بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت webmd.com

افرادی که گیج هستند و به راحتی چیزها را فراموش می‌کنند، لزوماً زوال عقل ندارند. بسیاری از بیماری‌ها و شرایط قابل درمان علائمی مشابه بیماری آلزایمر و سایر اشکال زوال عقل دارند.

دمانس همیشه به معنای آلزایمر نیست

زوال عقل هر گونه از دست دادن حافظه یا مشکل تفکر ناشی از تغییرات در مغز است. آلزایمر فقط یک نوع است. حافظه شما همچنین می‌تواند توسط بسیاری از مشکلات سلامتی دیگر، مانند سکته مغزی، بیماری پارکینسون، یا تجمع مایع در مغز آسیب ببیند.

اگر متوجه علائمی شدید که نگران کننده است، فوراً به پزشک مراجعه کنید. آنها یک معاینه کامل می‌‌کنند که ممکن است شامل نمونه‌گیری از خون برای آزمایش، تصویربرداری مغزی و آزمایش عصبی باشد تا بفهمید چه اتفاقی برای سلامتی شما می‌افتد و به تشخیص شما کمک می‌‌کند.

افسردگی

اگر افسرده هستید، ممکن است تمرکز یا یادآوری کارهایی که باید انجام دهید برایتان سخت باشد. همچنین ممکن است زیاد یا خیلی کم بخوابید، حتی ممکن است نخواهید وقت خود را با دوستان و عزیزانتان بگذرانید و بیش‌تر اوقات احساس ناامیدی کنید.

افراد مبتلا به آلزایمر نیز می‌توانند این موارد را تجربه کنند، اما یک معاینه فیزیکی و گفتگو در مورد علائم باید به پزشک در تشخیص درست کمک کند.

عفونت‌های دستگاه ادراری (UTI)

هنگامی که باکتری وارد مجرای ادرار شود (ادرار در هنگام ادرار کردن از لوله ادراری عبور می‌کند)، گاهی اوقات می‌تواند باعث عفونت دستگاه ادراری (UTI) شود که می‌تواند به مثانه یا کلیه‌ها گسترش یابد.

در برخی افراد، به ویژه در سنین بالا، عفونت ادراری می‌تواند باعث شروع ناگهانی علائمی شود که شبیه آلزایمر هستند. ممکن است گیج، ناراحت، خواب‌آلود یا در توجه کردن مشکل داشته باشید. برخی افراد دچار توهم می‌شوند معتقدند چیزی را می‌بینند یا می‌شنوند که هیچ کس دیگری نمی‌تواند آن را ببیند یا می‌شنود.

اگر ادرار آزمایش شود و نشان دهد که عفونت دارید، احتمالاً برای رفع آن آنتی بیوتیک به شما داده می‌شود.

بیماری تیروئید

تیروئید یک غده پروانه‌ای شکل کوچک در جلوی گردن است و هورمون‌هایی می‌سازد که به اندام‌ها کمک می‌کنند تا کار کنند و نحوه استفاده بدن از غذا برای سوخت را کنترل کنند. اگر تیروئید پرکار یا کم کار باشد می‌تواند بر سلامت روان شما تأثیر بگذارد.

افرادی که به اندازه کافی هورمون تیروئید تولید نمی‌کنند، دچار کم‌کاری تیروئید می‌شوند. بخش‌هایی از بدن شما خیلی کند کار می‌کنند. این حالت می‌تواند افکار شما را تحت تاثیر قرار دهد. ممکن است برای شما سخت باشد که چیزهای جدید یاد بگیرید یا رویدادی را که به تازگی اتفاق افتاده است به یاد آورید.

اگر بیش از حد هورمون تیروئید تولید می‌کنید، به پرکاری تیروئید مبتلا هستید. این حالت همچنین می‌تواند تمرکز را برای شما سخت کند. و ممکن است احساس اضطراب یا افسردگی کنید. در موارد شدید، می‌توانید احساس کنید که ارتباط خود را با دنیای واقعی از دست داده‌اید.

اگر پزشک متوجه شود که تیروئید شما آن‌طور که باید کار نمی‌کند، ممکن است لازم باشد هر روز دارو مصرف کنید تا هورمون‌های خود را در سطح طبیعی نگه دارید. برخی از افراد می‌بینند که علائم آن‌ها بلافاصله بهبود می‌یابد. برای دیگران، ممکن است چند ماه طول بکشد.

دیابت

افراد مبتلا به دیابت برای حفظ تعادل مناسب انسولین و قند‌خون در جریان خون خود مشکل دارند. اگر سطح قند خون شما خیلی پایین بیاید، بدن و مغز شما سوخت کافی برای کار کردن آن‌طور که باید را ندارند. به این حالت هیپوگلیسمی می‌گویند. اگر شدید باشد، می‌توانید حتی در انجام یک کار اساسی روزانه گیج شوید. همچنین ممکن است دست و پا چلفتی شوید، مست به نظر بیایید یا حتی ممکن است غش کنید.

اغلب، اگر مقدار کمی از مواد غذایی حاوی قند زیاد بخورید یا بنوشید، احساس بهتری خواهید داشت. اگر کمکی نکرد، باید فورا به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

بیماری لایم

برخی از کنه‌ها حامل باکتری‌های مضری هستند که می‌توانند از طریق نیش وارد سیستم بدن شما شوند. این امر باعث ایجاد بیماری به نام بیماری لایم می‌شود. اگر باکتری برای مدت طولانی در خون شما بماند، می‌تواند بر سیستم عصبی و حافظه کوتاه مدت شما تأثیر بگذارد.

برخی افراد می‌گویند که احساس می‌کنند «مه مغزی» دارند. ممکن است در حفظ حرف‌های دیگران مشکل داشته باشید. و کارهای روزانه نیز ممکن است تلاش بیشتری را بطلبد. علائم می‌تواند ماه ها یا حتی سال‌ها پس از گزش کنه ظاهر شود.

بیماری لایم را می‌توان با آنتی‌بیوتیک درمان کرد، اما ممکن است هنوز علائمی داشته باشید. هرچه زودتر تشخیص داده شود، درمان آن آسان‌تر است.

کمبود ویتامین B12

اگر سطح B12 شما کم است، ممکن است احساس کنید گم شده‌اید یا به راحتی «دور می‌شوید». برخی افراد نیز در بازوها و پاهای خود احساس سوزن سوزن شدن می‌کنند.

بدن شما برای ساخت گلبول‌های قرمز، اعصاب و DNA به این ویتامین نیاز دارد، اما خود نمی‌تواند B12 بسازد. باید آن را از غذا دریافت کند. از آن‌جایی که B12 فقط در محصولات حیوانی یافت می‌شود، افرادی که از رژیم گیاهخواری پیروی می کنند ممکن است به اندازه کافی این ویتامین را دریافت نکنند.

افراد دیگر نمی‌توانند ویتامین B12 کافی را از غذا جذب کنند. این مورد می‌تواند در صورت داشتن شرایطی مانند بیماری سلیاک یا بیماری کرون که بر نحوه تجزیه غذا توسط بدن شما تأثیر می‌گذارد، صدق کند. استفاده از داروهای سوزش سر دل نیز می‌تواند باعث ایجاد مشکل شود. بدن شما به مقدار کافی اسید معده برای جذب B12 از غذایی که می‌خورید نیاز دارد.

پزشک شما می‌تواند یک آزمایش خون برای بررسی سطح B12 شما انجام دهد. اگر مکمل شما کم است، یک مکمل ویتامین می‌تواند کمک کند.

داروهای خاص

بسیاری از داروها مانند آنتی‌هیستامین‌ها، داروهای ضد‌تهوع، استروئیدها و شل کننده‌های مثانه می‌توانند علائمی مانند زوال عقل ایجاد کنند. این خطر برای افراد مسن بیش‌تر است.

هر چه سن شما بالاتر می‌رود، بدن شما برای مبارزه با اثرات سمی برخی داروها سخت‌تر کار می‌کند. به علاوه، ممکن است نیاز به مصرف بیش از یک دارو در یک زمان داشته باشید، و آن‌ها می‌توانند با یکدیگر تداخل داشته باشند و عوارض جانبی مانند سردرگمی ایجاد کنند.

اگر فکر می‌کنید دارویی که مصرف می کنید به حافظه شما آسیب می‌رساند یا افکار شما را کند می‌کند، با پزشک خود صحبت کنید.

منبع:webmd.com

---

 

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت webmd.com

قارچ ناخن و پسوریازیس ناخن دو بیماری هستند که در ناخن‌ها ایجاد می‌شوند. آن‌ها علائم مشابهی دارند و شما می‌توانید هم قارچ و هم پسوریازیس را همزمان داشته باشید، اما متفاوت هستند و درمان‌های جداگانه‌ای دارند.

قارچ ناخن عفونتی است که زمانی اتفاق می‌افتد که قارچ به زیر ناخن برسد. این قارچ ناخن‌ها را ضخیم می‌کند، و باعث تغییر رنگ و شکنندگی می‌شوند. Onychomycosis نام دیگر قارچ ناخن است.

پسوریازیس ناخن یک بیماری خود ایمنی است که در آن سلول‌های پوست خیلی سریع تکثیر می‌شوند. مانند قارچ ناخن، پسوریازیس باعث تغییر رنگ و سوراخ شدن ناخن‌ها می‌شود. اکثر افراد مبتلا به پسوریازیس ناخن نیز بثورات پوستی پوسته پوسته دارند و گاهی اوقات درد مفاصلی به نام آرتریت پسوریاتیک دارند.

هم قارچ و هم پسوریازیس می‌توانند روی ناخن‌های انگشتان دست و پا تاثیر بگذارند. اما پسوریازیس ناخن بیش‌تر روی ناخن‌های دست است و قارچ بیشتر ناخن‌های پا را درگیر می‌کند.

شما نمی‌توانید پسوریازیس ناخن را از شخص دیگری بگیرید یا آن را به افراد دیگر منتقل کنید. قارچ ناخن مسری است می‌تواند از فردی به فرد دیگر سرایت کند.

علل قارچ ناخن در مقابل علل پسوریازیس

قارچ ها باعث قارچ ناخن می‌شوند. این گروه از موجودات کوچک شامل کپک، مخمر و کپک هستند. نوعی کپک به نام درماتوفیت باعث شایع‌ترین عفونت قارچی ناخن، کچلی، می‌شود.

اگر با پای برهنه در مکان‌هایی که افراد دیگر راه می‌روند، مانند زمین استخر و رختکن، می‌توانید قارچ را بگیرید. قارچ ها می‌توانند در کفش‌های خیس نیز رشد کنند. هنگامی که این عوامل روی پاها یا دست‌های شما قرار می گیرند، می‌توانند زیر ناخن شما قرار بگیرند و تکثیر شوند. پای ورزشکار یک عفونت قارچی است که گاهی از پا به ناخن‌های پا سرایت می‌کند.

آیا می‌دانستید؟

ابتلا به پسوریازیس احتمال ابتلا به قارچ ناخن را افزایش می‌دهد. پسوریازیس می‌تواند به ناخن آسیب برساند و مسیری برای ورود قارچ به زیر آن ایجاد کند.

اگر:

• بالای ۶۰ سال سن دارند
• دیابت داشته باشید
• سیستم ایمنی ضعیفی در برابر بیماری هایی مانند HIV داشته باشید
• مشکل گردش خون به دلیل بیماری عروق محیطی
• بریدگی یا جراحت دیگری روی ناخن خود داشته باشید
• مبتلا به پای ورزشکار بوده اند

پسوریازیس یک بیماری خود‌ایمنی است. سیستم‌ایمنی بدن شما بیش از حد واکنش نشان می‌دهد و باعث التهاب در پوست شما می‌شود که تولید سلول‌های جدید پوست را سرعت می‌بخشد. سلول‌های اضافی روی پوست جمع می‌شوند و لکه‌های پوسته پوسته ایجاد می‌کنند. التهاب پسوریازیس همچنین می‌تواند روی ناخن‌ها تأثیر بگذارد و علائمی مانند سوراخ شدن، ضخامت و تغییر رنگ ایجاد کند. حدود نیمی از افراد مبتلا به پسوریازیس به پسوریازیس ناخن مبتلا هستند و تا ۹۰ درصد در مقطعی از زندگی خود دچار مشکل ناخن می‌شوند.

قارچ ناخن و پسوریازیس ناخن ممکن است شبیه به هم به نظر برسند و گاهی اوقات با هم همپوشانی دارند. ابتلا به پسوریازیس احتمال ابتلا به عفونت قارچی ناخن را افزایش می‌دهد. این به این دلیل است که پسوریازیس به ناخن‌ها آسیب می‌رساند و باعث می‌شود قارچ‌ها به زیر آن‌ها نفوذ کنند. برخی از داروهایی که پسوریازیس را درمان می کنند، سیستم‌ایمنی بدن شما را تضعیف می‌کنند و قدرت دفاعی بدن شما را در برابر قارچ‌ها و سایر میکروب‌ها کاهش می‌دهند.

علائم قارچ ناخن در مقابل پسوریازیس

هم قارچ ناخن و هم پسوریازیس ناخن رنگ و بافت ناخن‌های شما را تغییر می‌‌دهند.

ناخن‌‌های مبتلا به قارچ ممکن است:

• ضخیم؛
• ترک خورده یا فرو ریخته است؛
• زرد، سفید یا قهوه‌ای؛
• بد شکل؛
• بلند شده از بستر ناخن (پوست زیر ناخن)؛
• دردناک؛
• بدبو.

ناخن‌های مبتلا به پسوریازیس ممکن است:

• دندانه دار یا حفره‌‌دار
• پوشیده شده در شیارهایی به نام خطوط بیو یا لکه‌های قهوه‌ای به نام لکه‌های روغنی
• نازک شدن و فرو ریختن
• سفید، زرد، قرمز، صورتی یا قهوه‌ای
• از بستر ناخن جدا شده است (می‌توانید پوست زیر آن را ببینید)

تغییرات رنگ ممکن است در پوست تیره متفاوت به نظر برسد، به خصوص در افرادی که پسوریازیس دارند. بثورات پسوریازیس به جای قرمز به نظر رسیدن، ممکن است بنفش یا قهوه‌ای با تکه‌های نقره‌ای باشد.

هیپرکراتوز زیر زبانی

این وضعیت می‌تواند افراد مبتلا به پسوریازیس ناخن و قارچ ناخن را تحت تاثیر قرار دهد. هیپرکراتوز زیر ناخنی زمانی اتفاق می‌افتد که فلس‌های پسوریازیس یا کراتین – پروتئینی در پوست – در زیر ناخن جمع می‌شوند. این مواد ناخن را ضخیم کرده و آن را به سمت بالا فشار می‌دهند. اگر هیپرکراتوز زیر ناخنی در ناخن‌های پا وجود داشته باشد، کفش‌های شما ممکن است وقتی روی ناخن آسیب‌دیده فشار می‌آورند، آسیب ببینند. شما همچنین می توانید خون زیر ناخن را ببینید.

اونیکولیز

اونیکولیز زمانی است که ناخن دست یا پا از بستر ناخن جدا شود. در صورت ابتلا به پسوریازیس ناخن یا قارچ ناخن ممکن است این اتفاق بیفتد، اما در افرادی که آسیب ناخن یا بیماری پوستی لیکن پلان (التهابی که باعث بثورات پوستی می شود) نیز تاثیر می گذارد. اونیکولیز با یک لکه سفید یا زرد در نوک ناخن شروع می شود. پچ رشد می کند تا زمانی که به کوتیکول برسد. ممکن است باکتری در زیر ناخن رشد کند و آن را سبز کند. ناخن نیز ممکن است عفونی شود.

تشخیص قارچ ناخن در مقابل پسوریازیس ناخن

یک پزشک مراقبت‌های اولیه، متخصص پوست (پزشک پوست)، یا متخصص پا (پزشک پا) می‌توانند این مشکلات ناخن را تشخیص دهند. پزشک ناخن‌های شما را از نظر علائمی مانند سوراخ شدن ناخن، تغییر رنگ، خرد شدن و جدا شدن از بستر ناخن معاینه می‌کند. آن‌ها ممکن است در مورد سابقه پزشکی شما بپرسند، از جمله این‌که آیا علائم پسوریازیس یا آرتریت پسوریاتیک داشته اید یا خیر.

پزشک ممکن است یک تکه کوچک از ناخن را جدا کند یا موادی را از زیر ناخن شما بتراشد. سپس یک آزمایشگاه نمونه را زیر میکروسکوپ بررسی می‌کند تا ببیند آیا عفونت دارید یا خیر. آن‌ها همچنین ممکن است اجازه دهند نمونه در ظرف مخصوص رشد کند تا بفهمند چه نوع قارچی باعث عفونت شده است.

اگر پزشک شما مطمئن نباشد که آیا قارچ ناخن دارید یا پسوریازیس، ممکن است تکه کوچکی از بافت را از بستر ناخن خارج کند که بیوپسی نامیده می‌شود. یک آزمایشگاه نمونه بیوپسی را زیر میکروسکوپ بررسی می‌کند تا تشخیص را تایید کند.

پزشکان به پسوریازیس ناخن امتیازی را بر اساس شدت علائم آن اختصاص می‌دهند. نمره پایین به این معنی است که شما پسوریازیس خفیف ناخن دارید. عدد بالا به این معنی است که شدیدتر است.

درمان قارچ ناخن در مقابل درمان پسوریازیس ناخن

داروی ضد‌قارچ قارچ ناخن را درمان می‌کند. این دارو را یا به ناخن خود بمالید (محلی) یا به صورت قرص مصرف کنید.

پسوریازیس درمان‌های زیادی دارد. برخی به‌طور مستقیم روی ناخن‌های شما کار می‌کنند. برخی دیگر پسوریازیس را در سراسر بدن شما درمان می‌کنند.

داروهای ضد‌قارچ

داروهای ضد‌قارچ موضعی برای قارچ ناخن عبارتند از:

• لاک ناخن دارویی سیکلوپیروکس (Penlac).
• کرم Efinaconazole (Jublia).
• کرم توابورول (کریدین).

شما هر روز داروهای موضعی را روی ناخن خود قرار می‌دهید تا از ورود قارچ جدید جلوگیری کنید. هنگامی که ناخن رشد کرد، قارچ باید از بین برود. این فرآیند ممکن است زمان ببرد. ناخن‌های دست در ۴ تا ۶ ماه رشد می‌کنند. رشد کامل ناخن های پا بین ۱۲ تا ۱۸ ماه طول می‌کشد.

شایع‌ترین عوارض جانبی داروهای موضعی ضد‌قارچ عبارتند از:

• سرخی؛
• تورم؛
• گزش یا سوزش هنگام استفاده از دارو؛
• ناخن فرو رفته.

داروهای ضد قارچ خوراکی سریعتر عمل می کنند. آنها می توانند عفونت را ظرف دو تا سه ماه از بین ببرند. قرص های ضد قارچ عبارتند از:

• فلوکونازول (دیفلوکان)
• گریزئوفولوین (گریفولوین)
• ایتراکونازول (اسپورانوکس)
• تربینافین (Lamisil)

قرص های ضد قارچ می توانند عوارض جانبی مانند راش و مشکلات کبدی ایجاد کنند.

برای عفونت سرسخت، ممکن است به داروی ضد قارچ خوراکی و موضعی نیاز داشته باشید. وقتی داروها را با هم ترکیب می کنید، بهتر عمل می کنند. ممکن است لازم باشد هر روز به مدت چهار ماه یا بیشتر از آنها استفاده کنید تا بهبودی را مشاهده کنید.

به ندرت، درمان های ضد قارچ عفونت ناخن را از بین نمی برد. اگر قارچ ناخن شما با دارو بهبود نیافت، پزشک ممکن است ناخن را با مواد شیمیایی یا جراحی بردارد. ناخن در نهایت دوباره رشد خواهد کرد.

درمان موضعی پسوریازیس ناخن

برای پسوریازیس خفیف ناخن، پزشک می‌تواند یکی از این داروهای موضعی را که مستقیماً روی ناخن‌هایتان استفاده می‌کنید، تجویز کند:

• کرم کورتیکواستروئیدی
• کلسیپوتریول (دوونکس، سوریلوکس)
• تازاروتن (Tazorac)

ممکن است مجبور شوید یک یا دو بار در روز به مدت شش ماه یا بیشتر از این داروها استفاده کنید تا بهبودی حاصل شود. کورتیکواستروئیدها نیز هر چهار تا شش هفته یک بار به صورت تزریق به ناخن شما وارد می شوند. شما این عکس ها را در مطب متخصص پوست خود دریافت می کنید. برخی از داروهای پسوریازیس نیز به صورت تزریقی در داخل یا اطراف ناخن تجویز می شوند. ممکن است برای عملکرد سیستمیک (در کل بدن) در شکم یا ران خود تزریق کنید.

برای پسوریازیس ناخن متوسط ​​تا شدید، پزشک ممکن است یک داروی سیستمیک تجویز کند. آنها به صورت یک قرص یا به صورت تزریق / تزریق در ورید می آیند:

• آسیترتین (سوریاتان)
• Apremilast (Otezla)
• داروهای بیولوژیک مانند بیمکیزوماب (بیمزلکس)، گوسل کوماب (ترمفیا)، ایکسکیزوماب (تالتز)، ریسانکیزوماب (اسکایریزی)، و سکوکینوماب (کوسنتیکس)
• سیکلوسپورین (اصلاح شده)، دوکراواسیتینیب (Sotyktu)
• متوترکسات

این داروها می توانند باعث ایجاد واکنش هایی در محل وارد شدن سوزن، سردرد، بثورات پوستی و افزایش خطر عفونت شوند.

درمان های خانگی قارچ ناخن در مقابل پسوریازیس ناخن

ممکن است بتوانید قارچ ناخن را در خانه با کرم های ضد قارچ بدون نسخه مانند تربینافین (Lamisil) مدیریت کنید. ابتدا یک کرم حاوی اوره بزنید تا ناخن هایتان نرم شود. سپس آنها را کوتاه کرده و با سوهان ناخن نازک کنید تا دارو به عمق ناخن نفوذ کند.

برخی از افراد از داروهای طبیعی مانند این برای درمان قارچ ناخن استفاده می کنند:

• روغن درخت چای. این اسانس قارچ هایی که باعث عفونت ناخن می شوند را از بین می برد. در یک مطالعه، روغن درخت چای به همان اندازه که یک کرم ضد قارچ در برابر قارچ ناخن موثر بود.
• مالش قفسه سینه. بر اساس چند مطالعه کوچک، موادی مانند کافور و روغن اکالیپتوس در مالش های دارویی سینه مانند Vicks ممکن است به قارچ ناخن کمک کند.
• سرکه و دهانشویه. برخی افراد برای درمان قارچ ناخن، سرکه سیب یا دهانشویه ضد عفونی کننده را با آب مخلوط می کنند. اثربخشی این مخلوط ثابت نشده است، اما امتحان کردن آن مضر نیست.

چند درمان طبیعی ممکن است برای پسوریازیس ناخن مفید باشد:

• روغن ایندیگو طبیعی
• اسیدهای چرب امگا ۳
• روغن جوانه گندم
• روغن بذر کتان

پیشگیری ازقارچ ناخن در مقابل پیشگیری از پسوریازیس ناخن

حتی پس از درمان قارچ ناخن، می توانید دوباره به آن مبتلا شوید. برای جلوگیری از این عفونت ها:

• هنگام راه رفتن در مکان های عمومی مانند سالن بدنسازی، رختکن اسپا یا عرشه استخر، از دمپایی، کفش دوش یا صندل استفاده کنید.
• هر روز دست و پای خود را با آب و صابون بشویید. آنها را کاملا خشک کنید و از یک مرطوب کننده استفاده کنید. از پودر ضد قارچ نیز استفاده کنید.
• هر روز یک جفت جوراب تمیز بپوشید. پارچه هایی را انتخاب کنید که رطوبت را از بین ببرند، مانند اکریلیک. هر وقت پاهایتان عرق کرد جوراب هایتان را عوض کنید.
• کفش های ساخته شده از پارچه های تنفس پذیر مانند بوم، مش یا چرم بپوشید.
• اگر کفش شما خیس شد، قبل از اینکه دوباره آن را بپوشید، اجازه دهید حداقل ۲۴ ساعت خشک شود.
• ناخن های دست و پا را کوتاه نگه دارید تا از ورود قارچ ها و سایر میکروب ها به زیر ناخن جلوگیری کنید.
• ناخن گیر، کفش و سایر وسایل شخصی را با افراد دیگر به اشتراک نگذارید.
• پس از درمان عفونت قارچی ناخن، کفش های خود را بیرون بیاورید یا با یک ضدعفونی کننده برقی تمیز کنید.
• مانیکور و پدیکور را فقط در مکان هایی انجام دهید که تمیز و دارای مجوز هستند و ابزار آنها را استریل می کنند.
• اگر به پای ورزشکار مبتلا شدید، آن را درمان کنید تا از انتشار قارچ به ناخن های پا جلوگیری کنید.

ممکن است نتوانید از پسوریازیس ناخن جلوگیری کنید، اما در صورت ابتلا به این بیماری خودایمنی راه‌هایی برای محافظت از ناخن‌های خود وجود دارد:

• از عوامل محرک پسوریازیس مانند آفتاب سوختگی، نیش حشرات، استرس و قرار گرفتن در معرض هوای سرد اجتناب کنید.
• دارویی را که پزشک برای تحت کنترل نگه داشتن پسوریازیس تجویز کرده است، مصرف کنید.
• ناخن‌های خود را کوتاه کنید. این کار از تجمع مواد زائد در زیر ناخن‌های شما جلوگیری می‌کند.
• هنگام انجام کارهایی مانند باغبانی یا شستن ظروف، و هنگامی که با محصولات پاک کننده و سایر مواد شیمیایی کار می‌کنید، از دستکش استفاده کنید تا از تحریک دستان خود جلوگیری کنید.
• هر روز دست‌ها و پاهای خود را بشویید و مرطوب کنید.
• ناخن‌های خود را نجوید و نچینید. ممکن است به عفونتی مبتلا شوید که باعث تشدید پسوریازیس شود.
• ناخن‌های مصنوعی نزنید. آنها خطر جدا شدن ناخن شما از تخت را افزایش می‌دهند.

نتیجه:

عفونت‌های قارچی و پسوریازیس هر دو روی ناخن‌ها تاثیر می گذارند. آنها ممکن است علائم مشابهی ایجاد کنند، و ممکن است هر دو حالت را به‌طور همزمان داشته باشید.

قارچ ناخن و پسوریازیس به روش‌های مختلفی درمان می‌شوند. داروهای ضد‌قارچ قارچ ناخن را درمان می‌کنند. درمان پسوریازیس شامل کورتیکواستروئیدها، داروهای بیولوژیک و متوترکسات است. متخصص پوست یا متخصص پا می‌تواند درمان مناسب را برای شما توصیه کند. کوتاه، تمیز و مرطوب نگه داشتن ناخن‌ها از ناخن‌های شما در برابر قارچ و پسوریازیس محافظت می‌کند.

سوالات متداول قارچ ناخن در مقابل پسوریازیس ناخن

آیا قارچ ناخن از بین می‌رود؟

داروهای ضد‌قارچ می‌توانند قارچ ناخن را از بین ببرند، اما ممکن است چند ماه طول بکشد. از آن‌جایی که قارچ ناخن ممکن است عود کند، مهم است که ناخن‌های خود را مرتب و تمیز نگه دارید.

علائم اولیه پسوریازیس ناخن چیست؟

علائم اولیه پسوریازیس ناخن شامل فرورفتگی‌ها یا حفره های کوچک در ناخن ها، تغییر رنگ ناخن و تجمع مواد زائد در زیر ناخن است.

اگر روی پسوریازیس کرم ضد‌قارچ بزنید چه اتفاقی می‌افتد؟

کرم ضد قارچ پسوریازیس را از بین نمی برد، اما اگر هر دو بیماری را داشته باشید، می تواند قارچ ناخن را درمان کند. اگر پسوریازیس دارید از قرص ضد‌قارچ Lamisil اجتناب کنید، زیرا می تواند علائم شما را بدتر کند.

آیا می‌توانید همزمان عفونت قارچی و پسوریازیس داشته باشید؟

بله، شما می توانید قارچ ناخن و پسوریازیس را همزمان داشته باشید. اما هر بیماری نیاز به درمان متفاوتی دارد.

 

منبع: webmd.com

---

 

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت  clinicalconnection.hopkinsmedicine.org

یک مطالعه تحقیقاتی جدید نشان داد که DNA در گردش تومور ctDNA)) مواد ژنتیکی که از تومورها به جریان خون ریخته می‌شود. می‌تواند بیماران مرحله دوم سرطان روده بزرگ را شناسایی کند که در نتیجه بیش‌ترین بهره را از شیمی‌درمانی پس از جراحی ببرند و سایر بیماران را از نیاز به این شکل از درمان در امان نگه دارد.

این مطالعه چند موسسه‌ای و بین‌المللی که توسط محققان مرکز سرطان جان هاپکینز کیمل و WEHI در ملبورن استرالیا انجام شد، نشان داد که آزمایش ctDNA پس از جراحی و هدایت شیمی‌درمانی به بیماران دارای ctDNA مثبت، استفاده از شیمی‌درمانی را به‌طور کلی کاهش داد بدون این‌که به عود بیماری آسیبی وارد شود.

چندین مطالعه تحقیقاتی قبلی وجود دارد که نشان می‌دهد DNA تومور در گردش را می‌توان در خون تشخیص داد و وجود ctDNA پس از جراحی خطر عود سرطان را پیش‌بینی می‌کند. با این‌حال، اعتقاد بر این است که این اولین مطالعه بالینی است که نشان می‌دهد اندازه‌گیری DNA تومور در گردش قبل از درمان ممکن است برای بیماران مفید باشد. این یافته‌ها در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر خواهد شد و در نشست سالانه انجمن انکولوژی بالینی آمریکا در ۴ ژوئن ارائه خواهد شد.

برت ووگلشتاین، استاد انکولوژی کلایتون، مدیر مرکز لودویگ می‌گوید: «مطالعات قبلی این نظریه را مطرح کرده‌اند که اندازه‌گیری ctDNA ممکن است در هدایت مدیریت بیمار مفید باشد، و این مطالعه شواهد بالینی واقعی را ارائه می‌دهد و از این نظریه‌ها پشتیبانی می‌کند. جان هاپکینز و محقق موسسه پزشکی هاوارد هیوز Vogelstein اولین کسانی بودند که نشان دادند سرطان روده بزرگ به دنبال توالی جهش های ژنتیکی ایجاد می شود و نشان دادند که DNA آزاد شده از تومورها در خون، مدفوع و سایر مایعات بدن قابل تشخیص است.»

در حال حاضر، استفاده از شیمی درمانی در مرحله دوم سرطان روده بزرگ، که به عنوان سرطان کولون که از طریق دیواره روده بزرگ رشد کرده است اما به غدد لنفاوی یا سایر اندام‌ها گسترش نمی یابد، تعریف می‌شود، بحث برانگیز است. هیچ اتفاق نظری بین متخصصان سرطان در مورد فواید آن وجود ندارد. هدف این مطالعه کمک به حل اختلاف نظر با ارزیابی  ctDNA و ارائه پیش‌بینی دقیق‌تری از خطر عود پس از جراحی ، انجام شد. بیمارانی که دارای ctDNA منفی بودند می‌توانستند از سمیت‌های شیمی‌درمانی در امان بمانند، و کسانی که سرطان باقی‌مانده داشتند می‌توانند شیمی‌درمانی برای حمله به سلول‌های بدخیم طولانی‌مدت دریافت کنند.

در این مطالعه، ۴۵۵ بیمار مبتلا به سرطان کولون مرحله دوم پس از جراحی به نسبت۲:۱ به طور تصادفی به درمان استاندارد یا مدیریت هدایت شده توسط ctDNA تقسیم شدند. از این بیماران، ۱۵۳ بیمار درمان استاندارد را دریافت کردند که شامل نظارت در طول زمان برای عود یا شیمی درمانی است. ۳۰۲ بیمار دیگر طی هفت هفته پس از عمل جراحی برای جستجوی ctDNA تحت آزمایش خون قرار گرفتند. اگر ctDNA تشخیص داده شد، بیماران شیمی درمانی مبتنی بر فلوروپیریمیدین یا اگزالیپلاتین می‌شدند. اگر ctDNA تشخیص داده نمی شد، بیماران شیمی درمانی دریافت نمی‌شدند.

رویکرد هدایت‌شده توسط ctDNA، استفاده از شیمی‌درمانی را در مقایسه با گروه درمان استاندارد کاهش داد (۱۵٫۳٪ از بیماران در گروه تحت هدایت ctDNA شیمی‌درمانی دریافت کردند در مقابل ۲۷٫۹٪ در گروه درمان استاندارد). بقای دو و سه ساله بدون عود سرطان بین گروه تحت هدایت ctDNA و گروه درمان استاندارد مشابه بود.

دکترآن ماری لنون، ​استاد پزشکی و مدیر بخش گوارش و کبد، توضیح می‌دهد: «سرطان روده بزرگ مرحله دوم یک چالش منحصر به فرد را ارائه می‌دهد.»

در مرحله اول سرطان کولون، بیماران شیمی درمانی دریافت نمی شوند زیرا پیش آگهی آنها برای بقا بیش از ۹۰٪ است. خطر ناراحتی و سموم ناشی از درمان بیش‌تر از مزایایی است که دارد. از سوی دیگر، در حال حاضر هر بیمار مبتلا به سرطان کولون در مرحله سوم شیمی درمانی می‌شود، زیرا خطر عود بیماری بالا است.»

هدف از شیمی درمانی در سرطان روده بزرگ، از بین بردن میکرومتاستازها است، سلول‌های سرطانی که هنوز در تصاویر رادیولوژیک قابل مشاهده نیستند و در جریان خون حرکت می‌کنند و باعث بازگشت سرطان یا انتشار آن به سایر قسمت‌های بدن می‌شوند. با استفاده از ctDNA برای شناسایی این سلول‌های نامرئی، اکنون می‌توان تشخیص داد که کدام بیماران به احتمال زیاد میکرومتاستاز دارند و بنابراین، احتمالاً از شیمی‌درمانی سود می‌برند.

جاشوا کوهن نویسنده اصلی مطالعه و کاندیدای دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز می‌گوید: «با استفاده از ctDNA برای هدایت درمان، یک بیمار سرطان روده بزرگ که ctDNA منفی است، شانس کم‌تری برای عود سرطان نسبت به متوسط ​​​​مرحله اول سرطان روده بزرگ دارد، بنابراین ما فرصتی برای تغییر عملکرد بالینی داریم.»

محققان امیدوارند این یافته ها مطالعه ctDNA را در بیماران مبتلا به سایر مراحل سرطان روده بزرگ و انواع دیگر سرطان تحریک کند. در مطالعات آتی، محققان بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده در مراحل اولیه و سرطان روده بزرگ مرحله III را بررسی خواهند کرد تا ببینند آیا ctDNA می‌تواند به‌طور مشابه بیمارانی را شناسایی کند که به احتمال زیاد از شیمی درمانی تهاجمی‌تری نسبت به آن‌چه در حال حاضر استفاده می‌شود سود می‌برند یا خیر. آن‌ها همچنین قصد دارند بررسی کنند که آیا وجود ctDNA باقی‌مانده می‌تواند برای کمک به درمان بهینه بیماران پس از جراحی یا سایر اشکال درمانی استفاده شود. استفاده از ctDNA برای طبقه‌بندی درمان‌ها در میان بیماران، بخشی از حرکت به سمت پزشکی دقیق است مراقبت‌های فردی که درمان‌ها را با ویژگی‌های منحصربه‌فرد سرطان تنظیم می‌کند.

محققان همچنین بر این باورند که این یافته‌ها فرصت‌هایی را برای آزمایش داروهای جدید در بیماران مبتلا به مراحل اولیه سرطان فراهم می‌کند.

همه داروها در بیماران مبتلا به سرطان‌هایی که نسبتاً زود تشخیص داده می‌شوند، قبل از این‌که توده‌های متاستاتیک زیادی ایجاد کنند‌، بهتر عمل می‌کنند. با این‌حال، داروهای جدید معمولاً ابتدا در بیمارانی که سرطان آن‌ها بسیار پیشرفته است، آزمایش می‌شود. ما امیدواریم که تجزیه و تحلیل ctDNA آزمایش داروهای جدید را در بیماران مبتلا به سرطان و میکرومتاستاز در مراحل اولیه ممکن کند، در حالی که داروهای جدید به احتمال زیاد جان افراد را نجات می‌دهند.

منبع: clinicalconnection.hopkinsmedicine.org

---

 

بیماری‌‌ها و راه درمان , پیشگیری بهتر از درمان , فرناز اخباری

 

به گزارش سایت  health.harvard.edu

کتامین برای افسردگی سخت تایید شده است، اما کلینیک های کتامین سرپایی چقدر ایمن هستند؟

کتامین یک نوع غیرمعمول از داروی روانگردان به نام تجزیه کننده است که در حال افزایش محبوبیت است. کتامین که در اصل از PCP یا “«گرد و غبار فرشته» مشتق شده است، برای چندین دهه در بیمارستان‌ها و کلینیک‌های دامپزشکی به عنوان یک بی‌هوش کننده استفاده می‌شود و به عنوان داروهای قاچاق تحت نام “special K” نام برده می‌شود.

اثرات کتامین به‌طور قابل اعتمادی ایجاد می کند وزیربنای کاربردهای پزشکی و جنبه‌های تفریحی آن است عبارتند از: کنترل درد، فراموشی، مسمومیت، جدایی و سرخوشی. اخیراً به دلیل تأیید آن برای افسردگی مقاوم به درمان (TRD) -یعنی افسردگی شدیدی که از طریق درمان‌های دیگر، از جمله افرادی که افکار خودکشی را تجربه می‌کنند، بهبود نیافته است، بیشتر مورد استفاده قرار گرفته است.

شواهدی از فواید کتامین

نسخه ای از کتامین به نام اسکتامین (Spravato) که از طریق اسپری بینی داده می‌شود، در سال ۲۰۱۹ توسط FDA برای افسردگی مقاوم به درمان تایید شد. با این حال، طبق دستورالعمل ها، فقط باید «تحت نظارت یک ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی در مطب یا کلینیک پزشک تایید شده» استفاده شود. این بدان معناست که متخصصان پزشکی باید مراقب استفاده شما از آن باشند و سپس پس از مصرف دوز، علائم حیاتی شما و نحوه عملکرد بالینی شما را بررسی کنند.

اثربخشی کتامین برای افسردگی مقاوم به درمان برای اولین بار در درمان کوتاه مدت در تحقیقات نشان داده شد که منجر به کاهش معنی دار بالینی و آماری در نمرات افسردگی برای کتامین در مقابل دارونما شد (در هر دو گروه در این مطالعه، بیماران به دلیل نگرانی از داروهای ضد‌افسردگی معمولی خود را ادامه دادند. عدم درمان افسردگی مقاوم به درمان در بازوی دارونما.) در مطالعه ای که در آن کتامین (به علاوه داروی ضد افسردگی معمولی) به افراد کمک کرد تا ۱۶ هفته پس از درمان در بهبودی پایدار باقی بمانند، کتامین بینی اثر طولانی مدتی دارد.

رهایی از افسردگی مقاوم به درمان با کتامین به سرعت اتفاق می‌افتد. به جای اینکه منتظر بمانند تا SSRI در طول هفته‌ها کمی تسکین دهد، افرادی که تحت فشار شدید افسردگی هستند می‌توانند در عرض حدود ۴۰ دقیقه فواید کتامین را احساس کنند.

آیا کتامین درمان مناسبی برای شماست؟

این بحثی است که باید شامل پزشک مراقبت‌های اولیه، ارائه‌دهنده سلامت روان  و سایر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی که از شما مراقبت می‌کنند، باشد. مهم است که به یاد داشته باشید که کتامین اولین گزینه درمانی برای افسردگی نیست و معمولاً تنها زمانی استفاده می‌شود که سایر درمان‌های طولانی مدت مؤثر نبوده باشند. تصور نمی‌شود که شفابخش باشد بلکه علائم را برای مدت معینی بهبود می‌بخشد. بر اساس عوارض جانبی، تعیین این‌که چه کسی برای درمان کتامین مناسب نیست، ساده تر است.

آیا باید برای درمان به کلینیک کتامین مراجعه کرد؟

کلینیک‌های مستقل و سرپایی کتامین در همه جا می‌باشند. در حال حاضرحدودا صدها تا هزاران کلینیک وجود دارد تقریباً همه آن‌ها در سال ۲۰۱۹ و زمانی که کتامین برای افسردگی مقاوم به درمان تأیید شد تأسیس شدند. به طور معمول، این کلینیک‌ها شرکت‌های انتفاعی هستند که توسط گروهی از روانپزشک یا متخصص بیهوشی (که می‌تواند تزریق را انجام دهد)، پرستار، مددکار اجتماعی و (البته) تاجران مربوط به این کلینیک، اداره می شوند.

در زمان نوشتن این مقاله، من با چندین کلینیک کتامین تماس گرفتم وخود را به عنوان یک بیمار معرفی کردم تا بررسی کنم که دریافت کتامین درمانی چه نقشی دارد. اکثر آنها به نظر می رسیدند که بعد از یک مصاحبه پزشکی مقدماتی توسط یک پرستار یا یک مددکار اجتماعی، بدون هیچ مانع بزرگی برای من کتامین تهیه می‌کنند. چند کلینیک نیاز به ارتباط یا تشخیص از روان‌پزشک من داشتند و این کاملا معقول به نظر می‌رسید.

کلینیک‌‌ها بر اساس هزینه‌ای که دریافت می‌کنند برای خدمات کار می‌کنند، بنابراین شما باید از جیب خود پرداخت کنید، زیرا بیمه به ندرت این درمان را پوشش می‌دهد. در منطقه بوستون که من زندگی می‌کنم، هر تزریق کتامین حدود ۶۰۰ دلار هزینه دارد و یک دوره ۶ انفوزیونی و یک ارزیابی مجدد بالینی معمولاً توصیه می‌شود. (باید توجه داشته باشم که به نظر می‌رسد کلینیک های کتامین وابسته به موسسات دانشگاهی پزشکی دارای تدابیر امنیتی بیش‌تری هستند و همچنین ممکن است افراد را در آزمایشات بالینی ثبت نام کنند.)

آیا کلینیک‌های کتامین ایمن هستند؟

این کلینیک‌های کتامین سوالات زیادی را مطرح می‌کنند یعنی، در یک کلینیک معتبر و ایمن کتامین چه اثری دارد؟ در حال حاضر، ما هنوز پاسخ قطعی برای این سوال نداریم. تعجب می‌کنیم که آیا تزریق کتامین، که می‌تواند باعث جدایی عمیق از واقعیت شود، بهتر است در یک بیمارستان کنترل شود، جایی که پروتکل‌هایی برای ایمنی در صورت بروز مشکل وجود دارد. مشخص نبود (تا حدی به این دلیل که من عملاً درمان را انجام ندادم) در صورت وجود، چقدر ارتباط بین کارکنان کلینیک کتامین و ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی شما وجود دارد و معمولاً درمان‌هایی که دریافت می کنید شامل پرونده پزشکی الکترونیکی اولیه نمی‌شود.

عوارض جانبی

کتامین به‌طور کلی بی‌خطر در نظر گرفته می‌شود، از جمله برای کسانی که افکار خودکشی (افکار یا برنامه‌های خودکشی) را تجربه می‌کنند. عوارض جانبی اصلی عبارتند از تجزیه، مسمومیت، آرام بخشِ، فشار‌خون بالا، سرگیجه، سردرد، تاری دید، اضطراب، حالت تهوع و استفراغ. بهتر است از مصرف کتامین در گروه‌های زیر اجتناب شود یا با احتیاط فراوان استفاده می‌شود:

• افرادی که سابقه روان پریشی یا اسکیزوفرنی دارند، زیرا این نگرانی وجود دارد که تجزیه کتامین می‌تواند اختلالات روان پریشی را بدتر کند.
• افراد با سابقه اختلال مصرف مواد، زیرا کتامین می‌تواند باعث سرخوشی شود (احتمالاً با تحریک گیرنده‌های مواد افیونی) و برخی افراد ممکن است به آن معتاد شوند (که به آن اختلال مصرف کتامین می‌گویند).
• نوجوانان، زیرا نگرانی‌هایی در مورد اثرات طولانی مدت کتامین بر مغز نوجوانان در حال رشد وجود دارد.
• افرادی که باردار یا شیرده هستند.
• افراد مسن که علائم زوال عقل دارند.

تحقیقات دقیق‌تری در مورد فواید و عوارض جانبی طولانی‌مدت درمان کتامین، و ایمنی و اثربخشی آن برای نوجوانان و بزرگسالان، و همچنین برای نشانه‌های نوظهور درمان کتامین برای PTSD، OCD، اختلال مصرف الکل و سایر شرایط سلامت روان باید انجام شود. در نهایت، نگرانی هایی وجود دارد که با دوزهای مکرر، کتامین می تواند شروع به از دست دادن اثربخشی خود کند و برای ایجاد همان اثر به دوزهای بیشتری نیاز داشته باشد، که پایدار نیست.

کتامین می‌تواند برای افراد مبتلا به افسردگی جدی امید‌بخش باشد

افسردگی جدی و مقاوم به درمان می‌تواند امید به آینده را از مردم سلب کند و امیدوار باشند که همیشه احساس بهتری داشته باشند. کتامین می‌تواند به بیمارانی که با هیچ درمان دیگری تسکین نیافته‌اند، کمک و امیدواری ایجاد کند. با توجه به اثربخشی آن در افرادی که قصد خودکشی دارند، باید پذیرفت که کتامین ممکن است نجات‌دهنده باشد.

همانطور که از تحقیقات در مورد کتامین و از تجربیات افراد در کلینیک‌های جدیدتر یاد می‌گیریم، بهتر می‌توانیم به سؤالات اثربخشی طولانی مدت کتامین و اقدامات حفاظتی برای درمان پاسخ دهیم. همچنین ممکن است یاد بگیریم چه کسانی به احتمال زیاد از درمان‌های کتامین سود می‌برند و بهترین روش تجویز انفوزیون داخل وریدی، اسپری بینی یا قرص است.

منبع:  health.harvard.edu

---