Regular Post
نوشته شده توسط فرناز اخباری

اختلال شخصیت چیست؟

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت webmd.com

این شرایط سلامت روان بر زندگی روزمره و روابط شما تأثیر می‌گذارد. این عوامل درباره نحوه فکر کردن، احساس و عمل شما هستند. ممکن است زمان سختی با تغییر داشته باشید، یا ممکن است تکانشی یا مشکوک باشید. حتی ممکن است کارهایی را انجام دهید یا بگویید که دیگران آن را عجیب و غریب یا ناراحت کننده می‌دانند، که برقراری ارتباط را سخت‌تر می‌کند. این الگوهای طولانی مدت می‌تواند به زندگی شخصی و کاری و همچنین سلامت روان شما آسیب برساند. و شما همیشه نمی‌دانید که آیا یک مورد از اختلال دارید یا خیر.

اختلال شخصیت پارانوئید

با این شرایط، شما احساس می‌کنید که مردم همیشه سعی می‌کنند از شما سوء‌استفاده کنند، حتی اگر دلیل منطقی برای آن وجود نداشته باشد. ممکن است وقتی کسی از شما سوال می‌پرسد عصبانی شوید یا نخواهید در مورد خودتان به دیگران بگویید زیرا فکر می‌کنید که به نوعی از آن علیه شما استفاده می‌کنند. همه اینها می تواند اعتماد به دیگران و ایجاد روابط سالم را سخت کند.

اختلال شخصیت اسکیزوئید

این وضعیت می‌تواند بیان احساسات شما را سخت کند. اگر کسی بر سر شما فریاد بزند یا شما را ستایش کند، ممکن است واکنش کمی نشان دهید یا اصلاً هیچ واکنشی نشان ندهید این ممکن است باعث شود شما را «سرد» ببینید. ممکن است احساس لذت برای شما سخت باشد و علاقه چندانی به روابط جنسی نداشته باشید. دیگران ممکن است فکر کنند شما فاقد اهداف یا جاه‌طلبی هستید.

اختلال اسکیزوتایپی

ممکن است باورهای عجیبی داشته باشید مثلاً می‌توانید ذهن افراد را بخوانید و لباس‌هایتان ممکن است عجیب یا نامرتب باشد. شما ممکن است به چیزهایی که بیشتر مردم را احساساتی می‌کند و اغلب به اهداف دیگران شک می‌کنند یا به آن‌ها مشکوک می‌شوند واکنش نشان ندهید. مردم ممکن است ندانند که چگونه به مکالمه نامشخص و گنگ شما پاسخ دهند. ممکن است در اطراف افراد خارج از خانواده خود واقعاً مضطرب باشید و ترجیح دهید تنها باشید.

اختلال شخصیت ضد‌اجتماعی

ممکن است سعی کنید دیگران را عصبانی کنید، آن‌ها را فریب دهید یا با آن‌ها بدرفتاری کنید تا به آن‌چه می‌خواهید برسید. ممکن است برای شما مهم نباشد که چه چیزی درست است یا غلط. ممکن است دروغ بگویید و کارهایی انجام دهید که بی پروا، خشونت‌آمیز و حتی غیرقانونی هستند. معمولاً وقتی به دیگران صدمه می‌زنید احساس بدی نمی‌کنید و مصرف مواد مخدر و الکل نیز ممکن است مشکل‌ساز باشد. افراد مبتلا به این بیماری اغلب در حفظ شغل یا مراقبت از خانواده خود مشکل دارند.

اختلال شخصیت مرزی

ممکن است احساسات شدیدی از خشم، غم و اندوه یا اضطراب داشته باشید که ناگهان تغییر کند. اگر فکر می‌کنید که او می‌خواهد از شما جدا شود، ممکن است دیوانه‌وار سعی کنید با کسی ارتباط برقرار کنید.

شما بین افراط در نوسان هستید: ممکن است یک دوست یک روز «کامل» و روز دیگر وحشتناک باشد. این باعث ایجاد روابط شدید و سخت می‌شود. اگر احساس قوی نسبت به شخصیت خود ندارید، می‌توانید به صورت تکانشی رفتار کنید – مثلاً سوءمصرف مواد مخدر، رانندگی بی‌احتیاطی، یا رابطه جنسی پرخطر.

اختلال شخصیت هیستریونیک

میل شما برای مورد توجه قرار گرفتن قوی‌تر از هر احساس دیگری است. شما احتمالاً مهارت‌های اجتماعی خوبی دارید، اما از آن‌ها برای این‌که خود را در مرکز توجه قرار دهید استفاده می‌کنید. به نظر نمی‌رسد به افراد دیگر علاقه ای داشته باشید. شما ممکن است بیش از حد نگران ظاهر خود باشید و لباسی جذاب بپوشید تا مردم را جذب کنید، حتی زمانی که مناسب نیست. ممکن است طوری رفتار کنید که انگار روی صحنه هستید، با احساسات و گفتار بیش از حد که خیلی سریع تغییر می کند این حالت را نشان می دهید.

اختلال شخصیت خودشیفته

شما می خواهید خود را خوب جلوه دهید، حتی اگر مجبور باشید برای انجام آن به دیگران صدمه بزنید یا نادیده بگیرید. ممکن است زیاد لاف بزنید یا وانمود کنید که کسی نیستید، یا جلوی افرادی را بگیرید که می‌خواهند نظرشان را بیان کنند، به خصوص اگر فکر می‌کنید مهم‌تر هستید. وقتی آن‌طور که می‌خواهید با شما رفتار نمی‌شود ممکن است عصبانی شوید. در درون، شما ناامنی ایجاد شود یا بیش‌از حد حساس شوید، و در صورت انتقاد ممکن است آن‌ها را سرزنش کنید. اگر کسی به شما احساس بی‌عیب و نقصی بدهد، بد‌خلق و افسرده می‌شوید.

اختلال شخصیت اجتنابی

هیچ‌کس نمی‌خواهد احمق به نظر برسد، اما با این شرایط، ترجیح می‌دهید تنها باشید تا اینکه حتی کوچک‌ترین ریسکی را بپذیرید که کسی شما را طرد کند یا جلوی دیگران بد جلوه کند. ممکن است مشکلات را بزرگ‌تر از آن‌چه باید باشند، انجام دهید، امتحان کردن چیزهای جدید برای‌تان سخت باشد و خود را غیر‌جذاب ببینید. این می‌تواند باعث ترس شما از برقراری ارتباط با دیگران و در گروه‌های بزرگ بسیار ناراحت کننده شود.

اختلال شخصیت وسواسی اجباری

میل به کنترل افراد، وظایف یا موقعیت‌ها در هسته اصلی این اختلال قرار دارد. توجه شما به قوانین، جزئیات و نظم می‌تواند افراطی باشد. ممکن است برای شما سخت باشد که آرام شوید یا دوست داشته باشید که همه کارها را خودتان انجام دهید. ممکن است دیگران را سخت قضاوت کنید.

این مشابه اختلال وسواس فکری-اجباری نیست، که در آن الگوی افکار نامعقول می‌تواند شما را به انجام کاری بارها و بارها سوق دهد، مانند شستن بیش از حد دست‌ها برای جلوگیری از میکروب‌ها.

اختلال شخصیت وابسته

شما ممکن است بیش از حد به دیگری بچسبید زیرا از جدا بودن از کسانی که به آن‌ها نزدیک هستید متنفر هستید. فکری که آن‌ها می توانند برای همیشه ترک کنند باعث ترس جدی می‌شود. اعتماد به نفس زیادی ندارید و مشتاق امتحان چیزهای جدید نیستید. حتی تصمیمات روزمره نیز می‌تواند سخت باشد زیرا احساس می‌کنید ابتدا به تایید دیگران نیاز دارید. وقتی یک رابطه عاشقانه به پایان می رسد، اغلب بلافاصله رابطه جدیدی را شروع می‌کنید. و ممکن است سوء‌استفاده از کسی را فقط برای نگه داشتن او در اطراف خود تحمل کنید.

آیا من اختلال دارم؟

احتمالاً خودتان آن را نمی‌دانید. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اغلب آن را باور نمی‌کنند. ممکن است تنها پس از دریافت کمک برای چیز دیگری، مانند اضطراب یا افسردگی، یا اگر کسی به شما پیشنهاد شروع درمان را بدهد، متوجه شوید. از آنجایی که افراد مبتلا به این شرایط اغلب به اندازه کافی موفق می‌شوند تا از پس آن برآیند اگرچه ممکن است در روابط سختی داشته باشند – بسیاری از آن‌ها هرگز کمک مورد نیاز خود را دریافت نمی‌کنند.

تشخیص

پزشکان سؤالاتی می‌پرسند تا بدانند آیا بخش‌هایی از شخصیت شما آن‌قدر سختگیر است که به روابط شما در خانه و محل کار آسیب می‌رساند یا خیر. آن‌ها همچنین بررسی می‌کنند که چگونه تکانه‌های خود را کنترل می‌کنید و می‌بینند که آیا دیدگاه شما از خودتان با واقعیت مطابقت دارد یا خیر. ممکن است بدون داشتن یکی از این شرایط علائمی داشته باشید. فقط یک متخصص می‌تواند تشخیص دهد که آیا شما اختلال شخصیت دارید یا خیر.

درمان

این شرایط می‌تواند شدید، ثابت باشد، بخش‌های زیادی از زندگی شما را تحت تاثیر قرار دهد و مدیریت آن سخت باشد. اما شما می توانید کمک بگیرید. رایج‌ترین روش گفتار درمانی است. شما با یک متخصص بهداشت روان صحبت می‌کنید که به شما کمک می‌کند الگوهای تفکر و رفتاری را که برای شما مشکل ایجاد می‌کند، ببینید و تغییر دهید. با گذشت زمان، این می‌تواند به شما کمک کند با استرس و سایر افراد به روشی سالم‌تر مقابله کنید.

در مورد داروها چطور؟

هیچ کدام به‌طور خاص برای درمان اختلالات شخصیت تایید نشده اند. اما برخی داروها ممکن است به علائم جدی کمک کنند.

در این صورت، پزشک ممکن است علاوه بر درمان، یکی از این موارد را نیز تجویز کند:

— داروهای ضد‌افسردگی؛

– تثبیت کننده‌های خلق‌و‌خو؛

— داروهای ضد‌روان پریشی؛

– داروهای ضد‌اضطراب، به استثنای افراد مبتلا به اختلالات شخصیتی خاص.

 

منبع: webmd.com

 

0
Regular Post
نوشته شده توسط فرناز اخباری

قدردانی سلامتی را افزایش می‌دهد، شادی به ارمغان می‌آورد از دیدگاه مدرسه عالی پزشکی دانشگاه هاروارد

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت  health.harvard.edu

شش سوال می‌تواند به شما کمک کند تا قدرت قدردانی را که باعث افزایش زندگی می‌شود، برانگیزید.

چند شب در هفته، زمانی که تایلر وندرویل با همسر و دو فرزند خردسالش دور میز شام جمع می‌شوند، خانواده عمداً در طول غذا مکث می‌کنند تا کاری ساده اما عمیق انجام دهند. هر یک از اعضا چندین چیز را به اشتراک می‌گذارد که به خاطر آن‌ها سپاسگزار هستند اقدامی که VanderWeele، یکی از مدیران ابتکار عمل در مورد سلامت، معنویت و دین در دانشگاه هاروارد ، دانشکده بهداشت عمومی چان، احساس می کند پویایی خانواده خود را برای بهتر شدن تغییر می‌‌دهد.

او می‌گوید: «من فکر می‌کنم تفاوت ایجاد می‌کند و می‌تواند تمرین بسیار قدرتمندی باشد. حتی در روزهای بدی که زندگی دشوار به نظر می رسد، این تلاش ارزشمند است.»

قدردانی، سلامتی و طول عمر

چگونه قدرت قدردانی می‌تواند بر زندگی ما تأثیر بگذارد؟ تحقیقات اخیر به اثرات مثبت بی شمار سلامتی، از جمله رفاه عاطفی و اجتماعی بیش‌تر، کیفیت خواب بهتر، کاهش خطرات افسردگی و نشانگرهای مطلوب سلامت قلبی عروقی اشاره کرده است. اکنون، داده‌های جدید از مطالعه طولانی‌مدت سلامت پرستاران نشان می‌دهد که ممکن است باعث افزایش عمر شود.

VanderWeele، یکی از نویسندگان این مقاله می‌گوید: «قدردانی یکی از گسترده‌ترین فعالیت‌هایی بوده است که به رفاه کمک می‌کند، اما ما نتوانستیم حتی یک مطالعه قبلی را پیدا کنیم که تأثیرات آن بر مرگ و میر و طول عمر را بررسی کند، که ما را شگفت‌زده کرد.»

مطالعه چه عاملی را بررسی کرد؟

این مطالعه جدید که در جولای ۲۰۲۴ در JAMA Psychiatry منتشر شد، از داده‌های ۴۹۲۷۵ زن ثبت نام شده در مطالعه سلامت پرستاران استفاده کرد. میانگین سنی آن‌ها ۷۹ سال بود. در سال ۲۰۱۶، شرکت‌کنندگان یک پرسش‌نامه قدردانی شش ماده‌ای را تکمیل کردند که در آن موافقت خود را با جملاتی مانند «من در زندگی چیزهای زیادی برای شکرگزاری دارم و اگر مجبور بودم همه چیزهایی را که می خواهم فهرست کنم” رتبه بندی کردند. از این بابت سپاسگزارم، این فهرست بسیار طولانی خواهد بود.»

چهار سال بعد، محققان سوابق پزشکی شرکت‌کنندگان را بررسی کردند تا مشخص کنند چه کسی فوت کرده است. ۴۶۰۸ مورد مرگ به دلایل مختلف و همچنین به دلایل خاص مانند بیماری‌های قلبی عروقی، سرطان، بیماری‌های تنفسی، بیماری‌های نورودژنراتیو، عفونت و آسیب‌دیده شد. مرگ‌و‌میر ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی  یکی از قاتل‌های اصلی زنان و مردان در ایالات متحده شایع‌ترین علت بود.

محققین چه چیزی پیدا کردند؟

شرکت‌کنندگانی که در شروع مطالعه بالاترین امتیاز را در یک سوم داشتند، در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که در یک سوم پایین‌تر امتیاز گرفتند، در چهار سال آینده خطر مرگ ۹ درصد کم‌تری داشتند. این پس از کنترل سلامت جسمانی، شرایط اقتصادی و سایر جنبه‌های سلامت روان و رفاه تغییر نکرد. به نظر می‌رسید که قدردانی به محافظت از شرکت‌کنندگان در برابر هر علت مرگ مورد مطالعه از جمله بیماری‌های قلبی عروقی کمک می‌کند

اما این در واقع چه معنایی دارد؟

VanderWeele می‌گوید: «کاهش ۹ درصدی در خطر مرگ‌و‌میر معنی دار است، اما زیاد نیست. اما آنچه در مورد قدردانی قابل توجه است این است که تقریباً هر کسی می‌تواند آن را تمرین کند. هر کسی می تواند آن‌چه را که در اطراف خود است تشخیص دهد و از دیگران به خاطر چیزهای خوب در زندگی خود تشکر کند.»

در حالی که این مطالعه نمی‌تواند مشخص کند که چرا قدردانی با زندگی طولانی تر همراه است، وندرویل معتقد است عوامل متعددی ممکن است در این امر نقش داشته باشند.

او می‌گوید: «ما می‌دانیم که قدردانی باعث می‌شود مردم احساس خوشبختی کنند. این به خودی خود تأثیر کمی بر خطر مرگ و میر دارد. تمرین قدردانی همچنین ممکن است باعث شود که شخص کمی انگیزه بیش‌تری برای مراقبت از سلامتی خود داشته باشد. شاید احتمال بیش‌تری دارد که برای قرار ملاقات‌های پزشکی یا ورزش حاضر شوند. همچنین ممکن است به روابط و حمایت اجتماعی کمک کند، که می‌دانیم به سلامتی کمک می‌کند.»

محدودیت‌ها و نقاط قوت مطالعه چیست؟

مطالعه به صورت مشاهده‌ای بود. این بدان معناست که نمی‌توان ثابت کرد که قدردانی به مردم کمک می‌کند طولانی‌تر زندگی کنند فقط یک ارتباط وجود دارد. وندرویل می‌گوید که نمونه خاصی از افراد مورد تجزیه و تحلیل هم بزرگترین نقطه قوت و هم محدودیت تحقیق است. همه پرستاران زن مسن‌تر با وضعیت اجتماعی اقتصادی بالا بودند. اکثریت قریب به اتفاق سفید پوست بودند.

واندرویل می‌پرسد. «آیا اثر طول عمر به مردان، جوان‌ترها و کسانی که منابع اجتماعی اقتصادی پایین‌تری دارند، گسترش می‌یابد؟ این‌ها همه سوالات باز هستند.»

او می‌گوید از جنبه مثبت، اندازه بزرگ نمونه مورد مطالعه یکی از بزرگترین نقاط قوت آن است. داده‌های گسترده‌ای که در مورد عوامل مخدوش‌کننده بالقوه مانند سلامت جسمانی، ویژگی‌های اجتماعی و سایر جنبه‌های بهزیستی روان‌شناختی شرکت‌کنندگان جمع‌آوری شده است، نیز همینطور است.

او می‌گوید: «بین کیفیت داده‌ها و حجم نمونه، ما توانستیم شواهد معقولی برای این اثر طول عمر متوسط ​​ارائه کنیم.»

این را امتحان کنید: شش سوال برای برانگیختن قدردانی

امروز احساس سپاسگزاری خاصی ندارید؟ شما قدرت تغییر آن را دارید. پرسیدن برخی از سوالات از خود می‌تواند باعث قدردانی شود، مانند

  • امروز چه اتفاقی افتاد که خوب بود؟
  • من چه چیزی را بدیهی می‌دانم که بتوانم بخاطرش شکرگزار باشم؟
  • برای کدام افراد در زندگی‌ام سپاسگزار هستم؟
  • آخرین کتابی که خواندم یا فیلم، نمایش یا کلیپ شبکه‌های اجتماعی که دیدم و واقعا قدردانش بودم چیست و چرا؟
  • در این هفته، ماه و سال بیشتر منتظر چه چیزی هستم و چرا؟
  • محبت‌آمیزترین چیزی که اخیراً کسی گفته یا انجام داده است چیست؟

به همین ترتیب، چند عمل ساده می‌تواند قدردانی را به روزهای شما بیاورد. روال خانوادگی VanderWeele را برای ابراز قدردانی منظم در اطراف میز شام امتحان کنید. یکی دیگر از روش‌های شناخته شده که شاید در این عصر دیجیتال فراموش شده است نوشتن یادداشت‌های تشکر است.

VanderWeele: «من فکر می‌کنم نوشتن یک یادداشت تشکر یا نامه تشکر باعث می‌شود ذهن شما برای مدت طولانی‌تری روی چیزی مثبت فکر کند، زیرا شما باید آن را نه فقط در کلمات، بلکه به صورت نوشتاری بیان کنید.»

می‌گوید. «همچنین این رابطه را عمیق تر می کند و این پیوند را ایجاد می کند.»

یکی از تمرین‌های قدردانی که کم‌تر شناخته شده اما ارزشمند است، «تمرین طعم‌دهی» نامیده می‌شود که بر جنبه‌های تمرکز حواس استوار است. VanderWeele می‌گوید تنها چیزی که لازم است این است که «مکث کنید، به اطراف خود نگاه کنید، و از هر چیزی که در محیط فعلی‌تان خوب است استفاده کنید و از آن لذت ببرید». «این جهش بزرگی نیست که از شناخت خوبی‌ها به ابراز قدردانی از آنچه دارید بروید.»

منبع: health.harvard.edu

 

0
Regular Post
نوشته شده توسط فرناز اخباری

آیا کودک شما نیاز به افزایش وزن دارد؟

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت  health.harvard.edu

وقتی کودکان زیر محدوده وزنی مناسب برای سن خود قرار می‌گیرند چه باید کرد؟

بیش‌تر موضوع حساس وزن در کودکان و نوجوانان اغلب بر هزینه‌های سلامتی ناشی از اضافه وزن و چاقی متمرکز است. با این حال، گاهی اوقات یک کودک نیاز به افزایش وزن دارد. و در حالی که راه‌های زیادی برای تحقق آن وجود دارد، اما همه آن‌ها روش سالمی نیستند.

اگر فرزندتان کم وزن به نظر می‌رسد چه باید کرد؟

اگر نگران این هستید که آیا فرزندتان نیاز به افزایش وزن دارد، بسیار مهم است که قبل از شروع کار برای افزایش وزن وی با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است که وزن کودک شما کاملاً خوب باشد. با توجه به این‌که از هر پنج کودک در ایالات متحده یک کودک چاق است و از هر شش کودک دیگر اضافه وزن دارد، به راحتی می‌توان فهمید که چگونه والدین ممکن است فکر کنند فرزندشان در مقایسه با آن خیلی لاغر است. یکی از راه‌هایی که می‌توانید بفهمید وزن فرزندتان سالم است یا خیر، بررسی شاخص توده بدنی اوست، محاسبه‌ای با استفاده از قد و وزن که برای کودکان ۲ سال به بالا استفاده می‌شود.

کاهش وزن یا کمبود وزن می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل پزشکی یا عاطفی باشد، بنابراین حتماً پزشک خود را در مورد نگرانی‌های خود مطلع کنید. آن‌ها ممکن است بخواهند فرزند شما را ببینند تا در تصمیم‌گیری در مورد نیاز به ارزیابی کمک کنند. اگر کودک شما کمتر از ۲ سال دارد، بسیار مهم است که با پزشک خود در مورد نگرانی‌های مربوط به وزن مشورت کنید و دقیقاً توصیه های او را دنبال کنید.

انتخاب غذاهای سالم زمانی که کودک نیاز به افزایش وزن دارد

اگر کودک شما بزرگتر از ۲ سال است و پزشک موافق است که افزایش وزن ایده خوبی است، بهترین راه برای نزدیک شدن به آن استفاده از غذاهای سالم و عادات سالم است.

سه راه برای کمک به افزایش وزن سالم:

  • سه وعده غذایی (صبحانه، ناهار و شام) و دو میان وعده سالم (اواسط صبح و اواسط بعد از ظهر) به کودک خود بدهید. اگر کودک شما زود شام می‌خورد، می‌توانید قبل از خواب یک میان وعده کوچک در نظر بگیرید. سعی کنید از خوردن تنقلات در میان و یا نوشیدن هر چیزی غیر از مقداری آب اجتناب کنید. وقتی به آن‌ها غذا می‌دهید بهتر است گرسنه باشند.
  • غذاهای سالم با کالری بالا به اوبدهید.

به چربی‌ها و پروتئین‌های سالم فکر کنید. چند نمونه عبارتند از:

o آجیل و کره آجیل و همچنین دانه‌هایی مانند تخمه کدو تنبل یا آفتابگردان؛

o لبنیات پرچرب، مانند شیر کامل، خامه غلیظ، پنیر خامه‌ای و سایر پنیرها؛

o آووکادو؛

o هوموس؛

o روغن زیتون و سایر روغن‌های گیاهی؛

o غلات کامل، مانند نان سبوس دار یا گرانولا (به جای شکر، به دنبال گرانولای شیرین شده با آب یا میوه باشید)

اگر رژیم غذایی شما شامل گوشت باشد

  • هر بار که یک وعده غذایی یا میان وعده تهیه می‌کنید، به این فکر کنید که چگونه ممکن است مقداری کالری به آن اضافه کنید. به‌عنوان مثال، می‌توانید مقداری روغن، کره یا پنیر اضافی به پاستا اضافه کنید یا مقداری کره آجیل روی یک تکه سیب یا تکه نان تست.

از موارد زیر امتناع کنید:

  • به کودک خود شیرینی یا غذای ناسالم بیش‌تری بدهید. این حالت وسوسه‌انگیز است، زیرا کودکان عموماً تمایل به خوردن شیرینی‌ها و غذاهای ناسالم دارند و هر دو کالری دارند. اما آن‌ها غذاهای سالمی نیستند، و خوردن عادتی شیرینی‌ها و غذاهای ناسالم ایده خوبی نیست.
  • به کودک خود دسترسی نامحدود به غذا بدهید. این نیز وسوسه‌انگیز است بالاخره شما می‌خواهید آن‌ها بخورند! اما این نه تنها اطمینان از سالم بودن چیزی که می‌خورند را دشوار می‌کند، بلکه خوردن میان وعده می‌تواند در زمان صرف یک وعده غذایی واقعی آن‌ها را کمتر گرسنه کند.
  • به کودک خود اجازه دهید شیر و سایر نوشیدنی‌ها از جمله نوشیدنی های مکمل غذایی را زیاد بخورند. این نیز باعث می‌شود که آن‌ها کم‌تر غذا بخورند و بعید است که تمام مواد مغذی مورد نیاز خود را دریافت کنند. به کودک خود مکمل‌های غذایی ندهید مگر اینکه پزشک به شما توصیه کرده باشد.

مطمئن شوید که برای نظارت بر پیشرفت فرزندتان، معاینات منظم را با پزشک خود برنامه‌ریزی کرده اید. امیدواریم فرزند شما به زودی وزن سالم تری داشته باشد که به او کمک می کند همزمان با رشدش رشد کند.

منبع: health.harvard.edu

 

 

0
Regular Post
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

چگونه به یک نوجوان افسرده کمک کنیم؟ (۹ باید و نباید مهم)

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان

 

به گزارش سایت healthline.com

افسردگی در نوجوانان یکی از مشکلات رایج است. به دلیل شرایط خاص دروان نوجوانی، گاهی رفتار کردن با نوجوانان افسرده سخت می‌شود. اگر فرزند نوجوانی دارید که نمی‌دانید چطور باید برای حل مشکل افسردگی او تلاش کنید، این مطلب بایدها و نبایدهای رفتار با نوجوانان افسرده را یادآوری می‌کند.

علائم افسردگی نوجوانان

اگر در خانه یک فرد نوجوان دارید احتمالا متوجه شده‌اید که در واکنش به تلاش‌های شما برای برقراری ارتباط، سکوت می‌کنند یا واکنشی گنگ و مبهم دارند. تمایل دارند بیشتر از حد معمول بخوابند و تا زمانی که مداخله نکنید، شاید ساعت‌ها از اتاقشان خارج نشوند. ارتباطات تلفنی و آنلاین را به ارتباطات رودررو و نزدیک با عزیزان، ترجیح می‌دهند.

این ویژگی‌ها تقریبا در بسیاری از نوجوانان وجود دارد و از ویژگی‌های خاص دوران نوجوانی است. اما علاوه بر این می‌تواند نشانه‌ای از افسردگی باشد. تغییرات شدید و سریع در حال‌وهوای نوجوانان معمولا اتفاق می‌افتد که باعث می‌شود نتوانید تشخیص دهید که آیا نشانه‌های یک مشکل روانی است یا ویژگی‌های خاص دوران نوجوانی.

نوجوانان افسرده غالبا علائم زیر را تجربه می‌کنند؛

  • تحریک‌پذیری غیرمعمول
  • عصبانی شدن‌های بی‌مقدمه
  • خستگی، کمبود انرژی و بی‌حالی
  • درد یا مشکلات معده
  • علاقه‌ی کمتر به فعالیت‌های منظم و معمول
  • علاقه‌ی کمتر به گذراندن وقت با دوستان یا خانواده
  • افت نمره یا بی‌علاقگی به مدرسه
  • خودگویی منفی یا انتقادی
  • صحبت کردن درباره‌ی مرگ یا خودکشی

اگر در بیشتر روزها این علائم را در نوجوانان مشاهده می‌کنید و این مشاهدات بیش از یکی دو هفته ادامه دارد، فرزند شما ممکن است دچار افسردگی شده باشد. در ادامه بایدها و نبایدهای برخورد با نوجوانان در موقع افسردگی را بخوانید.

نکاتی که باید در برقراری ارتباط با نوجوانان افسرده بدانید

در برخورد با نوجوانان افسرده باید نکاتی را رعایت کنید تا باعث وخیم‌تر شدن شرایط آن‌ها نشوید.

۱. از آن‌ها سؤال کنید

یک مکان آرام و مناسب و زمانی مناسب برای گفت‌وگو در نظر بگیرید. بهتر است که این گفت‌وگوها فقط با یکی از والدین باشد. چون حضور هر دو والدین می‌تواند باعث ناراحتی و اضطراب نوجوان شود. درباره‌ی رفتارهایی که باعث نگرانی شما شده است با نوجوان خود صحبت کنید. مثلا می‌توانید مسائل زیر را با آن‌ها در میان بگذارید.

  • تعجب می‌کنم که چرا به‌تازگی وقت زیادی با دوستان خودت نمی‌گذرانی.
  • نگرانت هستم چون بیشتر از حد معمول می‌خوابی.
  • من متوجه شده‌ام که این روزها خیلی زود عصبانی می‌شوی.
  • نگرانم که اخیرا برای انجام کارهای مدرسه، مثل گذشته تلاش نمی‌کنی.

توضیحات خود را با سؤال‌های زیر تمام کنید؛

  • چه عاملی باعث شده تا نظرت را درباره‌ی دوستانت تغییر دهی؟
  • می‌توانی توضیح بدهی که چه چیزی باعث نگرانی و اضطرابت شده؟
  • چرا چنین احساسی داری؟
  • آیا به مرگ یا خودکشی فکر می‌کنی؟

به خاطر داشته باشید که این مطلب که می‌گویند صحبت کردن درباره‌ی خودکشی باعث می‌شود که افراد به آن فکر کنند، فقط یک افسانه است. سؤال کردن از فرزندان درباره‌ی افکار خودکشی، راه را برای آن‌ها اسان‌تر می‌کند تا راحت‌تر با شما حرف بزنند و حمایت درست را دریافت کنند.

البته طبیعی است که در ابتدا دچار ترس و نگرانی شوید و برای رفتن پیش متخصص بیماری‌های روانی، عجله داشته باشید. اما به خاطر داشته باشید که گفت‌وگو کردن با فرزندان، به شما تصویر روشنی از آنچه در ذهن آن‌ها می‌گذرد، می‌دهد و باعث می‌شود که بهتر بتوانید به فرزندان کمک کنید.

اگر در اولین تلاش شما برای گفت‌وگو کردن، فرزندان از آن استقبال نکردند، باز هم تلاش خود را ادامه دهید. اگر تمایل ندارند که درباره‌ی افسردگی با شما حرف بزنند، به آن‌ها یادآوری کنید که این یک مشکل رایج مربوط به سلامت روان است و هر کسی را می‌تواند درگیر کند. در واقع انتخاب خود فرد نیست و هیچکس روی آن کنترلی ندارد.

۲. به حرف‌های آن‌ها گوش دهید

وقتی گفت‌وگو را با فرزند نوجوان خود آغاز می‌کنید، باید آماده باشید که حرف‌های آن‌ها را بشنوید. نوجوانان دوست دارند که حرف‌هایشان شنیده شود. هر کار دیگری که دارید انجام دهید تا زمان کافی برای گوش دادن به حرف‌های فرزندتان داشته باشید. در واقع هیچ عاملی نباید در گفت‌وگوی شما اختلالی ایجاد کند.

گاهی اوقات افسردگی باعث می‌شود که افراد فکر کنند فشار و استرس مضاعفی به عزیزان خود وارد می‌کنند. در واقع اگر متوجه شوند که حرف زدن با آن‌ها برای شما زحمتی ایجاد می‌کند، ممکن است از این کار صرف‌نظر کنند. فرزندان خود را قانع کنید که زمان کافی برایشان دارید و این کار اذیتتان نمی‌کند.

وقتی زمان گفت‌وگو با آن‌ها فرا می‌رسد، نکات زیر را رعایت کنید؛

  • تمام توجهتان را به آن‌ها معطوف کنید.
  • مانع حرف زدن آن‌ها نشوید. جملات آن‌ها را تمام نکنید یا در هنگام توقف بین حرف زدن، شروع به حرف زدن نکنید. به آن‌ها وقت کافی برای حرف زدن بدهید حتی اگر برای صحبت کردن هنوز راحت نیستند.
  • به حرف‌های آن‌ها تمرکز کنید نه حرف‌هایی که خودتان می‌خواهید بزنید.
    • حرف‌هایی که می‌زنند خلاصه کنید تا متوجه شوید که آیا منظور اصلی آن‌ها را درک کرده‌اید یا نه. اگر متوجه مشکلی اصلی آن‌ها نمی‌شوید، دوباره سؤال کنید.

    ممکن است نتوانید احساس واقعی آن‌ها را درک کنید. در این صورت از دست کم گرفتن مشکل آن‌ها و بی‌اهمیت جلوه دادن آن اجتناب کنید. مثلا جمله‌های زیر را هرگز به آن‌ها نگویید؛

    • این که مشکل بزرگی نیست.
    • همه گاهی اوقات چنین احساسی دارند.
    • من هم در نوجوانی چنین احساسی داشتم ولی حالا که بزرگ شدم مشکلی ندارم.

    در عوض می‌توانید با جملات زیر، با آن‌ها هم‌دردی کنید؛

    • می‌توانم درک کنم که این افکار چقدر باعث ناراحتی تو شده است.
    • شرایط سختی داری ولی تنها نیستی. من همیشه آماده‌ی حمایت کردن از تو هستم.
    • درک می‌کنم که دائما غمگین بودن چقدر برایت سخت است. خیلی خوب این شرایط سخت را تحمل کرده‌ای.

۳. به آن‌ها کمک کنید تا از حمایت دیگران استفاده کنند

در عین حال که حمایت و توجه شما می‌تواند نقش مهمی در کمک به فرزندتان داشته باشد، کمک‌ها و حمایت‌های حرفه‌ای از طرف متخصصان نیزروش خوبی برای کاهش علائم افسردگی در نوجوانان و بهبود حال آن‌ها است.

اگر آن‌ها در ابتدا در مقابل روان‌درمانی مقاومت می‌کنند، با مشاور مدرسه، پزشک خانواده یا یکی از معلم‌های محبوب آن‌ها در مدرسه صحبت کنید تا به آن‌ها کمک کنند که با این ایده کنار بیایند. اگر افراد قابل اعتمادشان آن‌ها را برای روان‌درمانی تشویق کنند، تمایل بیشتری برای انجام این کار پیدا می‌کنند.

صحبت کردن درباره‌ی روند درمان، کمک می‌کند که نوجوانان افسرده احساس بهتری درباره‌ی آن داشته باشند. اگر نگران این هستند که بستری شوند یا مجبور به مصرف داروی خاصی شوند، به آن‌ها اطمینان بدهید که هیچ اجباری در کار نیست. برای آن‌ها توضیح دهید که درمانگر به حرف‌های آن‌ها گوش می‌دهد و بدون هیچ قضاوتی، راه‌های درمانی را توصیه می‌کند.

به آن‌ها توضیح دهید که گرچه داروها می‌توانند علائم شدید افسردگی را کمتر کنند ولی گاهی اوقات روش‌های درمانی جایگزین هم وجود دارد. اگر برای مشاوره‌ی حضوری آمادگی ندارند، می‌توانید جلسات مشاوره‌ی آنلاین را امتحان کنید.

۴. تنبلی را از آن‌ها دور کنید

نوجوانان افسرده تمایل به تنبلی دارند و دوست دارند ساعت‌های بیشتری بخوابند و فعالیت آن‌ها کمتر می‌شود. آن‌ها را تشویق کنید که فعالیت بیشتری داشته باشند. بخشی از کارهای خانه را به آن‌ها بسپارید تا احساس کنند که نقشی در زندگی دارند و حمایت می‌شوند. البته درک کنید که گاهی اوقات تمایل ندارند هیچ‌کاری انجام دهند. این شرایط نباید باعث ایجاد تنش در روابط شما شود.

فراموش نکنید که افسردگی یک بیماری است. وقتی فرزندمان دچار آنفلوانزا می‌شود، به او استراحت می‌دهیم و می‌تواند برای مدتی کارهای خانه یا مدرسه را انجام دهد. افسردگی هم انرژی زیادی از افراد می‌گیرد و ممکن است نتوانند کارهایی که همیشه انجام می‌دادند، مثل سابق انجام دهند.

مثلا ممکن است اتفاقات زیر را تجربه کنند؛

  • نتوانند مثل قبل روی کاری تمرکز کنند.
  • فعالیت بدنی کمتری داشته باشند یا آهسته‌تر حرکت کنند.
  • وقتی اشتباه می‌کنند بیشتر نگران می‌شوند و از خود انتقاد می‌کنند.

آن‌ها را تشویق کنید تا هر کاری که در توان دارند انجام دهند. به جای ایراد گرفتن از تنبلی، سعی کنید این رفتارها را نادیده بگیرید.

با گفتن جملاتی مثل «امتحانات نزدیکه» به استرس آن‌ها درباره‌ی مسائل مربوط به مدرسه اضافه نکنید. آن‌ها خودشان این استرس و نگرانی را دارند و خودشان با مشکل و نگرانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

به جای این کار، به آن‌ها پیشنهاد کنید که در انجام تکالیف مدرسه به آن‌ها کمک می‌کنید یا راهی پیدا کنید که انجام دادن کارها برایشان آسان‌تر شود.

مثلا اگر موضوعی برای تحقیق دارند:

  • در ایده‌یابی به آن‌ها کمک کنید.
  • برای نتیجه‌گیری به آن‌ها کمک کنید.
  • منابع کافی برای تحقیق و پژوهش را در اختیارشان بگذارید.

۵. به‌عنوان یک خانواده، تغییراتی در خانه اعمال کنید

تغییر در سبک زندگی فواید زیادی برای بهبود علائم نوجوانان افسرده دارد. این تغییرات می‌تواند شامل کارهای زیر باشد؛

  • فعالیت بدنی بیشتر
  • وعده‌های غذایی منظم و شامل تمام گروه‌های مواد مغذی
  • آفتاب زیاد
  • خواب کافی و راحت
  • یک روتین شبانه برای از بین بردن استرس در پایان روز

ایجاد این تغییرات در برنامه‌ی زندگی خانواده، می‌تواند حال عمومی تمام اعضای خانواده را بهتر کند. در نظر گرفتن اوقات خوش برای گذراندن با خانواده به نوجوانان کمک می‌کند که احساس کنند پیوندشان با خانواده قطع نشده و هنوز حمایت و محبت آن‌ها را دارند.

کارهایی که می‌توانید برای بهبود روابط خانوادگی در خانه انجام دهید، بسیار زیاد است. به‌عنوان نمونه از کارهای زیر ایده بگیرید؛

  • بعد از شام زمانی را برای قدم زدن با خانواده در نظر بگیرید.
  • یکی دو ساعت مانده به زمان خواب را، ساعت بدون اینترنت و گوشی تعیین کنید. به جای استفاده از وسایل الکترونیکی و اینترنت می‌توانید با هم بازی‌های فکری و پازل را امتحان کنید یا به کتاب‌های صوتی گوش دهید.
  • هر زمان که امکان‌پذیر است در کنار هم آشپزی کنید و یک غذای لذیذ تهیه کنید. در تهیه‌ی غذا و برنامه‌ریزی و آماده‌سازی وسایل آن، از بچه‌ها کمک بگیرید. حتی می‌توانید دستورهای جدی را امتحان کنید و یکدیگر را برای پخت بهترین غذا به چالش بکشید.
  • مطمئن شوید که تمام اعضای خانواده در زمان مناسبی به خواب می‌روند و در طول شب به اندازه‌ی کافی می‌خوابند. بر اساس تحقیقات انجام شده، نوجوانان به ۸ تا ۱۰ ساعت خواب شبانه نیاز دارند.

۶. برای برقراری ارتباط با دیگران حامی فرزندان باشید

نگه داشتن روابط دوستی نقش مهمی در روحیه‌ی نوجوانان دارد. این دوستی‌ها باعث می‌شوند که نوجوانان حتی در زمان‌هایی که مشکل دارند، احساس جداافتادن از اجتماع نداشته باشند.

درباره‌ی ارتباط با دیگران، گاهی اوقات قوانین سخت‌گیرانه‌ی خود را تعدیل کنید. اگر معمولا به بچه‌ها اجازه نمی‌دهید که شب را منزل دوست خود بمانند یا شب تا دیروقت کنار دوستان خود باشند، بد نیست گاهی اوقات در قوانین خود تجدید نظر کنید.

یکی دیگر از کارهایی که می‌توانید انجام دهید این است که آن‌ها را برای امتحان کردن فعالیت‌ها و تفریحات جدید تشویق کنید؛ مثلا کلاس‌های ورزشی، کلاس آموزش گیتار یا کلاس‌های هنری. انجام کارهای داوطلبانه و خیر مثلا کمک به همسایه‌های مسن می‌تواند تا حد زیادی احساس افسردگی را کاهش دهد.

کارهایی که نباید در برخورد با نوجوان افسرده انجام دهید

در برخورد با نوجوانان افسرده سعی کنید کارهای زیر را انجام ندهید چون باعث تشدید افسردگی آن‌ها می‌شود.

۷. انتقاد کردن و تنبیه

در شرایط طبیعی باید در برابر شکست در امتحانات، انجام ندادن تکالیف مدرسه و… واکسن نشان دهید و با انجام کارهایی مثل محدود کردن زمان استفاده از تلویزیون و کامپیوتر یا گرفتن گوشی موبایل، آن‌ها را تنبیه کنید.

افسردگی، راه فرار از تنبیه و انجام رفتارهای نادرست نیست اما باید بتوانید تأثیرات افسردگی را از سهل‌انگاری عمدی جدا کنید. گرفتن گوشی آن‌ها و محدود کردن روابطشان با دوستان، می‌تواند شرایط را بدتر کند.

به جای این کار، پیشنهادات زیر را امتحان کنید؛

  • به آن‌ها اطلاع دهید که می‌دانید با مشکلات مختلفی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آن‌ها را تشویق کنید که با وجود سخت بودن شرایط، ولی به تلاش ادامه دهند. یک جایگزین برای استفاده از گوشی و تبلت می‌تواند این باشد که از آن‌ها بخواهید تا دوستان خود را برای درس خواندن به خانه دعوت کنند. به بچه‌ها فرصت بدهید تا با دوستان خود بازی کنند و بیرون بروند.
  • با هم همکاری کنید تا راه‌حلی پیدا کنید. مثلا به آن‌ها بگویید درک می‌کنم که در این شرایط همگام شدن با کلاس، سخت است ولی به نظر تو چه‌کاری می‌توانیم برای بهتر شدن اوضاع انجام دهیم؟
  • به آن‌ها یادآوری کنید که در هر شرایطی، دوستشان دارید و از آن‌ها حمایت می‌کنید.

۸. قضاوت کردن رفتارهای آسیب‌زننده

وقتی متوجه می‌شوید که فرزند شما به خودش آسیب می‌زند احتمالا بسیار نگران و مضطرب می‌شوید. آسیب رساندن به خود، رفتاری نیست که از آن چشم‌پوشی کنید اما به این معنا نیست که فرض کنید او قصد خودکشی دارد.

به طور طبیعی بسیاری از والدین در این شرایط، اتاق فرزندان را می‌گردند تا وسایل خطرناک را بردارند. بدن آن‌ها را هر روز بررسی می‌کنند یا اینکه دائما آن‌ها را زیر نظر می‌گیرند. این واکنش‌ها فقط باعث شرم فرزند می‌شود و آن‌ها را از شما دور می‌کند.

واکنش محبت‌آمیز و بدون قضاوت این است که:

  • از آن‌ها بپرسید چه احساسی باعث شده که آن‌ها تصمیم بگیرند به خودشان آسیب بزنند؟
  • به آن‌ها بگویید که درک می‌کنم در شرایط سختی هستی ولی من نگران سلامتی تو هستم. می‌توانیم در مورد روش‌های جایگزین که حس بهتری به تو بدهد، صحبت کنیم.

۹. شخصی کردن مسائل و نحوه برخورد نوجوانان

فرزند شما ممکن است همیشه مایل نباشد تا درباره‌ی احساسات خود صحبت کند یا روند درمان خود را با شما در میان بگذارد. البته شما هم حق دارید بدانید که آیا آن‌ها در حال بهتر شدن هستند یا نه. ولی مجبور کردن آن‌ها به صحبت کردن و ناراحت شدن از صحبت نکردن آن‌ها، واکنش صحیحی نیست. مجبور کردن آن‌ها باعث می‌شود که احساس خوبی برای صحبت با شما نداشته باشند.

مهم است بدانید که روش‌های درمانی هم عوارض جانبی دارند و افکار منفی و نگران‌کننده ممکن است دوباره عود کنند. به آن‌ها یادآوری کنید که هر زمانی که مایل بودند، آماده‌ی شنیدن صحبت‌های آن‌ها هستید. اگر رفتار خوبی از آن‌ها ندیدید، ناراحت نشوید و منتظر بمانید تا خودشان برای صحبت کردن پیش‌قدم شوند.

چه زمانی نوجوانان افسرده نیاز به کمک فوری دارند؟

لزوما همه کسانی که افسردگی دارند، به خودکشی فکر نمی‌کنند. بسیاری از کسانی که افکار خودکشی دارند، هرگز برای خودکشی اقدام نمی‌کنند. اما همیشه باید نشانه‌های افکار خودکشی را بشناسید و آن را جدی بگیرید.

اگر هر کدام از نشانه‌های زیر را در فرزند خود مشاهده کردید، وقت آن است که از کمک‌های حرفه‌ای متخصصان استفاده کنید؛

  • نوشتن داستان یا شعر درباره‌ی مرگ
  • نشان دادن رفتارهای مخاطره‌آمیز، از جمله مصرف مواد یا الکل
  • صحبت از مردن یا جست‌وجوی راهی برای رهایی از درد
  • فاصله گرفتن بیشتر از دیگران
  • گفتن این مطلب که دیگران بدون آن‌ها زندگی بهتری دارند
  • واگذار کردن اموال شخصی به دیگران

اگر به شما گفتند که درباره‌ی خودکشی فکر می‌کنند، اقدامات زیر را انجام دهید؛

  • بپرسید که آیا در جلسات درمانی درباره‌ی آن صحبت کرده‌اند و آیا راه‌حلی به آن‌ها ارائه شده است یا نه.
  • برای ارائه‌ی راه‌حل‌های بیشتر آن‌ها را به درمانگر معرفی کنید.
  • برای حمایت از آن‌ها در صورت لزوم از خدمات اورژانسی استفاده کنید.
  • وقتی دچار چنین بحرانی می‌شوند، آن‌ها را هرگز تنها نگذارید. مطمئن شوید که به هیچ ابزار و سلاح خطرناک یا دارویی دسترسی ندارند.

حرف آخر

شما فرزندان خود را به‌خوبی می‌شناسید و می‌دانید کدام روش‌ها روی آن‌ها جواب نمی‌دهد. اگر به طور دائمی دچار تحریک‌پذیری شده‌اند، با آن‌ها صحبت کنید و برای درمان افسردگی به متخصص مراجعه کنید.

فراموش نکنید که همیشه به آن‌ها یادآوری کنید که در کنارشان هستید و در هر شرایطی از آن‌ها حمایت می‌کنید. ممکن است ابتدا عکس‌العملی نشان ندهند ولی حرف‌های شما را می‌شنوند و یادشان می‌ماند. حرف‌های شما تغییر بزرگی در آن‌ها ایجاد می‌کند و در صورت بروز مشکل، قبل از هر چیز به شما مراجعه می‌کنند.

فراموش نکنید که افسردگی تقصیر هیچ‌کس نیست و مثل هر بیماری دیگری باید درمان شود.

این مطلب فقط جنبه‌ی آموزش و اطلاع‌رسانی دارد. پیش از استفاده از توصیه‌های این مطلب حتما با پزشک متخصص مشورت کنید.

منابع:

۱_ healthline.com

۲- digikala.com

0
Regular Post
نوشته شده توسط شیرین کریمی

پنج راه عالی برای واکنش نشان دادن به کودکان غرغرو

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان , بهداشت کودکان , شیرین کریمی , تغذیه سالم, والدین موفق

 

به گزارش سایت psychologytoday.com

پژوهش‌های انجام‌شده دلایل غُر‌زدن کودکان و شیوۀ واکنش به آنها را ارائه می‌دهند.

تحقیقات نشان می‌دهد که معمولاً مردم سروکارشان به غرولند می‌افتد، چنین تجربه‌ای وقتی کودک بین ۲ تا ۴ سال دارد به اوج خود می‌رسد، این نق‌ونوق‌ها از صدای غیژغیژ چوب، گریه، دریل‌کردن یا سایر صداهای ناخوشایند مثل کشیدن میخ روی تخته آزاردهنده‌تر است.

غرولندکننده توجه والدین را به خود جلب می‌کند و  از آن‌جا که ما انسانیم اغلب با درماندگی یا عصبانیت واکنش نشان می‌دهیم. والدین ممکن است با گفتن «این‌قدر غرولند نکن!» واکنش نشان دهند.

یا با درماندگیِ بی‌صدا آرام آرام خشم‌شان افزایش یابد، درِ یخچال را با خشم محکم‌تر ببندند و یا لیوان قرمزرنگ را بکوبند زمین چون می‌خواستند لیوان آبی رنگ را بردارند.

والدین می‌توانند به غرولندِ بچه‌ها به جای آزردگی با همدلی واکنش نشان دهند و می‌توانند دلایل علمی غرزدن بچه‌ها و کاری که باید برای رفع آن انجام دهند را به خود یادآوری کنند.

۱_ بچه‌ها ممکن است غر بزنند زیرا به کمک یا چاره‌جوییِ شما نیاز دارند.

به گفتۀ دکتر جسیکا مایکلسون یکی از اصلی‌ترین دلایل غرزدن بچه‌ها، خستگی و نیاز آن‌ها به کمک شما است. بچه‌ها گاهی اوقات، از طریق غر زدن و نالیدن، به شما می‌گویند: «دیگر نمی‌توانم مثل آدم‌بزرگ‌ها رفتار کنم، لطفاً مثل یک کودک از من مراقبت کن.»

وقتی بچه‌ها دچار استرس، گرسنگی، تشنگی، خستگی یا کلافگی می‌شوند که غالباً با تغییر در روال زندگی روزمره این اتفاق می‌افتد  صدای طبیعی و دلنشینِ آن‌ها با صدایی بسیار زیر و لحن همین الان می‌خواهم عوض می‌شود.

ممکن است آن‌ها نیاز فوری به چاره‌جوییِ شما داشته باشند یک چرت کوتاه، مقداری آب یا شیر، میان وعده، استراحت، تعویض پوشک و بچه‌ها چه از نیازشان آگاه باشند چه نه، بر طبق موارد آزمایش‌شده علمی وقتی بچه‌ها غر می‌زنند، دیگران توجه می‌کنند و زود‌تر چاره‌جویی می‌کنند تا وقتی که غر نمی‌زنند.

غرزدن فقط موثرتر است. محققان دریافته‌اند که افراد بیش‌تر با غرزدن هماهنگ می‌شوند تا با حرف‌زدن یا گریه‌کردن. غرزدن آدم‌ها را مشمئز می‌کند (واکنش بیش‌تری نشان می‌دهند) و حواس آن‌ها را از هر کاری که در حال انجام‌دادن بودند پرت می‌کند.

سعی کنید: وقتی کودکی غر می‌زند بپرسید «آیا این کودک خسته، گرسنه، تشنه، مضطرب یا کلافه است؟» و «آیا روز بسیار شلوغی داشتیم؟» و «آیا بچه‌ها شب گذشته دیر به رختخواب رفتند؟» و «آیا یک مسئله عاطفی (مانند نوزادی جدید یا مشکل‌داشتن با یک دوست) آنها را ناراحت می‌کند؟» و «آیا مسئله‌ای جسمی آن‌ها را آزار می‌دهد؟» سپس، با آرامش بیش‌تری چیزهایی بپرسید مثل «ممکن است کمی آب بخورم؟» در عین حال به خود یادآوری کنید که غرزدن «درخواستی فوری برای چاره‌جویی یا راحت‌شدن است.»

۲- بچه‌ها ممکن است غر بزنند زیرا به ارتباط بیش‌تر یا مثبت‌تری نیاز دارند.

بکی بیلی، روانشناس معتقد است گاهی غرزدن نشانۀ آن است که کودک به ارتباط بیشتری نیاز دارد. به نظر او اگر بچه‌ها خیلی غر می‌زنند، ممکن است نیاز به وقت یک نفره با والدین داشته باشد، مثلا با یکی از آن‌ها کتاب بخواند، آشپزی کند یا با او بازی کند. تحقیقات جان گاتمن نشان می‌دهد که ممکن است نیاز بچه‌ها این باشد که هنگام بیانِ «درخواست» برای ارتباط عاطفی، والدین بیش‌تر به آن‌ها «روی بیاورند».

وقتی کودکی می‌گوید «آیا با من بازی می‌کنی؟» پدر یا مادر می‌توانند به او رو کنند و بگویند «بله، بیا بازی کنیم! من عاشق بازی‌کردن با تو هستم!» و برای آن وقت بگذارید. هنگامی که یک کودک نوپا دست‌هایش را بالا می‌آورد تا توجه کسی را به خود جلب کند، پدر یا مادر می‌تواند «به سمت او رو کند» و او را در آغوش بگیرد.

تحقیقات همچنین حاکی از آن است که وقتی فضای خانواده منفی یا نزاع‌آمیز است بچه‌ها بیشتر غر می‌زنند. در یک مطالعه نشان داده شد که وقتی مادران رفتار منفی بیشتری دارند بچه‌ها بیشتر بحث و دعوا راه می‌اندازند و وقتی پدران رفتار منفی بیشتری دارند بچه‌ها بیشتر غر می‌زنند و گریه می‌کنند. نمایشِ احساسات منفی، هم از سوی مادران و هم پدران، «پیش‌بینی کننده‌های قوی» برای میزان به کاربردن کلمات احساسیِ منفی از سوی کودکان در زندگی روزمره بود.

سعی کنید: وقتی بچه‌ها غر می‌زنند، به سطح استرس، احساسات، مدت زمان خوبی که با آنها گذرانده‌اید و محیط کلی خانواده‌تان توجه کنید. در زمانی کم ارتباط بیشتری برقرار کنید.

۳- بچه‌ها ممکن است غر بزنند زیرا نیاز دارند احساسات‌شان را بیان کنند.

تحقیقات نشان می‌دهد گاهی اوقات برای کودکان خردسال غر زدن نه فقط گریه‌کردن صرفاً راهی برای ابراز ناراحتی یا ناامیدی است. جانت لانسبری مربی کودکان نوپا، به والدین پیشنهاد می‌کند که به جای «اصلاح، سرزنش یا کنترل» کودکان و احساساتِ آن‌ها را «بپذیرند، تصدیق و حمایت کنند».

او می‌نویسد: «هرچه به رنجش فرزندانمان بیش‌تر روی خوش نشان دهیم، در خانواده ما همه خوشحال‌تر خواهند بود.»

سعی کنید: به خود یادآوری کنید که غر زدن می‌تواند بیان عادی احساسات انسان باشد، بهترین برخورد همیشه همراه با مهربانی است. اگر شنیدن صدای غر زدن بچه‌ها برای شما آزاردهنده است، ۵ ثانیه به آرامی نفس بکشید و سپس ۵ ثانیه نفس خود را بیرون دهید تا آرام شوید. آخرین باری را که به گریه‌کردن یا گله‌کردن نیاز داشتید به خاطر آورید تا احساسات خود را آزاد کنید و بتوانید به جلو حرکت کنید.

۴- بچه‌ها ممکن است غر بزنند چون خلق و خوی حساس یا زودرنجی دارند.

همه بچه‌ها به لحاظ خلق و خو با هم متفاوتند. محققان اغلب در مورد سه نوع خلق و خو بحث می‌کنند (هرچند هیچ کودکی به طور کامل در یکی از این موارد جا نمی‌گیرد) – آسان یا انعطاف‌پذیر؛ فعال یا زود رنج؛ دیرجوش یا محتاط.

سعی کنید: به خود یادآوری کنید برخی از کودکان با میل بیشتر به واکنش‌های شدیدتر، اراده قوی‌تر، اضطراب بیشتر یا با سخت‌گیری بیشتر برای کنارآمدن با تجربه‌های جدید یا تغییر کردن. در عین حال می‌توانید روش‌های بهتری را برای درخواست یا کنار آمدن با آنها به آنها بیاموزید، این یک روند است.

۵- کودکان ممکن است در واکنش به تقویت‌کننده‌های متغیر غر بزنند.

اسکینر دریافت که افراد با تقویت‌کنندۀ نسبی متغیر (برای مثال، همیشه نه، بلکه هر چند وقت یک بار چیزی را دریافت می‌کنند) رفتاری را برای مدت زمان طولانی‌تری تکرار می‌کنند. به عنوان مثال اگر پس از شام هر چند وقت یک بار به کودک غرغرو بستنی بدهید، او احتمالاً تا مدت طولانی برای گرفتن بستنی به غرزدن ادامه می‌دهد تا همان پاداش را دریافت کند.

سعی کنید: وقتی بچه‌ها چیزهایی مانند وقت اضافی برای بازی ویدیویی، اسباب بازی اضافی در فروشگاه، یا بیشتر بیدارماندن وقت خواب درخواست می‌کنند ثابت قدم باشید و «هر چند وقت یک بار» درخواست‌شان را قبول نکنید تا رفتار غرزدن را در او تقویت نکنید. با قبول درخواست‌شان شاید همان موقع دست از غرزدن بردارند ولی این رفتار را برای بلندمدت تقویت کرده‌اید.

مدارا کردن، درک کردن و حفظ آرامش در برابر غرزدن کار آسانی نیست ولی اینها روش خوبی برای برقراری ارتباط قوی‌تر با کودکان است. به نظر گاتمن وقتی به غر زدن کودک واکنش مثبت و دوست‌داشتنی دارید، شما «حساب بانکی عاطفی» او را پر می‌کنید و ارتباط خود را تقویت می‌کنید – و هر چه ارتباط شما قوی‌تر باشد، احتمال غر زدن کودک در آینده کمتر است.

منبع: psychologytoday.com

 

0
Regular Post
نوشته شده توسط شیرین کریمی

سکسومنیا: رابطه‌جنسی در خواب چیست؟

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان. , شیرین کریمی , اخبار پزشکی , بهداشت بانوان , بهداشت مردان ,روانشناسی , دانستنی‌های جنسی, مشاوره خانواده , روانشناسی زناشویی

 

به گزارش سایت medicalnewstoday.com

سکسومنیا یا رابطه‌جنسی در خواب زمانی اتفاق می‌افتد که فرد هنگام خواب درگیر اعمال جنسی شود.

بیش‌تر تحقیقات موجود نشان داده است که سکسومنیا اغلب در حین حرکت سریع چشم (NREM)، بدون رویا دیدن، و در عمیق‌ترین مرحلۀ چرخۀ خواب اتفاق می‌افتد.

رویاهای جنسی از نوع سکسومنیا محسوب نمی‌شوند، زیرا جدا از برانگیختگی و انزال، اعمال یا رفتارهای جسمی را درگیر نمی‌کنند.

سکسومنیا چیست؟

سکسومنیا نوعی پارازومنیا یا اختلال در خواب است، یک فعالیت غیرطبیعی، رفتار یا تجربه‌ای است که در هنگام خواب عمیق به وجود می‌آید. اما بسیاری از واقعیت‌های مربوط به سکسومنیا، مانند علت دقیق آن، انواع علائم و شیوع آن معلوم نشده است.

سکسومنیا یک وضعیت نسبتاً جدید است و اولین مورد رسمی در سال ۱۹۸۶ گزارش شده است. و طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۵، تنها ۹۴ مورد رابطه جنسی در خواب در سراسر جهان ثبت شده است.

همچنین مطالعه طولانی مدت سکسومنیا بسیار دشوار است زیرا به طور تصادفی در طول شب انجام می‌شود.

نشانه‌های سکسومنیا

سکسومنیا اغلب باعث ایجاد حرکات جنسی یا لمس خود می‌شود، اما همچنین می‌تواند باعث شود فرد به طور ناآگاهانه به دنبال نزدیکی جنسی با دیگران باشد. سکسومنیا ممکن است هم‌زمان با سایر فعالیت‌های پارازومنیا (خواب‌پریشی)، مانند راه رفتن هنگام خواب یا صحبت کردن نیز اتفاق بیفتد.

بعضی اوقات شریک زندگی، هم اتاقی یا والدین هستند که در ابتدا به علائم بیماری توجه می‌کنند. شرکای جنسی همچنین ممکن است متوجه شوند که شریک زندگی آنها سطح غیرطبیعی افزایش تجاوز جنسی و کاهش خویشتن‌داری‌های تصادفی در شب دارد.

علائم متداول سکسومنیا شامل موارد زیر است:

  • نوازش کردن یا مالش دادن
  • تنفس سنگین و ضربان قلب بالا
  • ناله
  • تعریق
  • خودارضایی
  • رانش لگن
  • شروع مقدمه با شخصی دیگر
  • مقاربت جنسی
  • ارگاسم خودبه‌خودی
  • عدم یادآوری یا خاطره‌ای از وقایع جنسی
  • خیره شدن سرد و بی‌روح در حین سکسومنیا
  • عدم پاسخگویی به محیط خارج از حین وقایع
  • عدم توانایی یا بیداری در هنگام وقایع
  • انکار فعالیت‌ها در طول روز هنگام آگاهی کامل
  • راه رفتن در خواب یا صحبت کردن در خواب

گذشته از علائم جسمی که در طول اپیزودها رخ می‌دهد، سکسومنیا می‌تواند عواقب مضر عاطفی، روانی و اجتماعی و حتی جنایی داشته باشد.

منبع: medicalnewstoday.com

 

0
Regular Post
نوشته شده توسط فرناز اخباری

استفاده طولانی مدت از مواد مخدر می‌تواند خطر ابتلا به PTSD (بیماری استرس پست تروماتیک)را افزایش دهد.

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, فرناز اخباری , دارونامه, روانشناسی,زندگی بهتر, والدین موفق , مشاوره خانواده, ایدز و انواع اعتیاد,

 

به گزارش سایت سازمان بهداشت اروپا ( healtheuropa.eu ) که در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۹ منتشر شده است.

بین استفاده طولانی مدت مواد مخدر و افزایش خطر ابتلا به PTSD ارتباط وجود دارد.

طبق مطالعه‌ای که در مجله  Neuropsychopharmacology منتشر شده است، درمان طولانی مدت با مواد مخدر می‌تواند خطر ابتلا به PTSD را افزایش دهد.

این یافته‌ها، که ارتباط درمان مزمن با مواد مخدر را قبل از یک رویداد آسیب زا با پاسخ به وقایع استرس زا متعاقب آن نشان می‌دهد، ممکن است مکانیسم احتمالی عوامل زمینه‌ساز وقوع مکرر اختلال استرس پس از آسیب (PTSD) و وابستگی به مواد مخدر را نشان دهد.

اختلالات PTSD و مصرف مواد (SUDs) اغلب با هم اتفاق می‌افتند ، تقریباً ۴۰٪ از افراد مبتلا به PTSD نیز مواد مصرف می‌کنند. این به عنوان comorbidity (وجود همزمان دو بیماری) شناخته می‌شود و درک آن ممکن است به توضیح مکانیسم‌هایی که این شرایط را بوجود می‌آورد کمک کند. تحقیقات قبلی نشان داده است که PTSD خطر وابستگی به مواد افیونی را افزایش می‌دهد، اما این‌که آیا وابستگی به مواد افیونی ممکن است خطر PTSD را نیز افزایش دهد، هنوز مشخص نیست.

یادگیری ترس

محققان دانشگاه کالیفرنیا با استفاده از یک الگوی ثبت شده از یادگیری ترس در موش، تأثیر بالقوه درمان مزمن  با مواد مخدر را بر رشد بعدی رفتارهای شبه PTSD ارزیابی کردند. آن‌ها دریافتند موش‌هایی که با مواد مخدر تحت درمان قرار گرفته بودند و سپس استرس را تجربه کردند، واکنش‌های پس از استرس را نشان دادند.

مایکل فانسلو، نویسنده مسول می‌گوید: « ما این را تروما خوانده‌ایم زیرا استرسور حاد، foot shock، قادر به ایجاد باقی ماندن بیش‌تر ترس و رفتارهای شبه اضطراب مانند فریزینگ است.»

در روزهای بعد، موش‌هایی که از هر دو گروه تروما و غیرتروما به محیط جدید منتقل شدند و در معرض استرس‌زای خفیف (foot shock خفیف) قرارگرفتند، سپس به محیط آزمایش در روز چهارم و به مدت هشت دقیقه برگردند.

نویسندگان هیچ تفاوتی از نظر رفتاری بین موش‌های تحت درمان با مورفین و گروه کنترل به دنبال آسیب اولیه پیدا نکردند. هیچ یک از گروه‌ها هنگامی که به محیط در معرض تروما بازگشتند مدت طولانی فریزینگ نداشتند. با این حال، موش‌های تحت درمان با مرفین پس از اینکه در محیط دوم درمعرض استرس‌زای خفیف قرار گرفتند، فریزینگ قابل توجه تری نشان دادند. در حالی‌که موش‌های تحت درمان با مورفین که تروما را تجربه نکرده بودند ، علائمی از افزایش ترس را نشان ندادند.

اضطراب

مایکل فانسلو گفت: « داده‌های ما اولین تحقیقی است که اثر احتمالی مواد مخدر را در یادگیری ترس در آینده نشان می‌دهد، که ممکن است نشان‌دهنده این باشد که فرد با سابقه مصرف مواد مخدر ممکن است مستعد ابتلا به اثرات منفی استرس شود.»

« همچنین، این قابلیت مواد مخدر در افزایش علائمی مانند PTSD به مراتب بیشتر از اثرات مستقیم دارو یا ترک آن باشد، بالطبع این مطلب نشان می‌دهد که حتی پس از متوقف کردن درمان با مواد مخدر ممکن است این اثر ادامه یابد.»

نویسندگان همچنین پس از بروز ترومای اولیه، درمان موش‌ها با مواد مخدر را قبل از قرار گرفتن در معرض استرس خفیف دوم آزمایش کردند. آن‌ها دریافتند که موش‌های تحت درمان با مورفین پس از آسیب اولیه، یادگیری ترس را در اثر مواجهه با استرس زا ی خفیف نشان نمی‌دهند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که در معرض قرار گرفتن ب‌صورت مزمن مواد مخدر قبل از وقوع رویداد تروماتیک نه پس از آن، در یادگیری ترس در حوادث استرس زای بعدی تأثیر می‌گذارد.

مایکل فانسلو گفت: « اگرچه ما به‌طورکلی از اثرات مضر مصرف داروها بخصوص اپیوییدها آگاه هستیم، اما نتایج ما اثر دیگری مانند افزایش حساسیت به بروز اختلالات اضطرابی را نشان می دهد.»

« از آنجا که اغلب مواد مخدر برای درمان علائمی مانند درد که ممکن است همراه با تروما باشد تجویز می‌شود، بهتر است در تجویز آن‌ها احتیاط شود زیرا ممکن است بعداً بیمراان در معرض خطر بیشتری برای ایجاد PTSD قرار گیرند.»

 

منبع: healtheuropa.eu

*مطالب مرتبط:

_علم اعتیاد
_شواهد جدید دربارۀ گیاه شاه‌دانه ( حشیش ) و اسکیزوفرنی
_تاثیر خانواده گیاه شاه‌دانه ( گراس ) بر روی اسپرم، تخمک و “DNA “
_آیا می‌توانید سیگار بکشید و خون اهدا کنید؟
_این مطالعه نگرانی‌های مربوط به مواد طبیعی روانگردان را بیان می‌کند

0
Regular Post
نوشته شده توسط فرناز اخباری

این مطالعه نگرانی‌های مربوط به مواد طبیعی روانگردان را بیان می‌کند

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان, فرناز اخباری , دارونامه, روانشناسی,زندگی بهتر, والدین موفق , مشاوره خانواده, ایدز و انواع اعتیاد,

 

به گزارش سایت medicalnewstoday.com

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که طی یک دوره ۱۷ ساله، مردم ایالات متحده استفاده از مواد روانگردان طبیعی را افزایش داده‌اند و مردم معتقدند که آن‌ها بی‌خطر هستند. این میزان مصرف منجر به گزارشات زیادی در مورد علائم جانبی در بزرگسالان و کودکان شده است.
Kratom ( کراتوم) و سایر مواد روانگردان فعال طبیعی ممکن است نیاز به مقررات سخت‌تری داشته باشند.
مردم صدها و یا هزاران سال است  که در طب سنتی و حتی بخشی از اقدامات معنوی از مواد روانگردان فعال طبیعی استفاده می کنند.
از آن‌جا که این مواد از منبعی مانند گیاهان و قار‌ها به دست می‌آیند، بسیاری از افراد معتقدند که این مواد بی‌خطر هستند.
اما به دلیل این‌که در سیستم عصبی مرکزی با فرآیندهای بیولوژیکی تداخل دارند، می‌توانند تهدیدی برای سلامتی انسان باشند. این مداخلات همچنین می‌تواند باعث سرخوشی و تغییر حالات هوشیاری شود.
به‌همین دلیل، اکنون بسیاری از افراد برای اهداف تفریحی از مواد روانگردان فعال طبیعی استفاده می‌کنند.

تحقیقات جدید، برروی مردم آمریکا جهت بررسی عوارض جانبی ناشی از قرار گرفتن در معرض مواد روانگردان که در طی سال‌های ۲۰۰۰-۲۰۱۷ گزارش کرده‌اند، مورد مطالعه قرار داده است.
مرکز تحقیقات و سیاست‌های آسیب‌دیدگی در پژوهشگاهی در بیمارستان کودکان ملی در کلمبوس و اوهایو، با کالج پزشکی دانشگاه ایالتی اوهایو و کلمبوس، برای انجام این مطالعه همکاری کردند.
در مقاله جدید – که در مجله Clinical Toxicology چاپ شده است – محققان توضیح می‌دهند که در سطح جهانی، بسیاری از این مواد همچنان به‌صورت نادرست تنظیم می‌شوند. این بدان معنی است که دستیابی به مواد برای افراد از طریق کانال‌های آنلاین بسیار آسان است.

نویسندگان این مطالعه می‌نویسند: « تریاک، کوکائین و ماری‌جوانا رایج‌ترین آن‌ها هستند و در کنوانسیون مواد مخدر سازمان ملل در سال ۱۹۶۱ گنجانده شده‌اند.»
با این‌حال، آن‌ها اضافه می‌کنند، « در حالی که این سه ماده گیاهی شناخته شده، بیش ازسایر مواد روانگردان فعال طبیعی که هم اکنون از طریق این کنوانسیون یا اصلاحیه‌های آن تحت کنترل بین‌المللی نیستند تنظیم شده می‌باشند. عدم وجود مقررات منجر به افزایش در دسترس بودن آن‌ها بویژه در اینترنت شده است.
۳۵٪ از مواجهه با این مواد در نوجوانان است.

برای مطالعات جدید، محققان به داده هایی از سیستم داده‌های سمی ملی در مورد قرار گرفتن در معرض مواد روانگردان طبیعی در جمعیت ایالات متحده دسترسی پیدا کردند.
از اول ژانویه ۲۰۰۰ تا ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۷ ، سیستم ملی داده‌های سمی، ۶۷۳۶۹ مورد از قرار گرفتن در معرض خطر با داروهای طبیعی روانگردان را پردازش کرده است. این آمار بیانگر میانگین ​۳،۷۴۳ مورد در سال یا حدود ۱۰ مورد در روز است.

هنری اسپیلر، نویسنده مطالعه هشدار می‌دهد: « این مواد با عواقب پزشکی جدی، از جمله تشنج، اغما، مسائل تنفسی، فشارخون، خشکی دهان، افزایش ضربان قلب، حالت تهوع، کاهش اشتها، یبوست در بزرگسالان و کودکان همراه است.»
بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۷ ، افزایش عمومی میزان قرار گرفتن در معرض مواد روانگردان طبیعی وجود داشته است. با این حال، کاهش در معرض بودن تعداد زیادی از افراد نیز وجود دارد – که البته با استثنائات اندک همراه است.
در این مدت ، ۱۵۰ درصد در معرض قرار گرفتن با ماری جوانا ، ۶۴ درصد افزایش در معرض جوز هندی (که حاوی ماده توهم زایی myristicin است) و افزایش ۴/۹۴۸٫۹ درصد در معرض قرار گرفتن کراتوم بود که برگ های آن حاوی مواد تغییر دهنده قدرتمند ذهن است.

اسپیلر خاطرنشان کرد که ۴۷٪ از مواد روانگردان طبیعی در سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ ، ماری جوانا می باشد که اکنون قانونی است – برای اهداف پزشکی یا به صورت تفریحی – در ۳۳ ایالت آمریکا، دراحیه کلمبیا ، گوام ، پورتوریکو و جزایر ویرجین آمریکا نیز قانونی است.
اسپیلر توصیه می‌کند: « در حالی که ایالت های بیشتری به قانونی کردن ماری جوانا به اشکال مختلف ادامه می‌دهند، والدین و ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی باید آن را مانند سایر داروها تلقی کنند: قفل شده ، دور از دسترس و دور از چشم کودکان.» وی هشدار می‎دهد که «به ویژه در موردغذاها و محصولات خوراکی بوجود آمده با مواد مخدر، کودکان کنجکاو آنها را با شیرینی یا غذای بچه‌گانه اشتباه می‌گیرند، و این یک خطر بسیار واقعی برای آسیب است.»

طبق یافته‌های مطالعه ، ۴۱٪ از مواجهه های خطرناک در افراد ۱۹ ساله و بالاتر رخ داده است ، و ۳۵٪ در افراد ۱۳ تا ۱۹ ساله رخ داده است.
مردان بیش‌ترین موارد (۶۴٪) از قرار گرفتن در معرض مواد روانگردان طبیعی ، گزارش شدند و تقریباً همه موارد (۹۱٪) مواجهه در داخل خانه اتفاق افتاد.
علاوه بر ماری‌جوانا، موادی که میزان مواجهه آنها بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۷ افزایش یافته بود علف‌های هرز جیمسون است  که ۲۱٪ از مواجهه و قارچ توهم زا که ۱۶٪ از آن‌ها را تشکیل می‌داد.

نگرانی در مورد مقررات
Kratom khat (که شامل محرک کاتینون است)، گیاهان مختلف آنتی‌کولینرژیک (اختلال در سیستم عصبی مرکزی) و قارچ‌های توهم‌زا بیش‌ترین میزان پذیرش در بیمارستان را به دلیل قرار گرفتن در معرض مواد روانگردان فعال طبیعی تشکیل می‌دهند. آنها همچنین بیش‌تر موارد عواقب پزشکی جدی را به خود اختصاص داده‌اند.
به‌علت مصرف کراتوم ۸ مورد از ۴۲ مرگ‌و‌میر ناشی از مصرف مواد روانگردان طبیعی در سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷  می‌باشد.
همچنین، ۷ مورد از ۴۲ مورد مرگ در افراد زیر ۱۸ سال رخ داده است و ۵ مورد از ۴۲ مورد مرگ در افراد ۱۳ تا ۱۹ ساله رخ داده است. این مرگ‌ومیر در اثر قرار گرفتن در معرض گیاهان آنتی‌کولینرژیک، قارچ‌های توهم‌زا، کاوا کاوا یا ماری‌جوانا ایجاد شده است. دو مورد از ۴۲ مرگ در کودکان در سن ۱۲ سال یا کم‌تر اتفاق افتاده و هر دو به دلیل قرار گرفتن در معرض ماری‌جوانا بودند.

محققان خاطرنشان کردند که در حال حاضر برخی از گیاهان محرک  روان، به ویژه کراتوم، به طور مناسب تنظیم نمی‌شوند.
« Kratom در حال حاضر به عنوان یک مکمل رژیم غذایی طبقه‌بندی می‌شود، و بنابراین به اندازه مانند سایر داروها همان کیفیت و نظارت ایمنی سازمان غذا و داروی ایالات متحده را دریافت نمی‌کند.»

بر خلاف این مطلب ، محققین می‌افزایند « سازمان نظارت مواد مخدر (آمریکا) ،به علت پتانسیل اعتیاد‌آور کراتوم و مرگ‌ومیر ناشی از استفاده از آن» در مورد کراتوم ابراز نگرانی کردند.
اسپیلر و تیم می‌نویسند: « در سال ۲۰۱۶ ، DEA (سازمان نظارت مواد مخدر امریکا) در لیست خود کراتوم را به عنوان داروی برنامه ۱ اعلام کرد، که متعاقبا به دلیل پاسخ منفی عمومی در کمتر از ۲ ماه برداشت کرد.»

براساس شواهد جمع آوری شده اسپیلر و همکارانش – از جمله نتایج این تحقیق – نشان دادند که موسسات فدرال تلاش‌های خود را برای تنظیم میزان مواد روانگردان طبیعی به ویژه کراتوم به‌طور دقیق‌تر افزایش می‌دهند.

 

منبع: medicalnewstoday.com

*مطالب مرتبط:

_علم اعتیاد
_شواهد جدید دربارۀ گیاه شاه‌دانه ( حشیش ) و اسکیزوفرنی
_تاثیر خانواده گیاه شاه‌دانه ( گراس ) بر روی اسپرم، تخمک و “DNA “
_آیا می‌توانید سیگار بکشید و خون اهدا کنید؟

0
Regular Post
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

۷ مکمل طبیعی برای کاهش علائم افسردگی

روانشناسی,زندگی بهتر, والدین موفق , مشاوره خانواده, بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان , تغذیه سالم, دارونامه

 

افسردگی یک اختلال خلق‌و‌خوی همراه با احساس غم و اندوه، ناتوانی و از دست دادن علاقه به انجام امور روزمره، از هر ۱۰ فرد بزرگسال آمریکایی، حداقل یک نفر را درگیر خود کرده است.

به نقل از آوای سلامت،افسردگی می‌تواند با علائم بسیاری خود را نشان دهد که شایع‌ترین آن‌ها عبارت است از:
از دست دادن علاقه به فعالیت‌های معمول
احساس غم و نارضایتی
تغییر اشتها
اضطراب یا بی‌قراری
احساس بی‌ارزشی و یا گناه
مشکلات خواب، بی‌خوابی یا خواب بیش‌ازحد
واکنش غیرمنطقی و یا پرخاشگری
مشکل در تمرکز یا تصمیم‌گیری
افکار خودکشی یا مرگ
درد با علت ناشناخته

هنوز پزشکان به علت قطعی بروز افسردگی پی نبرده‌اند اما معتقدند عوامل زیر نمی‌توانند بی‌تقصیر باشند:
تفاوت‌های فیزیکی مغز
عدم تعادل شیمیایی
تغییرات هورمونی مانند مشکلات تیروئید، یائسگی، یا …
تغییرات ناخوشایند در زندگی
ژن

با این حال در کنار مصرف داروهای ضدافسردگی که مصرف درازمدت آن‌ها قطعا بی عارضه نیست، برخی از درمان‌های طبیعی به کاهش علائم این اختلال روانی کمک می‌کند:

اسیدهای چرب امگا ۳: این چربی‌ها حاوی ایکوزاپنتانوئیک اسید یاEPAهستند که نشان داده شده تاثیرات مثبتی می‌توانند روی خلق‌و‌خوی بگذارند. از بیست سال پیش تحقیقات زیادی درباره ارتباط بین مصرف اسیدهای چرب امگا ۳ و بعضی ناراحتی‌های مغزی صورت گرفته است. همچنین آزمایشات بالینی نشان می‌دهد که کمبود امگا ۳ می‌تواند زمینه ابتلا به بیماری‌هایی از جمله مشکلات خلقی و اضطراب،‌ روان پریشی، اختلالات توجه،‌ وسواس فکری، اختلالات شخصیت،‌ افسردگی، زوال عقل و اوتیسم را تشدید کند. البته این تحقیقات تایید نمی‌کنند که کمبود امگا ۳ تنها عامل بروز این بیماری‌هاست؛ بلکه تنها می‌توان نتیجه گرفت که این اسیدهای چرب تاثیر محافظتی در برابر اختلالات روان‌پزشکی به خصوص در افرادی که احتمال خطر در آن‌ها بالاست را دارد.

پروبیوتیک‌ها: مطالعات محققان هلندی نشان می‌دهد که پروبیوتیک‌ها سبب بهبود خلق‌و‌خو می‌شوند و یک روش مناسب برای مبارزه با استرس و افسردگی هستند. در این تحقیقات ۴۰ داوطلب به مدت چهار هفته از مکمل‌های پروبیوتیک استفاده کردند. اغلب این داوطلبان اظهار داشتند که حالات غم و افسردگی، کم‌تر به سراغ‌شان آمد و افکار منفی کمتری داشتند. مطالعاتی که در سال ۲۰۱۳ میلادی صورت گرفت نشان می‌دهد که سلامت دستگاه گوارش نقش مهمی در خلق‌وخو و اختلالات رفتاری دارد؛ از طرفی پروبیوتیک‌ها نیز در سلامت دستگاه گوارش موثر هستند.

ویتامین ب ۱۲: فولات، ویتامین ب ۶ و ویتامین ب ۱۲ ابزاری قدرتمند برای افزایش سلامت روان هستند و مطالعات محققان آمریکایی نشان داده است که ۲۷ درصد از زنان به شدت افسرده در این کشور بخصوص از سن ۶۵ سالگی به بعد دچار کمبود ویتامین ب ۱۲ هستند. علاوه بر این مطالعات حاکی از آنند که بیش از یک چهارم از موارد افسردگی شدید با می توان با ویتامین ب ۱۲ درمان کرد.

زردچوبه: زردچوبه اثرات مثبت روی سلامت روان دارد و معمولا به‌اندازه پروزاک که به‌عنوان داروی ضدافسردگی تجویز می‌شود موثر است.

ویتامین دی: بر طبق یافته‌های جدید، زنان مبتلا به افسردگی متوسط و شدید پس از درمان کمبود ویتامین دی در آن‌ها بهبودی قابل‌توجهی پیدا شد. ویتامین دی می‌تواند بر خلق‌و‌خو اثر بگذارد و کمبود آن می‌تواند باعث افسردگی شدید شود. اثبات این نظریه در چگونگی درمان افسردگی موثر است.

ویتامین ث: ویتامین ث دارای منافع متعددی است که از جمله می‌توان تاثیر آن را در مقابله با سرماخوردگی نام برد. همچنین این ویتامین، سبب بهبود خلق‌و‌خو و رفع افسردگی و خستگی می‌‌شود. طی پژوهشی که اخیرا انجام شد، پژوهشگران پس از تجویز ویتامین ث به بیمارانی که نسبت به افراد طبیعی دارای ویتامین ث کمتری بودند، مشاهده کردند خلق‌وخوی این بیماران بهبود یافته است. این افراد قبل از تجویز ویتامین ث دارای خستگی و افسردگی بودند که پس از مصرف ویتامین ث احساس خستگی و افسردگی در آن‌ها از بین رفت.

منیزیم: بیش از نیمی از آمریکایی‌ها به اندازه کافی به دلیل استرس، مصرف بیش از حد کافئین و شکر و الکل، منیزیم دریافت نمی‌کنند و این در حالی است که به عقیده محققان این ماده معدنی پادزهر استرس است و خاصیت آرامبخشی و بهبود علائم افسردگی دارد.

 

منبع: salamatnews.com

 

0
Regular Post
نوشته شده توسط تحریریه جامعه پزشکان ایران

بررسی موضوع نیاز به خواب در کودکان و نکات مهم آن

بیماری‌‌ها و راه درمان, پیشگیری بهتر از درمان , بهداشت کودکان , والدین موفق , روانشناسی , مشاوره خانواده

 

اکثر شیرخواران، اگر در وضعیت راحتی قرار داشته باشند، غذای کافی خورده باشند و در معرض جریان هوای تازه و خنک باشند، به قدر نیازشان می‌خوابند. در ماه‌های اول زندگی، اکثر شیرخواران در فاصلهٔ دو غذا خواب هستند، هر چند برخی، از همان آغاز ممکن است در ساعات خاصی از روز بیدار بمانند. در پایان سال اول عمر، اکثر شیرخواران در روز فقط دو وعده خواب کوتاه، پس از غذای صبح و ظهر، دارند. در فاصله ۱ تا ۱.۲ سالگی معمولا یکی از این دو خواب حذف می‌شود. اگر چرت بعدازظهر زیاد طولانی شود، کودک دوست ندارد شب زود به رختخواب برود. این را در نظر بگیرید که نیاز به خواب در کودکان نیازی جدی از دید روانشناسی می‌باشد است.

_ نیاز به خواب در کودکان
شیرخواران به اندازهٔ نیاز خود می‌خوابند. اما، دو ساله‌ها، نه. آن‌ها ممکن است بر اثر هیجان مفرط، کشمکش، تنیدگی، یا ترس‌های مختلف بیدار بمانند و نیاز به خواب در آن‌ها برطرف نشود.
مقاومت در برابر به بستر رفتن در فاصلهٔ ۱ تا ۲ سالگی به اوج می‌رسد، وقتی کودک را در گهواره تنها می‌گذارند.
شروع به گریه می‌کند یا بلند می‌شود و می‌خواهد والدینش را پیدا کند. علت معمولا اضطراب جدایی یا تلاش کودک برای سلطه‌یابی بر محیط است.
وقتی کودک از بستر خارج می‌شود، بهترین راه ادارهٔ موقعیت آن است که والدین دوباره او را در تختش قرار دهند، و سپس در راهرو بایستند تا مطمئن شوند که کودک در بستر خود باقی می‌ماند. والدین باید از کارهای زیر اجتناب کنند:

اجازه دهند کودک بیدار بماند
در کنار او دراز بکشند
داستان‌های بیشتری برای او بخوانند و اجازه دهند بیشتر بازی کند
او را به بستر خود ببرند

وقتی کودک بفهمد که اجازه ندارد از بسترش خارج شود و نمی‌تواند والدین را به داستان گویی و بازی بیشتر و غذا اغوا کند. معمولاً آرام می‌گیرد و به خواب می‌رود.
این وظیفهٔ والدین است که نیاز به خواب در کودکان را برطرف کنند. کودک متوسط ۲ ساله به ۱۲ ساعت خواب شبانه و ۱ تا ۲ ساعت خواب روزانه نیاز دارد.
خواب‌های کوتاه روزانه تدریجاً در طول چند سال قطع می‌شوند. در فاصله ۶ تا ۹ سال به ۱۱ ساعت خواب و در فاصله سنی ۱۰ تا ۱۲ سال به ۱۰ ساعت خواب نیاز دارند.
نیاز بعضی از کودکان به خواب ممکن است بیش‌تر یا کمتر از ارقام ذکر شده باشد.

_ تامین موضوع نیاز به خواب در کودکان
والدین می‌توانند به منظور ایجاد عادات خواب منظم در فرزند اقدامات زیر را انجام دهند:

۱. هر شب در ساعت معینی کودک را در بسترش بگذارند.

۲. زمان خواب را با آرامش قرین کنند. او را بشویند، لباسش را بیرون بیاورند، لباس خواب به او بپوشانند، غذای سبکی به او بدهند.
عروسکش را در کنارش قراردهند، داستانی برای او بخوانند، روانداز او را بکشند، و او را برای شب به خیر ببوسند. کودکان با روال منظم بالنده‌تر و بر اثر تغییر آشفته می‌شوند.
حفظ روال به پیدایش احساس امنیت در کودک کمک کرده و آمادگی لازم برای خواب را در او ایجاد می‌کند. علاوه‌براین، گذاشتن کودک در بستر خودش از خواباندن او در مکان‌های غریبه، که به تلاش و توجه بیشتر نیاز دارد، آسان‌تر است.

۳. از تحریک بیش از حد کودک در ساعات پیش از خواب خودداری کنند. بازی‌های خشن، آشفته شدن روابط والد _ کودک، یا وجود تنش در خانواده سبب بی‌خوابی در کودک و عدم پاسخ‌گویی به نیاز به خواب در کودکان می‌شود.
والدین نمی‌توانند انتظار داشته باشند که کودکان بلافاصله بعد از بازی خشن یا جرو بحث والدین به خواب بروند.

۴. ترتیبی بدهند که زمان خواب توأم آرامش و شادی باشد. بردن محبت‌آمیز کودک به بستر از صدور فرمان خشمگینانه رفتن به بستر تنبیه آنان برای آن که بلافاصله اطاعت امر نکرده‌اند، بسیار خوشایندتر است .

۵. از فرستادن کودک به بستر به‌عنوان روش تنبیهی خودداری کنند. چون سبب می‌شود آن‌ها رفتن به بستر را با مجازات مرتبط کنند، در نتیجه فرستادن آن‌ها به بستر در سایر اوقات دشوارتر شود.

۶. وقتی به دنبال نیاز به خواب در کودکان هستید از گفتن داستان‌ها یا تماشای برنامه‌های تلویزیونی ترسناک که ممکن است به بروز کابوس، خصوصاً در کودکان ۳ تا ۴ ساله که قادر به تشخیص واقعیت از خیال نیستند منجر شود، پرهیز کنند.
علایم وحشت شبانه عبارتند از بیداری ناگهانی و جیغ کشیدن. این اتفاق در فاصله سنی ۳ تا ۸ سال شایع‌تر است.
بر آورد می‌شود که خواب‌گردی در ۱۵% از کودکان ۵ تا ۱۲ ساله دیده می‌شود. رویدادهای استرس‌زا ممکن است سبب شروع یک دوره خواب‌گردی شوند.

اگر این مشکلات ادامه یافتند، ممکن است برای درمان آن‌ها به کمک روان‌شناس نیاز باشد.

منبع: wikiravan.com

0
1 2