخورد. ملانسون اعتقاد دارد آن‌ها به‌طور خودکار می‌توانند توازن انرژی خود را تنظیم مجدد کنند؛ زیرا سیستم سیگنال‌دهی اشتهای آن‌ها می‌تواند بگوید: «خُب، ما انرژی کافی را دریافت کردیم».

ژنتیک می‌تواند در گرایش فرد برای افزایش یا کاهش وزن اثرگذار باشد. براساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۹ در مجله‌ی PLOS Genetics منتشر شد، پژوهشگران بیش از ۲۵۰ منطقه‌ی ژنی مختلف را پیدا کرده‌اند که با چاقی ارتباط دارد. برای این مطالعه، پژوهشگران ۱۶۲۲ فرد سالم دارای شاخص توده‌ی بدنی (BMI) پایین را با ۱،۹۸۵ فرد دچار چاقی شدید و ۱۰،۴۳۳ فرد دارای وزن طبیعی (به‌عنوان گروه کنترل) مقایسه کردند. آن‌ها دریافتند شرکت‌کنندگان لاغر ژن‌های مرتبط با چاقی کمتری داشتند؛ اما باروسو، یکی از نویسندگان مطالعه می‌گوید:

«ژن‌ها به‌تنهایی وزن شما را تعیین نمی‌کنند. ما ژن‌هایی پیدا نکردیم که به‌طور انحصاری در برابر چاقی محافظت یا فرد را مستعد به چاقی کنند. همچنین افرادی دارید که عوامل ژنتیکی تعیین‌کننده‌ی چاقی دارند؛ اما چاق نیستند.»

در پایان، پاسخ پیچیده است: این‌گونه نیست که گرایش ما به افزایش وزن یا حفظ وزن فقط از قبل تعیین شده باشد؛ اما کاملا هم در کنترل ما نیست. به‌گفته‌ی ملانسون، هیچ کلید روشن و خاموش ژنتیکی وجود ندارد که به برخی افراد اجازه دهد هرچه می‌خواهند، بدون افزایش وزن بخورند و در همین زمان، گرایش به افزایش وزن لزوما ناشی از کنترل‌نکردن خود نیست. این وضعیت در بین افراد مختلف متفاوت است.

منابع:

۱- livescience.com

۲- zoomit.ir

بیماری‌‌ها و راه درمان ,  تغذیه سالم, پیشگیری بهتر از درمان

به گزارش سایت medicalnewstoday.com

چشم‌های گود افتاده چیست؟

چشم‌های گود افتاده معمولا نتیجه پیری و یا مسائل سلامتی است که البته این موارد کمتر نگران کننده هستند. گزینه‌های درمان می‌تواند شامل استفاده از لوازم آرایشی و داروهای طبی و خانگی (که از مواد طبیعی استفاده شده) و جراحی باشد. پوست زیر چشم‌ها ظریف هستند، به همین دلیل گاهی اوقات، گود افتاده و یا تیره‌تر از سایر نقاط صورت به نظر می‌رسند. همچنین سن نقش مهمی در فرو رفتگی چشم‌ها بازی می‌کند و چشم‌های گود افتاده در افراد مسن شایع تر است، اما عوامل دیگری نیز می‌تواند در چشم‌های گود افتاده نقش داشته باشند، که به همان اندازه افراد جوان تر را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. اکثر مردم زمانی که به آینه نگاه می‌کنند متوجه چشم‌های گود افتادهیشان می‌شوند. ظاهر چشم‌ها از فردی به فرد متفاوت است.

پوست زیر چشم‌ها ظریف هستند، به همین دلیل گاهی اوقات، گود افتاده و یا تیره‌تر از سایر نقاط صورت به نظر می‌رسند. همچنین سن نقش مهمی در فرو رفتگی چشم‌ها بازی می‌کند و چشم‌های گود افتاده در افراد مسن شایع تر است، اما عوامل دیگری نیز می‌تواند در چشم‌های گود افتاده نقش داشته باشند، که به همان اندازه افراد جوان تر را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.

دلایل چشم‌های گود افتاده

اکثر موارد چشم‌های گود افتاده، به کیفیت غذا و شیوه‌ی زندگی فرد مربوط است. هنگامی که این علل اصلاح شوند، چشم‌های گود افتاده می‌تواند بدون درمان بیشتر برطرف شود. این به این معنی است که می‌توان با درمان یا اجتناب از علل زمینه ای در زمان مناسب، از چشم‌های گود افتاده جلوگیری کرد.
در زیر چند نمونه از مسائل مربوط به سلامت و شیوه زندگی که بر پوست زیر چشم تاثیر می‌گذارند، معرفی می‌گردند:

کمبود آب: کم شدن آب بدن شایعترین علت فرورفتگی چشم‌ها، کمبود آب بدن (ناکافی بودن آب بدن) است. مصرف قهوه، نوشابه و نوشیدنی‌های از پیش بسته بندی شده، ممکن است باعث اثرات دیورتیک (افزایش تولید ادرار) شود که ممکن است منجر به کم آبی بدن شود.

کمبود ویتامین: کمبود ویتامین C، ویتامین K و آهن می‌تواند سبب گود افتادن چشم شود. در واقع، چشم‌های گود افتاده یکی از نشانه‌های سوء تغذیه است. ویتامین C به جذب آهن کمک می‌کند و باعث کاهش کبودی می‌شود، در حالی که ویتامین K مسئول لخته شدن خون است. کمبود در هر یک از این ویتامین‌ها می‌تواند منجر به کبودی، پوست ناسالم و چشم‌های فرو رفته شود.

مسائل خواب: خواب کافی و یا کیفیت پایین خواب می‌تواند باعث چشم‌های گود افتاده و تغییر رنگ پوست ظریف زیر چشم‌ها شود. طبق یک گزارشی از بنیاد ملی خواب در سال ۲۰۱۷، خواب با کیفیت خوب دارای عناصر ضروری زیر است:

• بیشتر زمان خواب را در رختخواب باشید.
• بیش از ۳۰ دقیقه برای خوابیدن وقت صرف نکنید.
• در هر شب بیش از یک بار از خواب بیدارنشوید.
• اگر از خواب بیدار شدید بیش از ۲۰ دقیقه در طول شب بیدار نمانید.

پیری: کلاژن فراوان ترین پروتئین در بدن انسان است و دلیلی برای قدرت و انعطاف پذیری پوست است. با افزایش سن، بدن کلاژنش را از دست می‌دهد. اولین محلی که از دست رفتن کلاژن بیشتر در آن مشهود است، پوست زیر چشم می‌باشد. از دست دادن کلاژن باعث می‌شود که چشم‌ها به سمت عقب و به داخل کاسه چشم فرو بروند و چشم‌ها گود افتاده به نظر برسند.

کاهش وزن: اکثر افراد، هنگام کاهش وزن ابتدا در صورت لاغر می‌شوند. گاهی اوقات، کاهش وزن چشمگیر، باعث برجستگی رگهای خونی زیر چشم‌ها و شفاف شدن پوست و درنتیجه باعث ایجاد چشم‌های گود افتاده می‌شود. کاهش وزن شدید، ممکن است باعث سوء تغذیه شود که می‌تواند منجر به گود شدن چشم‌ها شود.

ژنتیک: ممکن است که چشم‌های فرورفته توسط ژنتیک یا DNA فرد ایجاد شود. به عنوان مثالی از اثر DNA، موقعیت چشم در کاسه چشم به طور عمده توسط ژنتیک تعیین می‌شود.

سیگار کشیدن: سیگار کشیدن باعث تخریب کلاژن و کاهش حالت ارتجاعی پوست می‌شود که این موضوع می‌تواند باعث چروک شدن پوست و چشم‌های گود افتاده شود.

آلرژی: آلرژی می‌تواند موجب فرو رفتگی چشم و گودی‌های تیره در زیر چشم شود. این اثرات ناشی از التهاب در رگ‌های خونی کوچک زیر چشم و مسدود شدن بینی است که می‌تواند با آلرژی مرتبط باشد.

عفونت سینوس: سینوس ملتهب شده یکی از دیگر علل فرو رفتگی چشم‌ها است. احتقان و فشار در بینی از علائم عفونت سینوس است و باید به پزشک مراجعه شود.

تروما یا آسیب: هر گونه آسیب به صورت و یا استخوان‌های اطراف چشم می‌تواند به کبودی چشم منجر شود. شکستگی‌های کاسه چشم اغلب طی چند هفته تا چند ماهه بهبود می‌یابند. با این حال، بسیاری از شکستگی‌ها، شکستگی‌های تخریب کاسه چشم می‌باشند، لبه استخوانی چشم دست نخورده است، اما استخوان نازک کف کاسه چشم شکسته شده یا شکاف برداشته است.

درمان چشم‌های گود افتاده

بروز چشم‌های فرو رفته در نتیجه بیماری‌هایی مانند آلرژی و مشکلات سینوسی، می‌توانند با داروها درمان شوند. این درمان شامل آنتی بیوتیک‌ها برای عفونت‌های سینوسی و آنتی هیستامین‌ها و قطره‌های چشم برای آلرژی‌ها می‌باشد.
جراحی زیبایی و تزریقات پوستی ممکن است برای درمان گودی چشم ناشی از پیری یا ژنتیک مفید باشد. با این حال، جراحی هرگز بدون خطر نیست. تزریقات پوستی شامل تزریق اسید هیالورونیک به بافت حساس زیر چشم است و ممکن است عوارض جانبی ایجاد کنند. در مورد آسیب‌های چشمی، درمان جراحی بهترین راه درمان جهت ترمیم شکستگی چشم، بازگرداندن نظم چشم، و تعادل حجم کاسه‌ی چشمی که آسیب دیده است، می‌باشد.

جراحی زیبایی و تزریقات پوستی ممکن است برای درمان گودی چشم ناشی از پیری یا ژنتیک مفید باشد. با این حال، جراحی هرگز بدون خطر نیست.

درمان‌های خانگی برای رفع گود افتادگی چشم

تغییر در شیوه‌ی زندگی و استفاده از درمان‌های خانگی، می‌تواند به کاهش فرو رفتگی چشم‌ها کمک کند. برای درمان‌هایی که شامل استعمال موضعی مواد در منطقه زیر چشم هستند، باید اطمینان حاصل شود که فرد چشمان خود را بسته نگه می‌دارد و در برابر ورود مواد به چشمانش مراقبت می‌کند.

درمان‌های خانگی عبارتند از:

مصرف آب کافی: آب ضروری ترین ماده برای سالم ماندن بدن است. آب بر روی هر عضو بدن تاثیر می‌گذارد که وسیع ترین آن‌ها، پوست است. معمولا افرادی که دچار گود افتادگی زیر چشم هستند، با افزایش مصرف آب و محدود کردن نوشیدنی‌های دیورتیک و ادرار آور، شاهد بهبودی تیرگی زیر چشم هستند. نوشیدن ۸ تا ۱۰ لیوان آب در روز می‌تواند به جلوگیری از چشم‌های گود افتاده کمک کند.

خواب با کیفیت خوب: چشم‌های فرو رفته اغلب یک شاخص است که نشان می‌دهد فرد به اندازه‌ی کافی خواب با کیفیت خوب ندارد. به‌طور کلی بزرگسالان به حدود ۷ تا ۹ ساعت خواب در شب نیاز دارند، در حالی که نوزادان، کودکان، نوجوانان و افراد مسن ممکن است نیاز بیشتری داشته باشند.

روغن بادام: چشم‌های فرو رفته نشان می‌دهد که پوست زیر چشم مواد مغذی دریافت نمی‌کند. فضای زیر چشم را می‌توان با روغن بادام، که سرشار از ویتامین E (ویتامین حیاتی پوست) می‌باشد، تغذیه کرد. روغن ویتامین E یکی دیگر از گزینه‌های تغذیه کننده پوست است.

سیب‌زمینی خام: سیب زمینی حاوی ویتامین C، آنزیم‌ها و نشاسته است که این مواد تغذیه کننده پوست نازک زیر چشم هستند. سیب زمینی خام سرد شده، باعث کاهش التهاب رگ‌های خونی و در نتیجه کاهش تورم و ظاهر تیره رنگ می‌شود. سیب زمینی خام را می‌توان در حدود ۲۰ دقیقه روی پوست قرار داد.

چای کیسه‌ای: چای حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها و فلاونوئیدها است. استفاده از کیسه‌های چای با افزایش گردش خون و آرام کردن عصب و عضلات چشم، باعث بهبود تیرگی زیر چشم می‌شود. دو کیسه چای را برای حداقل ۵ دقیقه در آب جوش بگذارید تا خیس بخورند. با فشردن آن‌ها، مایع را از آن‌ها خارج کنید و مطمئن شوید که برای پوست نازک و حساس ناحیه زیر چشم داغ نیستند. به مدت حداقل ۱۰ دقیقه بر پوست زیر هر چشم قرار دهید.

خیار: خیار یک درمان خانگی محبوب برای حلقه‌های تیره در چشم و چشم‌های گود افتاده است. تکه‌های خیار را برای اثر خنک کنندگی و کاهش تورم و تغییر رنگ پوست، می‌توان در زیر چشم‌ها قرار داد.

روغن ماهی: روغن ماهی غنی از اسیدهای چرب است، که به آن خاصیت ضد التهابی می‌بخشد و سبب بهبودی سلول‌های آسیب دیده می‌شود. روغن ماهی را می‌تواند با باز کردن کپسول‌های حاوی روغن ماهی و قرار دادن روغن بر روی پوست زیر چشم استفاده کرد. این کار باید قبل از رفتن به رختخواب به مدت ۴ هفته انجام شود.

آب‌لیمو: آب‌لیمو یک سفید کننده‌ی طبیعی است و هنگامی که برای پوست زیر چشم استفاده می‌شود، باعث حذف سلول‌های مرده پوست و تغییر رنگ پوست می‌شود. ضروری است به منظور کاهش سوزش پوست، آبلیو را با آب رقیق کنید. توجه داشته باشید که آبلیو را به دور از چشم خود نگه دارید.

چه مواقعی برای درمان گود افتادگی چشم به پزشک مراجعه کنیم؟

اغلب اوقات، چشم‌های گود افتاده تهدید کننده‌ی حیات نیستند و اگر با پیری یا ژنتیک ارتباط داشته باشند، معمولا مشکلات دیگری ایجاد نمی‌کنند. با این حال، هر گونه نگرانی در مورد گود افتادن و تیرگی زیر چشم که اعتماد به نفس فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد یا باعث ایجاد افسردگی و اضطراب می‌شود، باید با صحبت کردن با پزشک درمان شود.یگیری مثل اگر چشم‌های گود افتاده، با وجود خواب بیشتر و مصرف آب کافی، با گذر زمان بد تر شد و یا اگر با نشانه‌های دیگری همراه شد، باید به دکتر پوست مراجعه کنید.

علائمی که نشان‌دهنده مشکلات دیگری هستند، عبارتند از:

• گرفتگی مسیر بینی‌ها؛
• خارش،خشکی و قرمزی چشم؛
• خستگی؛
• کاهش وزن شدید و غیرمعمول یا مشکلات اشتها؛
• تهوع و سایر مشکلات گوارشی؛
• سردرد؛

منابع :

۱- doctoreto.com

۲- medicalnewstoday.com

بیماری‌‌ها و راه درمان ,  تغذیه سالم, پیشگیری بهتر از درمان

چای و دیگر هیچ…

چای باید لب سوز و لب دوز و لبریز و دیشلمه (قندپهلو) باشد. این جمله‌ی معروفی است که زیاد به گوش‌مان خورده است. در واقع یکی از تفریحات لذت بخش، نوشیدن یک فنجان چای گرم است مخصوصا در هوای سرد زمستان و همراه با بیسکوییت‌هایی که تازه از فر بیرون آورده‌ شده‌اند. در زندگی ما ایرانی‌ها، چای جایگاه ویژه‌ و استفاده‌ی وسیعی دارد. بعد از فعالیت‌های روزانه و بازگشت به خانه،‌ چیزی که می‌تواند خستگی را رفع کند یک نوشیدنی گرم است. این گیاه نه تنها خوشمزه است بلکه دارای فواید بیشماری است از جمله کاهش التهاب و کاهش خطر بیماری مزمن مانند سرطان، چاقی، دیابت و بیماری‌های قلبی.

اما چای داغ در کنار تمام این لذت‌ها و مزایای سلامتی، معایبی هم دارد که نباید از آن‌ها غافل شد. به همین دلیل توصیه می‌شود کمی صبر کنید تا نوشیدنی‌های گرم، تا دمای زیر ۶۰ درجه‌ی سانتی‌گراد خنک شوند.

آیا نوشیدنی‌های گرم به ما آسیب می‌رسانند؟

مطالعه‌ای که در ایران انجام شد نشان داد: در افرادی که روزانه بیش از ۳ فنجان (۷۰۰ میلی لیتر) چای داغ با دمای ۶۰ درجه‌ی سانتیگراد یا بالاتر می‌نوشند، خطر ابتلا به سرطان مری ۹۰ درصد افزایش یافته است. البته منظور محققان، به طور کلی نوشیدنی‌های داغ است. تحقیقات دیگری نشان می‌دهند که نوشیدن چای داغ به تنهایی باعث ایجاد سرطان نمی‌شود بلکه عوامل خطر دیگری مانند استعمال سیگار یا قلیان، نوشیدن الکل، مصرف تنباکو، رژیم غذایی نامناسب و قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا نیز می‌توانند خطر ابتلا به برخی از انواع سرطان‌ها را افزایش دهند.

کمربند سرطان مری در ایران کجاست؟

مطالعه‌ای انجام شده است که نشان می‌دهد میزان سرطان مری در استان‌های مناطق شمالی و شمال شرقی کشور ایران، بالاتر از حد معمول است. براساس آمار موسسه‌ی ملی سرطان در سال ۲۰۱۵، این مناطق دارای ۱۴ تا ۱۷ مورد سرطان مری به ازای ۱۰۰/۰۰۰ نفر بوده‌اند، در حالی که در ایالات متحده‌ی‌ آمریکا، فقط ۴ مورد سرطان مری در هر ۱۰۰/۰۰۰ نفر وجود داشته است. به همین دلیل به این مناطق، کمربند سرطان مری گفته می‌شود که احتمالا با عادات غذایی و مصرف نوشیدنی‌های گرم در این مناطق بی ربط نیست.

سرطان مری چیست و چه ارتباطی با چای و نوشیدنی‌های بسیار داغ دارد؟

طبق آمار آژانس بین المللی تحقیقات سرطان، سرطان مری هشتمین سرطان شایع در جهان است و سالانه حدود ۴۰۰/۰۰۰ نفر را به دام مرگ می‌کشاند. مری یک لوله‌ی عضلانی توخالی است که مایعات، بزاق و غذای جویده شده را از دهان به معده منتقل می‌کند. در هر دو انتهای مری، عضلات حلقوی به نام عضلات اسفنگتری وجود دارند که ورودی و خروجی مری را باز و بسته می‌کنند. سرطان مری زمانی اتفاق می‌افتد که در مری تومور رشد کند یا سلول‌های آستر مری تغییر کنند. دو نوع سرطان مری وجود دارد:

سرطان سلول سنگفرشی: این نوع سرطان هنگامی اتفاق می‌افتد که سلول‌های نازک مسطح که درون مری را پوشانده‌اند تغییر کنند.

آدنوکارسینوما: این نوع سرطان در مجاری مخاطی مری و معمولاً در قسمت تحتانی مری اتفاق می‌افتد.

کارسینومای سلول سنگفرشی مری (ESCC) نوعی سرطان مری مرتبط با چای داغ است که در مطالعات بالا ذکر شده است.

چای و سرطان مری

علائم سرطان مری چیست؟

شایع‌ترین علامت ESCC یا هر نوع سرطان مری، مشکل در بلع یا بلع دردناک است. علاوه بر این ممکن است فرد علائمی مانند سرفه‌ی مزمن، سوء هاضمه یا سوزش سردل، کاهش وزن، کاهش اشتها و خونریزی از مری را تجربه کند.

نکاتی که در مورد مصرف بیش از حد چای و سایر نوشیدنی‌های کافئین‌دار باید بدانید

بارداری و کافئین

مصرف بیش از حد کافئین در دوران بارداری ممکن است منجر به عوارضی مانند سقط جنین یا وزن کم نوزاد هنگام تولد شود. چای‌ گیاهی نیز باید با احتیاط استفاده شود زیرا بعضی از مواد تشکیل دهنده‌ی آن باعث زایمان زودرس می‌شود. توصیه می‌شود میزان کافئین در بارداری از ۲۰۰ میلی گرم در روز تجاوز نکند.

درمانی برای سردرد… اما در اندازه‌ی مناسب

مصرف متناوب کافئین ممکن است به تسکین برخی سردردها کمک کند. با این حال، اگر به صورت مزمن استفاده شود، می‌تواند اثر متضاد داشته باشد زیرا بدن نسبت به کافئین بی تفاوت می‌شود.

مراقب وابستگی به کافئین باشید!

کافئین یک ماده‌ی اعتیادآور است، مصرف منظم چای یا هر منبع دیگر کافئین می‌تواند منجر به وابستگی شود. علائم ترک کافئین ممکن است شامل سردرد، تحریک پذیری، افزایش ضربان قلب و خستگی باشد.

افزایش اضطراب، استرس و بی‌قراری

مصرف بیش از حد کافئین، از چای یا هر منبع دیگری ممکن است منجر به احساس اضطراب، استرس و بی قراری شود. یک فنجان متوسط چای ​​(۲۴۰ میلی لیتر) بسته به نوع و روش تولید آن حاوی حدود ۱۱ تا ۶۱ میلی گرم کافئین است. چای سیاه کافئین بیش‌تری نسبت به انواع سبز و سفید آن دارند. تحقیقات نشان می‌دهد که کافئین زیر ۲۰۰ میلی گرم در روز اضطراب قابل توجهی ایجاد نمی‌کند. با این وجود، برخی از افراد نسبت به کافئین بیش‌تر حساس هستند. اگر متوجه این علائم شدید، مصرف چای را کاهش دهید.

بی‌خوابی و کافئین

مصرف زیاد کافئین ممکن است تولید ملاتونین را کاهش داده و الگوی خواب را مختل کند. در نتیجه‌ی مصرف زیاد کافئین فرد دچار بی خوابی می‌شود.

عوارض گوارشی

کافئین موجود در چای به دلیل شل کردن اسفنکتر پایینی مری و افزایش تولید اسید در معده، می‌تواند باعث سوزش سر دل یا تشدید رفلاکس اسید معده شود. کافئین همچنین باعث تحریک بافت گوارشی شده و در نتیجه علائمی مانند حالت تهوع یا درد معده را ایجاد می‌کند. رفلاکس معده به مری نیز، خود عاملی برای افزایش خطر ابتلا به سرطان مری است.

چای ضدآهن!

مواد موجود در چای می‌تواند با آهن موجود در غذاهای گیاهی متصل شود و جذب آهن در دستگاه گوارش را کاهش می‌دهد و باعث کمبود آهن در بدن می‌شود. بنابراین توصیه می‌شود بلافاصله پس از هر وعده‌ی غذایی چای مصرف نکنید.

تلاش گروه مجله‌ی پزشکی دکترتو، داشتن زندگی سالم و افزایش کیفیت زندگی مخاطبان خود بوده است. در همین راستا در پایان این مطلب شما را به داشتن رژیم غذایی مناسب،‌ دوری از دخانیات و ورزش کردن دعوت می‌کنیم. کمی صبور باشد و اجازه بدهید نوشیدنی‌ گرمتان کمی خنک شود.

منابع:

۱- doctoreto.com

۲- mayoclinic.org

۳- sciencedaily.com