توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

نام انگلیسی:

• Dicyclomine

اشکال دارویی دیسکلومین

فرم‌هایی از دی‌سیکلومین که در ایران موجود است به شرح زیر است:

• • قرص دی‌سیکلومین ۱۰ میلی‌گرم
  • آمپول دی‌سیکلومین ۲۰ میلی‌گرم/ ۲ سی‌سی
  • شربت دی‌سیکلومین ۱۰ میلی‌گرم/ ۵ سی‌سی

دی‌سیکلومین یا دیسیکلومین، یک داروی گوارشی ضداسپاسم با خاصیت آنتی‌موسکارینی است که در زیر گروه داروهای آنتی‌کولینرژیک تقسیم‌بندی می‌شود. بیش‌ترین کاربرد دی‌سیکلومین کنترل سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر یا IBS (اختلال شایع که در روده بزرگ اتفاق می‌افتد، علائم و نشانه‌های آن شامل گرفتگی، درد شکم، نفخ، اسهال، یبوست یا هر دو) است.

در نتیجه شربت دی‌سیکلومین، قرص و آمپول آن برای دردهای روده‌ای و شکمی مانند دل پیچه، نفخ، اسهال و یبوست مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این دارو همچنین برای دردهای دوران قاعدگی نیز مصرف می‌شود. این دارو همچنین در کولیک نوزادان بالای ۶ماه طبق نظر پزشک استفاده می‌شود. در غیر این صورت می‌توانید این دارو را بدون نسخه‌ی پزشک نیز از داروخانه دریافت نمایید. اما برای مصرف قرص دیسکلومین حتما با پزشک عمومی یا متخصص گوارش مشورت نمایید.

عوارض جانبی قرص دی‌سیکلومین ۱۰ و شربت آن

در لیست زیر به شایع‌ترین عوارض جانبی دیسیکلومین اشاره شده است.

توجه داشته باشید ممکن است عوارض جانبی در مصرف‌کننده مشاهده شود که در لیست زیر به آن‌ها اشاره نشده است:

• سرگیجه؛
• خواب‌آلودگی؛
• تاری دید؛
• خشکی چشم؛
• خشکی دهان؛
• حالت تهوع و استفراغ؛
• یبوست؛
• نفخ شکم؛
• تپش قلب؛
•  اضطراب و بی‎قراری.

. خطرناک‌ترین عوارض این دارو، شامل مشکلات قلبی _عروقی و مشکلات سیستم عصبی مرکزی است.

. برای از بین بردن خشکی دهان می‌توانید از آدامس یا آبنبات استفاده کنید. همچنین می‌توانید آب زیاد بنوشید.

. به منظور رفع خشکی چشم می‌توانید از اشک مصنوعی یا سایر مواد روان کننده چشم استفاده کنید.

. جهت پیشگیری از ابتلا به یبوست از غذاهای فیبردار استفاده کنید، آب کافی بنوشید و ورزش کنید. ممکن است نیاز به ملین داشته باشید در این باره با پزشک گوارش خود مشورت کنید.

عوارض جانبی جدی:

در صورت بروز هرگونه عوارض جانبی جدی از جمله موارد زیر، بلافاصله مصرف دیسیکلومین را قطع کرد و به متخصص داخلی یا فوق تخصص گوارش مراجعه کنید.

• کاهش تعریق؛
• خشکی و برافروختگی پوست؛
• ضربان قلب سریع و نامنظم؛
• از دست دادن هماهنگی بدن؛
• اختلال گفتار و تغییرات ذهنی و خلقی (مانند گیجی، توهم، عصبی شدن، هیجان غیرمعمول)؛
• مشکل در ادرار کردن؛
• کاهش توانایی جنسی؛
• تغییرات بینایی و درد چشم.

واکنش آلرژیک بسیار جدی

واکنش آلرژیک با قرص دیسکلومین نادر است، با این حال در صورت مشاهده علائم آلرژیک شدید از جمله موارد زیر فوراً به اورژانس مراجعه کنید:

• بثورات پوستی؛
• خارش؛
• تورم به خصوص در صورت، زبان و گلو؛
• سرگیجه شدید؛
• مشکلات تنفسی.

بهترین زمان مصرف قرص و شربت دی سیکلومین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از صرف غذا است.

موارد احتیاط و هشدار در مصرف دی‌سیکلومین

قبل از مصرف قرص دی‌سیکلومین ۱۰،  اگر به آن حساسیت دارید به پزشک و داروساز خود اطلاع دهید.

سابقه‌ی پزشکی:

قبل از استفاده از این دارو سابقه پزشکی خود را به پزشک یا داروساز اطلاع دهید مخصوصاً:

• سابقه‌ی شخصی یا خانوادگی گلوکوم زاویه بسته؛
• بزرگ بودن پروستات؛
• مشکلات ادرار به دلیل انسداد مجاری؛
• سایر مشکلات معده و روده مانند: انسداد، کولیت اولسراتیو، عفونت، فقدان یا کاهش اسید معده، اسهال عفونی؛
•  پرکاری تیروئید؛
• مشکلات قلبی مانند: بیماری عروق کرونر، نارسایی احتقانی قلب، تپش قلب، نامنظمی‌های ضربان قلب؛
• فشارخون بالا؛
• مشکلات سوزش معده، رفلاکس اسید و مشکلات مری؛
• مشکلات خاص سیستم عصبی؛
• سابقه شخصی یا خانوادگی اختلال مصرف مواد؛
• میاستنی گراویس MG (بیماری عصبی عضلانی طولانی مدت که منجر به درجات مختلفی از ضعف عضلات اسکلتی می‌شود مخصوصاً سبب اختلال در ماهیچه‌های چشمی و بلع می‌شود.)؛
• مشکلات کبدی و کلیوی.

هشدارها:

• دیسیکلومین ممکن است باعث خواب‌آلودگی و گیجی شود یا  دید شما را تار کند در هنگام مصرف دارو رانندگی نکنید و کارهایی که نیاز به هوشیاری و دید واضح دارد را انجام ندهید.
• دمای بالای محیط ممکن است احتمال بروز گرمازدگی را در افرادی که از دیسیکلومین استفاده می‌کنند افزایش دهد. در ‏صورتی که این عوارض بروز کردند دارو را قطع نمایید.

مصرف دی‌سیکلومین در بارداری و شیردهی مجاز است؟

در دوران بارداری این دارو، فقط در مواردی که ضرورت داشته باشد بهتر است استفاده شود. خطرات و فواید را از پزشک زنان خود بپرسید.

دیسیکلومین به شیر مادر منتقل می‌شود و ممکن است اثرات نامطلوبی بر کودک شیرخوار داشته باشد. توصیه می‌شود هنگام استفاده از این دارو از شیر دادن خودداری کنید.

مصرف قرص دی‌سیکلومین ۱۰ در کودکان زیر ۶ ماه مجاز است؟

استفاده از این دارو در کودکان کمتر از ۶ ماه می‌تواند باعث عوارض جانبی جدی مانند: تشنج، ایست تنفسی و مرگ شود. از دادن دی‌سیکلومین به کودکان کمتر از ۶ ماه جداً خودداری فرمایید.

تداخلات دارویی قرص دی سکلومین ۱۰ و شربت دی‌سیکلومین

تداخلات دارویی ممکن است نحوه ی عملکرد دارویی شما را تغییر دهد یا خطر ابتلا به عوارض جانبی جدی را افزایش دهد. این لیست شامل همه تداخل‌های دارویی  احتمالی دیسیکلومین نیست، پس لیستی از تمام داروهایی که استفاده می‌کنید داشته باشید و آن را با پزشک داخلی خود به اشتراک بگذارید.

• سایر داروهای آنتی‌کولینرژیک مانند آتروپین؛
• سایر داروهای ضداسپاسم مانند کلیدینیوم سی؛
• داروهای خاص که برای درمان پارکینسون استفاده می‌شود؛
•  آنتی‌آریتمی‌ها مانند پروکاینامید، کوئینیدین و غیره؛
• ضدافسردگی‌ها مخصوصاً داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای مثل آمی‌تریپتیلین؛
• کورتیکواستروئیدها؛
• آنتی‌هیستامین‌ها مانند سیتریزین، دیفن‌هیدرامین، لوراتادین؛
• داروهای خواب‌آور و ضد اضطراب‌ها مانند آلپرازولام، دیازپام، زولپیدم و غیره؛
• برخی از ضداسیدها مانند امپرازول و پنتوپرازول؛
•  داروهای مهار کننده‌ی مونوآمین اُکسیداز (MOA) مانند سلژیلین؛
•  پتاسیم کلراید؛
• الکل و ماری‌جوانا.

دی‌سیکلومین همچنین می‌تواند بر روی جذب برخی از داروها اثر بگذارد؛ مانند:

• لوودوپا؛
• برخی داروهای ضدقارچ مانند کتوکونازول و ایتراکونازول؛
• برخی از اشکال دارویی دیگوکسین.

از مصرف دی‌سیکلومین برای کودکان زیر ۶ ماه به‌طور جدی خودداری کنید.

نحوه‌ی مصرف دی‌سیکلومین چگونه  است؟

• دی‌سیکلومین را طبق دستور پزشک گوارش مصرف کنید.
• دوز مصرفی معمولا ۳ تا ۴ بار در روز با غذا یا بدون آن مصرف می‌شود.
• توجه داشته باشید که مقدار مصرف، فرم دارو و تعداد دفعات مصرف قرص دی‌سیکلومین ۱۰ به سن، علت مصرف دارو، وخامت بیماری، سایر شرایط پزشکی بیمار، چگونگی واکنش به اولین دوز دارو و نحوه ی پاسخ او به درمان بستگی دارد.
• برای کاهش خطر ابتلا به عوارض جانبی پزشک ممکن است شما را راهنمایی کند که قرص دی‌سیکلومین ۱۰  را با دوز کم شروع کنید و به تدریج مقدار آن را افزایش دهید.
• دستورالعمل‌های پزشک خود را به دقت دنبال کنید.
• اگر از شربت دی‌سیکلومین استفاده می کنید دوز را با استفاده از قاشق مخصوص اندازه گیری به دقت اندازه بگیرید. از قاشق خانگی استفاده نکنید زیرا ممکن است دوز مناسب را دریافت نکنید.
• قبل از مصرف، می‌توانید دوز شربت دی‌سیکلومین را با مقدار مساوی آب مخلوط کنید و آن را رقیق کنید.
• آنتی‌اسیدها باعث کاهش جذب دی‌سیکلومین می‌شوند. دارو را همزمان با داروهای ضداسید مصرف نکنید.
• اگر آنتی‌اسید مصرف می‌کنید آن را بعد از غذا مصرف کنید و قبل از غذا دی‌سیکلومین بخورید.
• بهترین زمان مصرف دی‌سیکلومین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از صرف غذا است.
• بدون تایید پزشک دوز خود را افزایش ندهید.
• مصرف بیش از حد دی‌سیکلومین وضعیت شما را سریع‌تر بهبود نخواهد داد و ممکن است خطر عوارض جانبی جدی را افزایش دهید.

دوز مصرفی دی‌سیکلومین

دوز مصرفی دارو بر اساس وضعیت بیمار و تشخیص پزشک معالج متفاوت است ولی به‌طور کلی:

سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر IBS:

بزرگسالان:

• ۱۰ تا ۲۰ میلی‌گرم به صورت خوراکی یا تزریق عضلانی هر ۶ ساعت که بنابر تشخیص پزشک معالج ممکن است تا ۴۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت افزایش پیدا کند.
• حداکثر دوز مصرفی دیسیکلومین ۱۶۰ میلی‌گرم روزانه به مدت حداکثر یک تا دو هفته.

توجه داشته باشید:

• دوزهای بالای ۸۰ میلی‌گرم در روز برای دوره‌های بیشتر از دو هفته توصیه  نمی‌شود.
• تزریق آمپول دی‌سیکلومین فقط عضلانی صورت می‌گیرد.
• استفاده از تزریق عضلانی نباید بیشتر از یک تا دو روز باشد.
• در اسرع وقت تزریق عضلانی را با فرم خوراکی جایگزین کنید.
• از فرم وریدی به هیچ عنوان استفاده نکنید.

کودکان بالای ۶ ماه:

• ۵ تا ۱۰ میلی‌گرم هر ۶ تا ۸ ساعت؛
• حداکثر دوز مصرفی بین ۲۰ تا ۴۰ میلی‌گرم روزانه؛

علائم اوردوز دی‌سیکلومین

اگر کسی بیش از حد دیسیکلومین را مصرف کرد و علائم جدی مانند مشکلات تنفسی داشت، سریعا با اورژانس تماس بگیرید.

به صورت کلی علائم مصرف بیش از حد این دارو عبارتند از:

• مردمک‌های بزرگ و گشاد؛
• خشکی پوست؛
• تب؛
• سرگیجه شدید؛
• تشنگی شدید؛
• مشکل در بلع؛
• تغییرات ذهنی و خلقی مانند گیجی، هیجان غیرمعمول، توهم؛
• ضربان قلب سریع و نامنظم؛
• ضعف عضلانی؛
• عدم توانایی در حرکت (فلج اندام)؛
• تنفس آهسته؛
• تشنج.

منابع:

۱- webmd.com

۲- doctoreto.com

توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

بیماری‌‌ها و راه درمان, دارونامه , پیشگیری بهتر از درمان

توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

آتروپین (به انگلیسی: Atropine) از داروهای موجود در ترالی اورژانس است.

نام ژنریک: آتروپین سولفات

نام تجاری: Atropisol

گرفته شده از گیاه: atropa belladonna

رده درمانی: آنتی‌کولینرژیک (پاراسمپاتولیتیک)، واگولیتیک، آنتی‌آریتمی

اشکال دارویی: آمپول، قرص، قطره

موارد مصرف آتروپین

• اسپاس پیلور؛
• اسپاسم مجرای گوارشی؛
• همراه با مرفین در درمان اختلال‌های اسپاسمی مجاری صفراوی؛
• در قولنج کلیه؛
• در درمان قاعدگی دردناک و شب ادراری؛
• برای کاهش تنوس عضلات روده به‌هنگام عکسبرداری؛
• برای کاهش ترشحات بزاق و ترشحات دستگاه تنفسی پیش از بی‌هوشی؛
• برای جلو گیری از برادیکا ری و ایست سینوسی و کمی فشارخون ناشی از سوکسینیل کولین؛
• به عنوان پارزهر در درمان مسمومیت با مهار کننده‌های کولین استراز از جمله سموم ار گانو فسفره‘ همراه نئو ستیگمین یا پیرید ستیگمین در رفع آثار مسددهای عصبی-عضلانی و در بیماری پارکینسون مصرف می‌شود.

منع مصرف آتروپین

عوارض جانبی آتروپین

• یبوست؛
• خشکی دهان و بینی،گلو یا پوست؛
• اشکال در بلع؛
• گشاد شدن مردمک‌ها،
• دو بینی؛
• برادیکاری وسپس تاکیکاردی؛
• کاهش تعرق نام برد.

تداخلات دارویی آتروپین

منابع:

۱- darooyab.ir

۲- wikipedia.org

بیماری‌‌ها و راه درمان, دارونامه , پیشگیری بهتر از درمان

توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

شکل دارویی:

پودر در ساشه ۱۰ گرمی

موارد مصرف:

• ملین، درمان یبوست مزمن و کمک به حرکت منظم روده‌ها؛
• یبوست دوران حاملگی.

موارد منع مصرف:

در صورت استفاده از داروهای دیگر، این دارو تحت نظر پزشک مصرف گردد.
در صورت وجود هرگونه حساسیت به هر یک از اجزا فرمولاسیون از مصرف این دارو خودداری نمایید.

مصرف این دارو در انسداد روده، پانکراتیت، آسم، خونریزی رکتوم با علت نامشخص، زخم و چسبندگی قسمت‌هایی از دستگاه گوارش، دردهای روده‌ای، تهوع، استفراغ، آلرژی مفرط نسبت به دارو، فشار خون بالا و در بیمارانی که اشکال در بلع دارند، ممنوع است.

مصرف حداقل ۸-۶ لیوان آب در روز برای کمک به نرم شدن مدفوع و جلوگیری از کاهش آب بدن بیمار ضروری است. این امر به دلیل خروج حجم زیادی از آب به همراه مدفوع اهمیت دارد.

از مصرف داروهای ملین تا دو ساعت بعد از مصرف سایر داروها خودداری شود. در صورت مشاهده علائم آلرژیک (عطسه، تنگی نفس، خس‌خس و بی‌اشتهایی) فوراً با پزشک تماس بگیرید.

مصرف در دوران بارداری و شیردهی:

مصرف این دارو در این دوران با مشورت و تجویز پزشک معالج بلامانع است.

تداخل دارویی:

مصرف همزمان این فرآورده با داروهای ضددیابت ممکن است منجر به افزایش خطر بروز هیپوگلیسمی (کاهش قندخون) گردد.

مصرف همزمان این فرآورده با داروهای حاوی شیرین بیان منجر به افزایش خطر بروز هیپوکالمی می گردد.

پوسته اسفرزه باعث کاهش جذب برخی مواد معدنی (نظیر کلسیم، آهن، مس و روی)، ویتامین B12، گلیکوزیدهای قلبی و مشتقات کومارینی می‌گردد.

مصرف همزمان پوسته اسفرزه با نمک‌های لیتیم موجب کاهش غلظت پلاسمایی لیتیم و وقفه در جذب آن‌ها از مجرای گوارشی می‌گردد.

پوسته اسفرزه ممکن است موجب کاهش سرعت و میزان جذب کاربامازپین گردد.

این فرآورده در بیماران مبتلا به اختلال خونریزی با احتیاط مصرف گردد.

عوارض جانبی:

در شروع درمان ممکن است به طور موقت نفخ و سنگینی در بیماران ایجاد گردد که با ادامه درمان برطرف می‌شود. همچنین واکنش‌های آلرژیک با مصرف دارو گزارش شده است.

روش مصرف:

بر اساس اطلاعات ذکر شده پودر را به یک لیوان آب انتقال دهید، آن را خوب مخلوط کنید و بلافاصله آن را بنوشید.

• بزرگسالان: ۱ تا ۲ ساشه در روز.
• کودکان ۶ تا ۱۲ ساله: ۱ ساشه در روز.
• کودکان ۳ تا ۶ ساله: توصیه می‌شود که با پزشک مشورت نمایید.

نگهداری:

دارو دور از نور، در دمای کمتر از ۲۵ درجه سانتی‌گراد نگهداری و از رطوبت محافظت گردد.

مکانیسم اثر:

خاصیت اسفرزه در قالبی کردن و انسجام مدفوع موجب می‌شود که حجم مدفوع افزایش یابد و مدفوع حجیم شده به دیواره کولون فشار آورده و حرکت دودی شکل آن را تحریک نماید.

در برخی موارد که مدفوع بسیار سخت و خشک شده است و عبور آن از کولون دردناک می‌باشد خاصیت جذب آب اسفرزه، دانسیته مدفوع را کاهش داده و لعاب آن جدار کولون را لیز کرده و باعث می‌شود که مدفوع راحت تر خارج گردد.

بر اساس آزمایشهای انجام گرفته روی انسان نشان داده شده است که این گیاه ملین، کاهنده کلسترول، ضدفشارخون و خلط‌آور می‌باشد.

طبق نظر حکمای طب سنت انجیر از نظر طبیعت گرم و تر است و در مورد خواص آن معتقدند که ملین، معرق، مسکن حرارت، تشنگی و مقوی نیروی جنسی می‌باشد. ورم طحال و بواسیر را رفع می‌کند. میوه انجیر ملین ملایمی است و به هاضمه کمک می‌کند.

منبع: irandarouk.com

بیماری‌‌ها و راه درمان, دارونامه , پیشگیری بهتر از درمان

توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

پیروکسیکام (به انگلیسی: PIROXICAM)

رده درمانی: داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی

اشکال دارویی: کپسول، آمپول، ژل

پیروکسیکام جزو دسته‌ای از داروها است که به آن‌ها داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی nonsteroidal anti-inflammatory drugs NSAIDs می‌گویند. خصوصیت همه این داروها این‌ست که موجب مهار هورمون‌هایی می‌شود که در بدن موجب بروز التهاب می‌شوند.

پیروکسیکام برای درمان درد مفصل، استخوان و عضلات و التهاب بورس و تاندون‌ها بکار برده می‌شود. این دارو در درمان درد، تورم و خشکی مفصلی ناشی از آرتروز، اسپوندیلیت انکیلوزان و روماتیسم مفصلی کاربرد دارد.

از پیروکسیکام در کنترل درد ناشی از نقرس استفاده می‌شود. پیروکسیکام در کنترل دردهای بعد از عمل جراحی و درد ناشی از کوفتگی و کشیدگی عضلانی کاربرد دارد. از این دارو برای کنترل دردهای قاعدگی هم استفاده می‌شود.
پیروکسیکام دارویی ضدالتهابی است که می‌تواند درد ناشی از بسیاری مشکلات سیستم حرکتی را موقتا بهبود دهد با این حال نمی‌تواند علت اصلی درد را درمان کند.

از کرم پیروکسیکام برای کاهش دردهای عضلانی ناشی از کشیدگی و کوفتگی و همچنین برای کاهش دردهای ناشی از آرتریت مفصلی در دست و زانو استفاده می‌شود. در این موارد دارو مستقیما از راه پوست جذب می‌شود.

پیروکسیکام چگونه اثر می‌کند

پیروکسیکام با مهار کردن آنزیم سیکلواکسیژناز موجب کاهش تولید پروستاگلاندین ها در بدن می‌شود. پروستاگلاندین ها روند التهاب و درد را در بدن شروع می‌کنند.

پس پیروکسیکام می‌تواند التهاب و درد را کاهش دهد.

موارد احتیاط و عوارض پیروکسیکام چیست

پیروکسیکام دارویی ضد التهابی است که در درمان دردهای مفصلی و تاندونی، آرتریت‌ها، سردرد، کمردرد، دردهای ناشی از قاعدگی و بسیاری از بیماری‌هایی که موجب تورم و التهاب می‌شوند مورد مصرف قرار می‌گیرد.

استفاده از پیروکسیکام و اطلاع به پزشک در مورد بیماری‌های زمینه‌ای

اگر بیماری‌های زیر را دارید حتماً قبل از مصرف پیروکسیکام به پزشک خود اطلاع دهید

• سکته قلبی یا مغزی؛
• نارسایی قلبی؛
• فشارخون؛
• زخم معده یا خونریزی گوارشی؛
• آسم؛
• پولیپ بینی؛
• اختلال انعقادی؛
• اگر سیگار می‌کشید؛
• بارداری؛
• سن بالای ۶۵ سال؛
• بیماری کبدی یا کلیوی؛
• سابقه حساسیت به دیگر داروها؛
• مصرف دیگر داروهای ضدالتهابی.

استفاده همزمان پیروکسیکام و داروهای دیگر

داروهای زیر می‌تواند با پیروکسیکام تداخل اثر داشته و مصرف همزمان آنها ممکن است خطرناک باشد. پس اگر از این داروها همزمان با پیروکسیکام مصرف می‌کنید حتماً به پزشک خود اطلاع دهید.

• داروهای ضدافسردگی؛
• داروهای رقیق‌کننده خون مانند وارفارین؛
• داروهای زیادکننده ادرار؛
• داروهای ضدفشارخون؛
• دیگر داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی؛
• لیتیم؛
• متوترکسات؛
• کورتن.

عوارض شایع ژل پیروکسیکام

-حساسیت پوستی خفیف مانند قرمزی یا خارش در موضع مصرف، معمولا در عرض دوتا سه روز برطرف می‌شود اما در صورت ادامه‌دار یا وخیم شدن این حساسیت، حتماً پزشک خود را در جریان قرار دهید.
-در صورت ایجاد لکه های قرمز برروی مناطق مختلف پوست ،مصرف دارو را قطع و به پزشک اطلاع دهید.
_ در صورت مشکلات تنفسی،و هرگونه علائم حساسیت دارویی (مانند ورم صورت و دهان)به پزشک خود مراجعه نمایید.

عوارض شایع کپسول پیروکسیکام

-علائم گوارشی مانند سوء هاضمه، سوزش سردل، معده درد و… از علائم شایع داروهای NSAIDs می باشد که برای کاهش آنها مصرف دارو پس از غذا توصیه می‌شود. در صورت ادامه دار شدن این عوارض با پزشک خود مشورت نمایید.
-احساس تهوع ناشی از این دارو با مصرف وعده‌های غذایی سبک و پرهیز از غذاهای پرچرب و پرادویه کاهش می‌یابد.
-جهت بهبود اسهال ناشی از مصرف این دارو،مصرف وعده‌های غذایی ساده و مایعات به مقدار کافی توصیه می‌شود.
-در صورت بروز یبوست، رژیم سرشار از فیبر(میوه و سبزیجات) و مصرف مایعات به اندازه ی کافی توصیه می‌شود.
-در صورت مشکلات تنفسی و هرگونه علائم حساسیت دارویی (مانند ورم صورت و دهان) به پزشک خود مراجعه نمایید.
-در صورت مشاهده دفع خون یا مدفوع تیره، استفراغ حاوی خون یا شکم درد شدید،مصرف دارو را قطع و به پزشک خود مراجعه نمایید.
-در صورت بروز سردرد، سرگیجه یا گیجی شدید، افزایش فشارخون، تغییر وزن ناگهانی، تغییرات خلق‌وخو، اختلال در خواب، زنگ زدن گوش در مدت درمان با این دارو، حتماً به پزشک خود اطلاع دهید.

اطلاع به پزشک در صورت بروز عوارض پس از مصرف پیروکسیکام

در صورتی‌که بعد از مصرف پیروکسیکام عوارض زیر به وجود آمد مصرف دارو را قطع کرده و فوراً به پزشک مراجعه کنید

• احساس ضعف و بی‌حالی و خواب‌آلودگی؛
• سیاه یا خونی شدن مدفوع؛
• خلط یا استفراغ خونی؛
• تهوع، درد شکم، تب، کاهش اشتها، ادرار تیره؛
• ورم کردن بدن و افزایش وزن ناگهانی؛
• کم شدن مقدار ادرار؛
• اختلال دید؛
• تب؛
• اول، کهیر، قرمزی پوست یا خارش؛
• تنگی‎نفس.

منع مصرف پیروکسیکام

طریقه مصرف پیروکسیکام چیست

در مصرف پیروکسیکام به موارد زیر توجه کنید.

• پیروکسیکام را دقیقا به همان مقدار و طول مدتی که پزشک برای شما تجویز کرده است مصرف کنید.
• ممکن است دو هفته زمان نیاز باشد تا تأثیر پیروکسیکام بر روی بیماری شما به حد مطلوب برسد.
• اگر فراموش کرده‌اید پیروکسیکام را در ساعتی که لازم است مصرف کنید هر زمان که یادتان آمد آن‌را مصرف کنید ولی اگر زمان مصرف دوز بعدی دارو است مصرف دارو را دو برابر نکنید. دوز فراموش شده را مصرف نکنید و فقط دوز مربوط به این ساعت را استفاده کنید.
• پیروکسیکام را بعد از خوردن غذا مصرف کنید.
• پیروکسیکام را با یک لیوان پر از آب مصرف کرده و بعد از مصرف حداقل بمدت ده دقیقه دارز نکشید
• پیروکسیکام را از دسترس بچه‌ها دور نگه دارید
• پیروکسیکام را در جای خنک و خشک و دور از معرض تابش مستقیم آفتاب قرار دهید.
• پیروکسیکام معمولاً به صورت کپسول‌های ۱۰ میلی‌گرمی خوراکی توزیع می‌شود مقدار مصرف آن روزی یک یا دو کپسول در بالغین است. می‌توان دو کپسول را با هم و یا با فاصله ۱۲ ساعت از هم مصرف کرد.
• پیروکسیکام به صورت پماد موضعی هم مصرف می‌شود. در این موارد لایه نازکی از ژل را بر روی پوست بمالید و آن‌را به آرامی روی محل درد ماساژ دهید.
• بعد از استفاده، دست خود را بشویید. داروی موضعی پیروکسیکام معمولاً روزی ۴-۳ بار و حداکثر برای یک ماه استفاده می‌شود. دارو را در نزدیکی پوست چشم و یا بر روی پوست ملتهب با زخمی استفاده نکنید.
• پیروکسیکام به‌صورت شیاف‌های ۲۰ میلی‌گرمی با استفاده روزی یک عدد هم مصرف می‌شود.

منابع:

۱- iranorthoped.com

۲- darooyab.ir

بیماری‌‌ها و راه درمان, دارونامه , پیشگیری بهتر از درمان

توجه: مطلبی که مطالعه می‌کنید صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. برای مصرف دارو، آگاهی از عوارض جانبی، تداخل دارویی و موارد مرتبط دیگر لازم است حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید.

ایندومتاسین (به انگلیسی: Indometacin)

رده درمانی: داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی

نام‌های غیرژنریک

این دارو با نام‌های تجاری INDIC و INDOSUPP نیز عرضه می‌شود.

اشکال دارو

این دارو به صورت کپسول ۲۵ میلی‌گرمی، قرص آهسته رهش ۷۵ میلی‌گرمی و شیاف‌های ۵۰ و ۱۰۰ میلی‌گرمی ارائه می‌شود.

ایندمتاسین چیست؟

ایندومتاسین به دسته‌ای از داروها تعلق دارد به نام داروهای ضدالتهاب غیرکورتونی که به اصطلاح پزشکی NSAIDs گفته می‌شوند
ایندومتاسین در تسکین دردهایی نظیر آرتریت (التهاب مفاصل)، رگ به رگ شدن عضلات یا ضرب دیدگی استخوان، کمردرد، نقرس و دردهای قاعدگی کابرد دارند.
این دارو با کاهش التهاب و تسکین درد به بهبود وضعیت بیمار کمک می‌کند.
ایندومتاسین با مسدود کردن اثر آنزیم سیکلوکسیژناز، منجر به کاهش ساخت ماده‌ای شیمیایی به نام پروستاگلاندین در بدن می‌شود که مسئول ایجاد درد و التهاب در ناحیه ی آسیب‌دیده می‌باشند. در نتیجه با مهار آنزیم‌های سکلوکسیژناز و کاهش تولید پروستاگلاندین، درد و التهاب کاهش می‌یابد.

موارد مصرف

ایندومتاسین جزو داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID) می‌باشد و بنابراین دارویی مسکن و ضدالتهاب است. ایندومتاسین مسکنی بسیار قوی است که معمولاً برای کاهش دردهای مفصلی برای سالخوردگان تجویز می‌شود. قدرت ضد درد بودن این مسکن از پیروکسیکام بیشتر است و سمیت بیشتری دارد.

پیش از مصرف ایندومتاسین

• در صورت بارداری و یا شیردهی به پزشک خود اطلاع دهید تا داروی ضدحساسیت مناسب شرایط شما را برای‌تان تجویز نماید.
• در صورت سابقه‌ی آسم، حساسیت، زخم معده یا دوازدهه و بیماری‌های گوارشی(مانند کرون)، بیماری قلبی یا عروقی، لوپوس، مشکلات کبدی، کلیوی، بیماری پارکینسون، صرع و سایر موارد به پزشک خود اطلاع دهید.
• در صورتی که سابقه‌ی فشارخون بالا و یا وجود لخته در عروق را دارید، پزشک خود را مطلع نمایید.
• از آنجا که این دارو می‌تواند در عملکرد داروهای دیگر در بدن اختلال ایجاد کند لازم است پیش از شروع مصرف لیستی از کلیه‌ی داروهای مصرفی خود در اختیار پزشک یا داروسازتان قرار دهید.
• در صورت سابقه‌ی حساسیت به داروهای ضددرد (مانند آسپرین٬ ناپروکسن، سلکوکسیب و ایپوبروفن و…)به پزشک خود اطلاع دهید.
• در صورت سابقه‌ی قند یا کلسترول خون بالا به پزشک خود اطلاع دهید.
• در افراد بالای ۶۵سال این دارو باید احتیاط بیشتر و تحت نظر پزشک مصرف شود.

توصیه‌های ایندومتاسین

• _ممکن است در ابتدای مصرف پزشک شما جهت کاهش احتمال بروز عوارض گوارشی،ایندومتاسین را با مقدار کم تجویز نماید. با این حال در صورتی که نیاز به مصرف طولانی مدت این دارو دارید،پزشک می‌تواند همراه آن، از داروهای محافظت‌کننده از معده تجویز نماید تا عوارض کاهش یابد.
• در صورت مصرف طولانی مدت، تحت نظر پزشک خود بمانید تا آزمایشات و معاینات دوره‌ای لازم، انجام شود.
• در صورتی که مبتلا به آسم می‌باشید، ممکن است علائمی مانند خس‌خس سینه و مشکل تنفسی در شما با مصرف این دارو تشدید شود. در صورت بروز این عوارض، این دارو را قطع نمایید و به پزشک خود مراجعه نمایید.
  ‎
• در صورتی که قصد عمل جراحی یا درمان دندانپزشکی را دارید به پزشک خود در مورد مصرف این دارو اطلاع دهید.

منع مصرف ایندومتاسین

این دارو در صورت وجود سابقه واکنش آلرژیک شدید از قبیل آنافیلاکسی یا آنژیوم ناشی از آسپیرین یا سایر داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا پولیپ بینی‌ همراه با اسپاسیم برونش به علت مصرف آسپیرین نباید مصرف شود.

عوارض جانبی ایندومتاسین

عوارض شایع (%۱۰<):
سیستم اعصاب مرکزی: سردرد
گوارشی: استفراغ
هماتولوژی و انکولوژی: خونریزی بعد از جراحی

عوارض نسبتا شایع (%۱۰-۱):
قلبی عروقی: احساس غش کردن، سنکوپ
سبستم اعصاب مرکزی: سرگیجه، افسردگی، خواب‌آلودگی، خستگی، کسالت
پوستی: خارش، افزایش تعریق، راش پوستی
غدد درون‌ریز و متابولیسم: گرگرفتگی
گوارشی: درد اپی گاستر (سر دل)، سوزش سر دل، تهوع، سوء هاضمه، یبوست، درد شکمی، اسهال، کاهش اشتها
گوشی: وزوز گوش
متفرقه: تورم

سایر عوارض (درصد نامشخص):
کبدی: افزایش سطح سرمی آلانین آمینوترانسفراز، افزایش سطح سرمی آسپارتات آمینوترانسفراز

تداخلات دارویی ایندومتاسین

مشخصات کلی تداخلات:
– مهارکننده P-gp (ضعیف)
– نفروپاتی ناشی از داروهای مسکن
– تشدید اثرات ضدپلاکت
– کاهش پرفیوژن یا عملکرد کلیوی
– افزایش خطر خونریزی یا آسیب به مخاط دستگاه گوارش
– تشدید هایپرکالمی
– تشدید اثرات افزاینده فشارخون
– تشدید هیپوناترمی
– کاهش‌ آستانه تشنج
– تشدید اثرات اوریکوزوریک

تداخلات رده X (پرهیز):
آسه‌متاسین، آمینولوولینیک اسید (سیستمیک)، دکس ایبوپروفن، دکس کتوپروفن، فلوکتافنین، کتورولاک (سیستمیک و نازال)، ماسیمورلین، میفامورتید، مورنیفلومات، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (اختصاصی COX2)، اوماستاکسین، پلوبیپروفن، فنیل بوتازون، تالنیفلومات، تنوکسیکام، اوروکیناز، زالتوپروفن

کاهش اثرات داروها توسط ایندومتاسین:

آلیسکایرن، بلاک کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II، مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، بتابلاکرها، اپلرنون، گلوکاگون، هیدرالازین، دیورتیک های لوپ، ماسیمورلین، میفامورتید، دیورتیک های نگه‌دارنده پتاسیم، پروستاگلاندین ها (چشمی)، سالیسیلات ها، مهارکننده‌های اختصاصی باز جذب سروتونین، سینکالید، تیازید و دیورتیک های شبه تیازیدی

کاهش اثرات ایندومتاسین توسط داروها:

عوامل کمپلکس‌کننده صفراوی، برملانوتید، سالیسیلات‌ها

افزایش اثرات داروها توسط ایندومتاسین:

مشتقات ۵-آمینوسالیسیلیک اسید، داروهای با خاصیت ضد پلاکت، آلیسکایرن، آمینوگلیکوزیدها، آمینولوولینیک اسید (موضعی و سیستمیک)، داروهای ضد انعقاد، آپیکسابان، بمیپارین، مشتقات بیس‌فسفونات ها، سفالوتین، کلاژناز (سیستمیک)، سیکلوسپورین (سیستمیک)، دابیگاتران اتکسیلات، دفراسیروکس، دئوکسی کولیک اسید، دسموپرسین، دکس ایبوپروفن، دیگوکسین، دروسپیرنون، ادوکسابان، انوکساپارین، اپلرنون، هالوپریدول، هپارین، ایبریتومومب تیوکستان، لیتیم، متفورمین، متوترکسات، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (اختصاصی COX2)، اوبینوتوزومب، اوماستاکسین، پورفیمر، دیورتیک های نگه‌دارنده پتاسیم، پرالاترکسات، کینولون ها، ریواروکسابان، سالیسیلات ها، تاکرولیموس (سیستیمک)، فراورده‌های تنوفوویر، داروهای ترومبولیتیک، تیلودرونات، تولپریسون، تریامترن، اوروکیناز، ونکومایسین، ورتپورفین، آنتاگونیست های ویتامین کا

افزایش اثرات ایندومتاسین توسط داروها:

آکالابروتینیب، آسه‌متاسین، الکل (اتیل)، بلاک کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II، مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، کورتیکواستروئیدها (سیستمیک)، سیکلوسپورین (سیستمیک)، داساتینیب، دکس کتوپروفن، دیکلوفناک (سیستمیک)، امولسیون چربی (برپایه روغن ماهی)، فلبیناک، فلوکتافنین، گلوکزآمین، گیاهان (با خاصیت ضد پلاکت و ضد انعقاد)، ایبروتینیب، اینوترسن، کتورولاک (سیستمیک و نازال)، لیماپروست، دیورتیک های لوپ، مورنیفلومات، مولتی‌ویتامین‌ها/ فلوراید (حاوی ویتامین‌های آ، دی، ای)، مولتی ویتامین/ مینرال (حاوی ویتامین‌های آ، دی، ای، کا و فولات و آهن)، مولتی ویتامین/ مینرال (حاوی ویتامین‌های آ و ای، فاقد آهن)، نفتازون، اسیدهای چرب امگا ۳، پلوبیپروفن، پنتوسان پلی سولفات سدیم، پنتوکسی فیلین، فنیل بوتازون، پروبنسید، آنالوگ‌های پروستاسیکلین، مهارکننده‌های اختصاصی باز جذب سروتونین، مهارکننده‌های باز جذب نوراپی نفرین/ سروتونین، سدیم فسفات، تالنیفلومات، تنوکسیکام، تیازید و دیورتیک های شبه تیازید، تیپراناویر، تولپریسون، داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (آمین نوع سوم)، ویتامین ای (سیستمیک)، زالتوپروفن، زانوبروتینیب

تداخل با غذا:

مصرف همراه با غذا ممکن است سرعت جذب را کاهش دهد اما بر مقدار جذب مؤثر نیست. پیک غلظت پلاسمایی ممکن است در مصرف با غذا به تأخیر بیفتد.

راهکار: جهت کاهش عوارض گوارشی با شیر یا غذا مصرف شود.

هشدارها ایندومتاسین

این دارو در موارد زیر باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
بیماری التهابی یا اولسراتیو قسمت فوقانی یا تحتانی مجرای گوش (شامل بیماری Crohn، دیورتیکولیت، قرحه گوارشی، کولیت اوسراتیو)، هموفیلی یا سایر اختلالات خونی شامل اختلالات عملکرد انعقادی یا پلاکت‌ها، عیب‌کار کلیه، استوماتیت، بیماران سالخورده(به علت عوارض کلیوی و کبدی) بیمارانی که احتمال بروز خونریزی و زخم گوارشی در آنها زیاد می‌باشد. و افسردگی روانی یا سایر آشفتگی‌های روانی، خونریزی از ناحیه رکتوم و آنوس هموروئید، التهاب و ضایعات رکتوم و آنوس و التهاب رکتوم.

توصیه‌های دارویی ایندومتاسین

‌۱٫این دارو نباید بیش از مقدار توصیه شده مصرف شود.
۲٫ در صورت مصرف این دارو در درمان آتریت، دوره درمان با این دارو باید کامل شود. جهت دستیابی به پاسخ مطلوب، ممکن است حداقل ۲ هفته زمان لازم داشته باشد.
۳٫ درصورت فراموش شدن یک نوبت مصرف دارو، اگر رژیم درمانی بصورت یک یا دو قرص در روز است، به محض به یاد آوردن طی یک یا دو ساعت پس از نوبت فراموش شده، باید مصرف شود. اگر رژیم درمانی بصورت بیش از دو قرص در روز باشد، به محض به یاد آوردن،‌ آن نوبت باید مصرف شود و از دو برابر کردن مقدار مصرف بعدی نیز باید خودداری شود.
۴٫ دارو بهتر است همراه با غذا مصرف شود تا تحریک گوارشی کاهش یابد.
۵٫ مراجعه منظم به پزشک در صورت مصرف طولانی مدت، به‌منظور بررسی پیشرفت درمان توصیه می‌شود.
۶٫ احتمال بروز حساسیت به نور وجود دارد.
۷٫ در صورت مشاهده علائم شبیه آنفولانزا (لرز، تب یا درد عضلانی) قبل یا همزمان با بثورات جلدی، باید به پزشک مراجعه شود.

نحوه‌ی صحیح مصرف ایندومتاسین

• در صورت مصرف طولانی مدت، مقدار و تعداد دفعات مصرف در روز را از پزشک خود بپرسید.نسبت به شرایط، ممکن است ۱ قرص تا چند قرص در روز نیاز داشته باشید.
• بهتر است کپسول ایندومتاسین را همراه یا پس از یک وعده غذای سبک مصرف نمایید تا عوارض گوارشی ناشی از آن کمتر شود.
• در صورت فراموشی یک نوبت مصرف دارو، از مصرف نوبت فراموش شده صرف نظر نمایید و نوبت بعدی را طبق برنامه مصرف نمایید. به هیچ وجه مقدار دارو در یک نوبت را دوبرابر ننمایید.

مقدار مصرف دارو

بزرگسالان: ابتدا ۲۵ تا ۵۰ میلی‌گرم، دو تا سه بار در روز. سپس یک هفته درمیان به میزان ۲۵ تا ۵۰ میلی‌گرم در هر نوبت افزایش می‌یابد. مقدار مصرف روزانه حداکثر ۲۰۰ میلی‌گرم می‌باشد. پس از گرفتن نتیجه مقدار مصرف به پایین‌ترین دوز کاهش می‌یابد.

کودکان:۱/۵ تا ۲/۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلو وزن بدن به‌طور روزانه در سه یا چهار نوبت. حداکثر مقدار مجاز ۴ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن می‌باشد. پس از گرفتن نتیجه مقدار مصرف به پایین‌ترین حد که علائم بیماری را کنترل کند کاهش می‌یابد.

شرایط نگهداری

این دارو را باید در دمای کمتر از ۳۰ درجه سانتی‌گراد و دور از نور، رطوبت و داخل جعبه نگهداری کرد.

منابع:

۱- darooyab.ir

۲- wikipedia.org